نبرد ترامپ با مقررات کاهش انتشار کربن؟
رئیس‌جمهور آمریکا مقررات محدود کننده انتشار کربن ناشی از نیروگاه‌های زغال‌سنگ‌سوز را لغو کرد
گروه محیط زیست| ترامپ تصمیم دارد که مقررات محدودکننده انتشار کربن ناشی از نیروگاه‌های زغال‌سنگ سوز در ایالات متحده آمریکا را لغو کند. رسانه‌ها این اقدام را نوعی بی‌اعتنایی به متحدان اروپایی و سایر متحدان بین‌المللی که سیاست‌های سازگار با محیط زیست را دنبال کرده‌اند، تلقی می‌کنند و انتظار می‌رود که با این تصمیم، سیاست‌های کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در سطح جهان با چالش مواجه شوند اما یک پژوهشگر اقتصاد انرژی و محیط زیست بر این باور است که برای بررسی اثرات تصمیم ترامپ، احتیاج به اطلاعات بیشتری داریم. اگر نیروگاه‌های زغال‌سنگی با استفاده از سیستم‌های ذخیره و جذب کربن فعالیت کنند، نمی‌توانند روی میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای تاثیرگذار باشند.
ترامپ از جمله سیاستمدارانی است که بارها موضوع تغییر اقلیم را انکار کرده و حتی به محض روی کار آمدن، از پیمان پاریس هم خارج می‌شود. آخرین اقدام او نیز حذف مقررات محدود کننده انتشار کربن ناشی از نیروگاه‌های زغال‌سنگ‌سوز و گازسوز در ایالات متحده آمریکاست که بسیاری، آن را در زمره سلسله اقدامات دولت ترامپ برای برچیدن مقررات حامی انرژی پاک می‌دانند و بر این باورند که قطعا چنین سیاستی، جهان را یک گام از دستیابی به اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای دورتر می‌کند. اما محمد ابراهیم رئیسی پژوهشگر اقتصاد انرژی و محیط زیست در گفت‌وگو با هفت صبح، نظر دیگری دارد.
تصمیم ترامپ بدون تاثیر بر انتشار
این پژوهشگر اقتصاد انرژی و محیط زیست، تصمیم ترامپ درباره نیروگاه‌های زغال‌سنگ‌سوز را بدون تاثیر بر میزان انتشار اعلام می‌کند. او می‌گوید که وقتی درباره زغال‌سنگ صحبت می‌کنیم، همه فکر می‌کنند از یک سوخت غیرپاک صحبت می‌کنیم، در حالی که با یک سیستم کربن کپچر (گرفتن و جدا کردن دی اکسید کربن) می‌توان این سوخت غیرپاک را تبدیل به سوختی پاک کرد. او تاکید می‌کند که در رسانه، نام ترامپ با تلاش‌هایی برای مقابله با کاهش انتشار کربن گره خورده است اما باید دید سیستمی که او قرار است در نیروگاه‌های کشورش پیاده کند، به چه شکلی است.
به گفته رئیسی، آمریکا و اروپا برای مقابله با کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای دو رویه مختلف دارند. ورود یا خروج آمریکا از پیمان پاریس هیچ تاثیری بر سیاست‌های محیط زیستی کشورها ندارد. زیرا آمریکا پیش از اینکه بازار کربن در ایران داشته باشیم، بازار کربن منطقه‌ای داشته و سیستمی برای گسترش انرژی‌های تجدیدپذیر راه‌اندازی کرده است.
بازار بزرگ کربن خارج از چارچوب‌های سازمان ملل
این پژوهشگر اقتصاد انرژی و محیط زیست، درباره عدم تاثیر خروج ترامپ از پیمان پاریس بر انتشار گازهای گلخانه‌ای هم توضیح می‌دهد: کل بازار کربنی که زیر نظر کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد درباره تغییرات اقلیمی (UNFCC) قرار دارد، پنج درصد از بازار کربن است و 95 درصد این بازار، اصلا زیر نظر سازمان ملل متحد نیست که ورود یا خروج ترامپ به پیمان پاریس، بخواهد سیاست‌های آن را تغییر دهد.
رئیسی می‌گوید که شرکت‌های نفتی، سردمدار کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای هستند. علتش هم این است که محصولاتی که ضوابط زیست محیطی را رعایت می‌کنند، در دنیا با اقبال بیشتری روبه‌رو شده و امکان تامین مالی سبز دارند. شرکت‌های نفتی اروپایی مثل شرکت نفت نروژ، فرانسه یا انگلیس، کارشان گسترش انرژی تجدیدپذیر است تا به سمت کربن صفر بروند و بگویند که اگر ما به علت سوزاندن محصولاتمان کربن تولید می‌کنیم، به این میزان هم با انرژی تجدیدپذیر کار می‌کنیم.
در حالی که شرکت‌های آمریکایی که در رأس‌شان شورون قرار دارد، به همراه بقیه کشورها، سرمایه‌گذاری‌شان روی کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، جمع‌آوری دی اکسید کربن و سوخت زیستی است. به این ترتیب هر دو گروه، با دو روش مختلف، در راستای کاهش انتشار دی اکسید کربن تلاش می‌کنند.
نیاز به اطلاع از تکنولوژی
این پژوهشگر اقتصاد انرژی و محیط زیست تاکید می‌کند که تا ندانیم تکنولوژی نیروگاه زغال‌سنگ‌سوز چیست و آیا سیستم کربن کپچر روی آن نصب شده یا خیر، نمی‌توانیم در رابطه با اثر آن بر سیاست‌های کاهش انتشار قضاوت کنیم. زیرا شنیده می‌شود که نیروگاه‌های زغال‌سنگ سوز، نیروگاه‌های گران قیمتی هستند و به احتمال خیلی زیاد مثل نیروگاه حرارتی که به دلیل سیستم‌های جمع‌آوری دی اکسید کربن گران قیمت هستند، ممکن است سیستم فعال برای جمع‌آوری این گاز در نیروگاه‌های زغال‌سنگ‌سوز فعال هم وجود داشته باشد و این نیروگاه‌ها، مشکلی از نظر آلایندگی ایجاد نکنند.
