تراژدی «بیمارستانهای خانگی»
به دلیل هزینههای کمرشکن بستری در بیمارستانهای خصوصی (که گاهی به ۲۰ تا ۳۰ میلیون تومان در شب میرسد) و ناتوانی در دسترسی به تختهای خالی در بیمارستانهای دولتی، پدیده «بستری در منزل» از یک انتخاب، به یک «اجبار اقتصادی» تبدیل شده است. خانوادههای بسیاری برای نجات عزیزانشان، ناچارند تجهیزات پزشکی را به خانه بیاورند و محیط منزل را به بخشی از بیمارستان تبدیل کنند.
در این میان، دکتر سالومه زریه (عضو کمیته سلامت نهاد ریاستجمهوری) تأکید میکند که این وضعیت، صرفاً یک جابجایی مکان نیست، بلکه «انتقال هزینه» است. او معتقد است وقتی توان مالی برای درمان فراهم نیست، خانوادهها هزینه را نه با پول، بلکه با «وقت، درآمد و آرامش» خود میپردازند و در واقع، هزینه درمان را از بیمارستان به خانه منتقل کرده و آن را با «فرسودگی اعضای خانواده» پرداخت میکنند.
زریه هشدار میدهد که هیچ بیماری نباید صرفاً به دلیل «نداشتن پول»، از حق درمان محروم شده و به خانه برگردد .
این اجبار اقتصادی، پیامدهای جبرانناپذیری دارد؛ از فروش داراییها و رها کردن شغلها گرفته تا جایگزین کردن نظر پزشک با توصیههای غیرمتخصص که در برخی موارد منجر به پیشرفت سریع بیماری و مرگ بیماران شده است.
