سال بدون چهرهای داشتیم.سالی که موفقیتهای ما در گروی تیمهای قدرتمند بود.
چه کسی میتواند برآورد کند که چند درصد توفیق گروه دیپلماسی ایران ناشی از مذاکرات فنی صالحی با مونیز بود و چقدر به قدرت چانه زنی ظریف بر میگشت و چند درصد مدیون استقامت عراقچی ؟چه کسی میتواند از میان خیل پرشمار مدافعان حرم و شهدای بزرگش کسی را به عنوان تک چهره معرفی کند؟مردانی که امنیت امروز شهرهای ما مدیون رشادت آنها در هزاران کیلومتر آن سوتر است؛ در صحراها و کوهستانهای شام و حلب.چه کسی میتواند پیروزی تیم فوتسال بانوان را به نام خود بنویسد؟
فرشته کریمی یا دروازهبان شجاعشان و یا دیگر بازیکنان این تیم که به شکل غافلگیر کنندهای قهرمان آسیا شدند. چه کسی میتواند بگوید راز موفقیت شهرزاد چیست؟کارگردانی ؟بازیگری ویا فیلمنامه ؟چند درصد مدیون صدای محسن چاوشی است؟و بالاخره آیا باید همه توفیق خندوانه را به پای رامبد جوان نوشت؟پس نقش جناب خان چه؟
میدانم این پنج گروه شاید تناسبی با یکدیگر نداشته باشند. مقایسه رشادت مدافعان حرم و یا کار سترگ دیپلماتها در وین و لوزان تناسبی با هنرنمایی فوتسالیستها و بازیگران ندارند.اما ما که در جایگاه عدل الهی نیستیم.این فقط ترازویی است برای سنجیدن گروهها و تیمهای سرنوشت ساز کشورمان در سال ۹۴ در مواجهه با افکار عمومی.
برای ما در هفت صبح احتمالا تیم برگزیده همان تیم مدافعان حرم هستند اما این نظر شخصی ماست. میخواهیم دیدگاههای شمارا هم داشته باشیم.نقطه نظرات خودرا تا روز ۲۳ اسفند به شماره ۲۰۰۰۷۷۷ اس ام اس کنید.با همان ترتیبی که در بالای صفحه شماره گذاری شدهاند.منتظر شما هستیم.
