هفت صبح| برگی از تاریخ امروزمان را به شهید منصور ستاری اختصاص دادیم. 15دی 1373روزی که در سانحه سقوط هواپیما در نزدیکی فرودگاه شهید بهشتی اصفهان همراه جمعی از فرماندهان و افسران بلندپایه نیروی هوایی مثل سرتیپ علیرضا یاسینی و سرتیپ مصطفی اردستانی به شهادت رسید.
از راست سرتیپ خلبان ایرج عصاره، امیر سرلشکر خلبان مصطفی اردستانی،،سرلشکر منصور ستاری،سرلشکر خلبان علیرضا یاسینی،سرتیپ خلبان محمدرضا عطایی
فرماندهی که از سال 1365 سکان نیروی هوایی را به دست گرفت و اگرچه خلبان نبود اما بهتر از هر خلبان دیگری این نیرو را 8 سال هدایت کرد. فرماندهی که به طرز عجیبی سادهزیست بود و آنقدر به پرسنل نیرو توجه نشان داد که نفرات عمدتا ناراضی نیروی هوایی او را به یک روایت میپرستیدند. داستان زندگی او شبیه افسانه است.
از او چه میدانیم؟
متولد ۳۰ مرداد ۱۳۲۷ در روستای ولیآباد از توابع شهرستان ورامین بود. ستاری دوران ابتدایی را در مدرسه ولیآباد ورامین و دوران متوسطه را در محله پویینک باقرآباد به پایان میرساند. ستاری پس از اینکه دیپلم متوسطه را میگیرد، وارد دانشکده افسری میشود و پس از پایان دوره دانشکده با درجه ستوان دومی به نیروی هوایی ارتش میرود.
ستاری در 19سالگی به ارتش پیوست و سال 1350 برای گذراندن دورههای پیشرفته رادار به آمریکا رفت و پس از یک سال بهعنوان افسر کنترل شکاری به ایران بازگشت اما از ارتش جدا شد و سال 1354 در رشته مهندسی برق و الکترونیک دانشگاه تهران پذیرفته و 4 سال از محیط نظامی دور شد اما بلند شدن ناقوس جنگ او را مجددا به سمت دفاع از آب و خاک کشاند و مهر 59 مجددا به ارتش پیوست.
فرماندهی نیروی هوایی
وقتی جنگ شروع شد و در سردرگمی آن روزها ستاری توانایی سازماندهی خود را نشان داد. برآورد دقیقش از امکانات و عملگرایی حیرتانگیزش در سروسامان دادن به پدافند هوایی در دوران جنگ او را پله پله ترقی داد تا اینکه به شکلی غافلگیرکننده و در سال ۱۳۶۵ با درجه سرهنگی و در سن ۳۷سالگی بیآنکه خلبان باشد، به فرماندهی نیروی هوایی رسید.
بزرگترین پشتیبانش در این صعود، سرتیپ خلبان عباس بابایی بود. مشهور است که بابایی در چند نوبت پیشنهاد فرماندهی نیروی هوایی را رد میکند و دست آخر با سفارش او دوست نزدیکش منصور ستاری فرمانده نیروی هوایی میشود. بابایی میخواست به عملیات نظامی خود برسد و ستاری را حلال مشکلات نیروی هوایی میدانست.
حادثه تلخ شهادت بابایی
در این میان حادثه تلخ شهادت عباس بابایی با شلیک اشتباهی پدافند هوایی ایران در سال ۱۳۶۶ بود که ستاری را به شدت تحت تاثیر قرار داد. بابایی که از ناحیه پشت سر هدف گلوله ضدهوایی نیروهای خودی قرار گرفته بود، جنگنده خود را سالم روی باند فرودگاه مینشاند اما خودش شهید میشود. اندوه این اتفاق و فشار کار، ستاری را دچار بیماری خطرناک قلبی ساخت اما هرچه بود او با سماجت و پشتکار پروژه خودکفایی در نیروی هوایی را دنبال میکرد. کسی که میگفت «اکنون که تحریم شدهایم باید به سمت ساخت داخل برویم.»
بهترین شرایط نیروی هوایی
علی غفوری کارشناس حوزههای نظامی و تسلیحات درباره ستاری گفته بود: ستاری تنها فرمانده نیروی هوایی بود که هرگز سکان هیچ هواپیمایی را بهدست نگرفت اما چنان دانش فنی گستردهای داشت که بیاغراق به دلیل آشنایی با مبحث زیرساختها، رادار، محدودیتهای ایران پس از انقلاب و مبحث مهم پدافند موفق شد بهترین شرایط را برای نیروی هوایی ایران ایجاد کند.
تقریبا تمامی طرحهای بزرگ نیروی هوایی از زمان ستاری کلید خوردند و هواپیماهای ارزشمندی نظیر میگ-29 و سوخو-24 که در زمان خود شکاری بمبافکنهای ارزشمندی بودند، هنگام فرماندهی او در سال 1368 خریداری شد. ستاری به محض انتصاب به فرماندهی نیرو، سراغ شرکتهای بزرگ هواپیماسازی و صنایع هوایی کشور رفت و با دانش فنی که داشت بیش از 100 هواپیمای آسیبدیده را با تلاش شبانهروزی به جرگه عملیات بازگرداند .
شهادت
ستاری در سال ۱۳۷۳ در هشتمین سال فرماندهیاش بر نیروی هوایی ایران در حالیکه فقط ۴۶سال داشت، در یک سانحه هوایی عجیب به همراه چند فرمانده دیگر نیروی هوایی به شهادت رسید. هواپیمای کوچک جت استار نیروی هوایی که در ساعت 20:10 از باند اصفهان تیکآف و متاسفانه 33 دقیقه بعد سقوط میکند. خلاصه روایت رسمی از این سقوط این است: پنجره کوچک سمت خلبان باز میشود و به دلیل فشار باد و خرابی پنجره، بسته نمیشود یا از کار افتادن یا بد کار کردن ارتفاعسنج...
