روزنامه هفت صبح، محمد طالبیان | کمپانیهای بازیسازی غربی معمولا آثار مختلف خود را در رویدادهایی خاص معرفی میکنند. برخی به سراغ نمایشگاه سالانه بازی لسآنجلس میروند و برخی دیگر نمایشگاه گیمزکام آلمان را هدف قرار میدهند که بیشترین میزان بازدیدکننده برای یک نمایشگاه حوزه سرگرمی را به خود اختصاص میدهد. آنها میدانند که مخاطبهای غربی را باید بهعنوان هدف اصلی قرار دهند تا نهایتا به درآمد بیشتری دست پیدا کنند.
کمپانی بلیزارد یکی از همین دست توسعهدهندگان بازی است که به شکل خاص هدفگذاری خود را در کشورهای غربی قرار میدهد. کمپانیای که سالهاست با بازیای همچون «دنیای وارکرفت» بهعنوان غول بازیهای آنلاین شناخته میشود. آنها اما در میان محصولات خود صاحب اثری استراتژی بهنام «استارکرفت» هستند. عنوانی علمی تخیلی که در آن باید کنترل یک ارتش را برعهده گرفته و به مبارزه با حریفان خود بروید.
سال ۲۰۰۷ اما برای این مجموعه تبدیل به یکی از مهمترین بخشهای تاریخ بلیزارد شد. یک دهه از انتشار نسخه اول گذشته بود و هرچند قسمت اول همچنان مخاطبهای بسیاری داشت اما بلیزارد خود را برای معرفی نسخه دوم آماده میکرد. آنها اما در یک حرکت غیرمنتظره بهجای معرفی بازی خود در آمریکا یا اروپا به سراغ سئول و کره جنوبی رفتند. این اولین بار در تاریخ صنعت بازی بود که کره جنوبی بهعنوان محلی برای معرفی یک بازی غربی بسیار بزرگ انتخاب شد.
شاید با خود بگویید دلیل این موضوع چیست؟ برای ما ایرانیها کشتی بهعنوان ورزش ملی شناخته میشود. برزیلیها این رویکرد را نسبت به فوتبال دارند و کره جنوبی «استارکرفت» را بهعنوان ورزش ملی خود میشناسد. شاید عجیب باشد اما در دورانی که اکثر جمعیت غیرگیمر دنیا توجهی به بازیهای ویدئویی یا ورزشهای الکترونیک نداشتند، کره جنوبی تمام تمرکز خود را روی این موضوع قرار داد. آنها به جای پرورش فوتبالیست یا کشتیگیر به سراغ آموزش بازیکن استارکرفت رفته و به نتایج جالبی هم رسیدهاند.
بهجز قهرمانیهای متعدد و درآمدزایی چند صد میلیون دلاری، در حال حاضر سه شبکه ملی تلویزیون کره جنوبی به پخش مسابقات ورزشهای الکترونیک اختصاص دارد. مسابقاتی که در ورزشگاههای بزرگ برگزار شده و هر سال چند میلیون بیننده حضوری یا تلویزیونی را به خود جلب میکند. آمار رسمی نشان میدهد که به شکل متوسط ورزشهای الکترونیک در کره جنوبی چیزی حدود ۱۰ میلیون بیننده ثابت دارد.
مسئولان این کشور حتی در سال ۲۰۰۵ اولین استادیوم مخصوص بازیهای ویدئویی را احداث کردند. رویکردی که تنها چند سالی است بهخصوص در آمریکا مورد توجه قرار گرفته. کرهایها حتی بهعنوان موسس مسابقات جهانی بازیهای ویدئویی یا همان «ورد سایبر گیمز» شناخته میشوند که امروزه از آن بهعنوان المپیک بازیهای ویدئویی یاد میشود. آنها این کار را بیش از دو دهه پیش و با همکاری مایکروسافت، سامسونگ، وزارت ارتباطات و وزارت گردشگری کره جنوبی صورت دادند. مسابقاتی که همچنان به شکل مرتب برگزار شده و طی این سالها چند قهرمان ایرانی را هم به خود دیده.
با وجود عطش بیپایان کره جنوبی برای بازیهای ویدئویی اما باید به این مسئله اشاره کرد که آنها در مقایسه با ژاپن از دید توسعه بازی حرف خاصی برای گفتن ندارد. در شرایطی که آسیای شرقی همواره بهعنوان یکی از قطبهای تولید بازی دنیا شناخته میشود اما کره جنوبی سهم آنچنانی از آن ندارد. توسعهدهندگان این کشور طی سالهای اخیر تمرکز خوبی روی آثار آنلاین داشتهاند اما در اکثر مواقع موفق به جذب مخاطب غربی نشدهاند.
در این میان اما یک استثنای مهم وجود دارد. پابچی که این روزها بهعنوان یکی از محبوبترین بازیهای آنلاین دنیا شناخته میشود و سالانه میلیونها گیمر را جذب خود میکند، بهنوعی یکی از محصولات این کشور محسوب میشود. هرچند برندن گرین خالق اصلی بازی فردی ایرلندی است اما پابچی را با همکاری هلدینگی از کره جنوبی توسعه داده.
به نظر میرسد سالها پیش از «اسکویید گیم» مردم کره جنوبی به ایدههای عجیب و غریب علاقه داشتهاند. اگر پابچی را تجربه نکردهاید باید به این موضوع اشاره کنیم که در اصل این بازی ایده اولیه اسکویید گیم را سالها پیش در قالب یک اثر تعاملی روانه بازار کرده. در این بازی ۱۰۰ گیمر بهصورت همزمان وارد جزیرهای بزرگ شده و نفر آخری که زنده باقی بماند بهعنوان پیروز مسابقه معرفی میشود.
هر گیمر بدون هیچ تجهیزاتی وارد نقشه بازی شده و بایستی با پیدا کردن منابع مختلف از جمله اسلحه، دیگر رقبا شکار کرده و آنها را از بازی خارج کند. امروزه شاید بازیهای دیگری همچون «فورتنایت» یا «وارزون» بهعنوان محبوبترین آثار این ژانر شناخته شوند اما این پابچی بود که در سال ۲۰۰۷ باعث محبوبیت سبک «بتل رویال» شد. سبکی که حالا تبدیل به محوریت اصلی داستان «اسکویید گیم» شده.
