هفت صبح| لیونل مسی در ۳۹ سالگی سریعترین بازیکن زمین نیست. اما همچنان سریعترین ذهن فوتبال جهان را در اختیار دارد. برابر انگلیس او بدون گلزنی و با دو پاس گل، آرژانتین را از شکست به پیروزی رساند. او با فکر و ذهنش بازی کرد و موفق شد مسابقه حساس و البته سیاسی بین آرژانتین و انگلیس را با هوش، زمانبندی مناسب و تصمیمهای درست فتح کند.
بعضی مسابقهها با گلهای جاودانه در تاریخ فوتبال ماندگار میشوند. مثل دو گل افسانهای دیهگو مارادونا به انگلیس در جام جهانی ۱۹۸۶؛ یکی با «دست خدا» و دیگری با دریبلی که از وسط زمین آغاز شد و پس از عبور از چند بازیکن به یکی از زیباترین گلهای تاریخ فوتبال تبدیل شد. اما همیشه گلها نیستند که یک مسابقه را جاودانه میکنند. گاهی یک نمایش، سبک بازی یا ذهن خارقالعاده برای همیشه در حافظه فوتبالدوستان باقی میماند. نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ میان آرژانتین و انگلیس از همین دست بود.
یک مسابقه پرتنش، پرفشار و سرشار از درگیریهای فیزیکی که سرانجام با پیروزی ۲ بر یک آرژانتین و صعود این تیم به فینال به پایان رسید. و صد البته که دوباره همه نگاهها به یک نفر دوخته شد؛ لیونل مسی که با دو پاس گل سرنوشتساز و نمایشی کمنظیر، نتیجه مسابقه را نوشت. اگر بخواهیم در توصیف عملکرد مسی در این جام یک جمله بگوییم شاید این باشد که «او بیشتر موقعیت خلق کرد، اما کمتر دوید.»
واقعیت فوتبال مسی همین است. مسی ۳۹ ساله در ششمین جام جهانی خود، رکوردی که با کریستیانو رونالدو و گییرمو اوچوا مشترک است، همچنان در اوج میدرخشد. او تا پیش از فینال، هشت گل و سه پاس گل به ثبت رسانده و همراه با کیلیان امباپه در صدر جدول گلزنان مسابقات قرار گرفته است. با این حال، آمارهای این جام نشان میدهد ارزش واقعی او در چیزهایی غیراز گلزنی و دریبل زنی قرار دارد.
فوقستاره آرژانتینی تا قبل از بازی با انگلستان ۳۳ شوت زده و ۳۱ موقعیت گل برای همتیمیهایش ساخته است. آماری که مجموع آن به ۵۴ اقدام هجومی میرسد. بیشترین تعداد در تاریخ جام جهانی از زمان دیهگو مارادونا در سال ۱۹۸۶. این یعنی تقریباً در هر مسابقه، مسی بیش از هر بازیکن دیگری مسیر حملات آرژانتین را طراحی کرده است.
اما عدد و رقمهای جذاب دیگری درباره مسی وجود دارد. او در این جام، ۴۷ درصد مسافتی را که در زمین طی کرده، راه رفته است. بالاترین درصد میان تمام بازیکنان غیردروازهبان حاضر در مسابقات. او به طور متوسط در هر ۹۰ دقیقه تنها ۸.۲ کیلومتر دویده که کمترین میزان در میان بازیکنان آرژانتین با حداقل ۲۰ دقیقه حضور در میدان است. میانگین استارتهای سرعتی او نیز به ۲.۷ بار در هر مسابقه رسیده. در حالی که این عدد در جام جهانی چهار سال قبل ۵.۳ بود.
مسی با ۲۴ دریبل موفق و ۲۵۸ پاس صحیح به همبازیانش داده است. این ابرستاره آرژانتینی ۵۲۵ لمس توپ داشته که ۴۴ لمس توپ آن در محوطه جریمه حریفان بوده است. جالبتر میشود وقتی بدانید این آمار را نشریه مارکا منتشر کرده که رسانه هوادار رئالمادرید و دشمن شماره یک بارسا و درنتیجه لیونل مسی است که به توانمندی ستاره ۳۹ساله و تمامنشدنی آرژانتینی اشاره کرده است.
بد نیست اشاره کنیم؛ داوید سانچز مجری رادیو "مارکا" نیز گفته است: «اسپانیا تیم بهتری است؛ اما باید از آرژانتین و مسی ترسید!»
این آمار شاید نشانه کاهش توان بدنی باشد، اما حقیقتی در آن وجود دارد. مسی فوتبال را با سرعت پاهایش کنترل نمیکند. او با سرعت ذهنش بازی را میبرد.
این آمار شاید نشانه کاهش توان بدنی باشد، اما حقیقتی در آن وجود دارد. مسی فوتبال را با سرعت پاهایش کنترل نمیکند.
او با سرعت ذهنش بازی را میبرد. در برابر انگلیس نیز همین اتفاق رخ داد. در بیشتر دقایق مسابقه، او آرام قدم میزد، اطراف خود را زیر نظر میگرفت، جای خالی مدافعان را پیدا میکرد و منتظر همان لحظهای میماند که تعادل بازی برهم بخورد. وقتی فرصت فرا رسید، تنها چند لمس توپ کافی بود تا دفاع منظم انگلیس فرو بریزد. دو پاس گل او نیز حاصل دویدنهای طولانی نبود. این کار مسی با تجربه، نتیجه چند ثانیه تصمیمگیری بینقص بود.
سالها پیش، مسی با دریبلهای برقآسا و شتاب انفجاری مدافعان را شکست میداد. امروز همان کار را با دید بازی، زمانبندی و کیفیت پاس انجام میدهد. او با افزایش سن، فوتبالش را تغییر داده است. تغییری که بسیاری از ستارههای بزرگ هرگز موفق به انجام آن نمیشوند. اگر کریستیانو رونالدو با نزدیک شدن به ۴۰ سالگی نقش خود را به یک مهاجم تمامکننده در محوطه جریمه تغییر داد، مسی راه متفاوتی را برگزید. او به مغز متفکر تیم تبدیل شد. بازیکنی که جریان مسابقه را طراحی میکند و ریتم بازی را در اختیار میگیرد.
همان چیزی که میتوان از «نسخه شطرنجباز مسی» گفت. او شاید کمتر از گذشته توپ را حمل کند، اما هر لمس توپش احتمال خلق یک موقعیت خطرناک را افزایش میدهد.
اکنون آرژانتین تنها یک گام تا تاریخ فاصله دارد. اگر آلبیسلسته بتواند در فینال اسپانیا را شکست دهد، نخستین تیم از سال ۱۹۶۲ خواهد بود که از عنوان قهرمانی جهان دفاع میکند و سومین تیم تاریخ فوتبال که به چنین افتخاری دست مییابد. اگر آن اتفاق رخ دهد، بدون تردید تصویر ماندگار این جام، بازیکنی خواهد بود که آرام در زمین قدم میزد، کمتر از همه میدوید، اما بیش از همه بازی را میفهمید. بازیکنی به نام لیونل مسی.
