روزنامه هفت صبح| «جشن رمضان» از جمله برنامههای باسابقه شبکه پنج است که در سالهای اخیر با تغییرات ساختاری و محتوایی چشمگیری نسبت به گذشته، روی آنتن میرود. سری جدید آن چه کیفیتی دارد؟
منظر اول| محتوا
با تماشای چند قسمت از «جشن رمضان» میتوان پی برد هدف اصلی آن پویش اهدای عضو است. با این حال، همه زمان برنامه به این موضوع اختصاص ندارد و سعی شده رسالتش که «جشن» است، حفظ شود. برای این منظور مجریان برنامه (فریبا باقری و هومن ستوده) در فواصل مختلف بینندهها را دعوت به آیتمهای مختلف میکنند؛ مثل نورافشانی آسمان بوستان آب و آتش، اجرای خوانندهها، اجرای گروههای سرود، اجرای نمایشهای رادیویی، مصاحبه با چهرهها و… .
آیا این تمهیدات و استفاده بهینه از موسیقیهای شاد، برنامه را تبدیل به جشن میکند؟ احتمالا پاسخ دستهای از مخاطبان مثبت است اما «جشن رمضان» از حد متوسط بالا نمیرود. بیننده امروز، دیگر به چنین محتواهایی راضی نمیشود، چراکه آنچه تماشا میکند شکل بزکشده چیزهایی است که بارها دیده. وانگهی مهمانهای برنامه چهرههای شاخص نیستند.
منظر دوم| ساختار
این فصل از «جشن رمضان» زنده نیست و در بوستان «آب و آتش» ضبط و پخش میشود. ایده اجرا در فضای باز بارها تجربه شده و بار دیگر مورد توجه «جشن رمضان» قرار گرفته است. برنامه زمانی حدود یک ساعته دارد اما پر است از آیتمها و بخشهای مختلف و سازندگان از این منظر موفق عمل میکنند.
اینکه مثلا خوانندهها در حد میلاد هارونی هستند بحثی است دیگر که به محتوا باز میگردد. اینکه گزارشهای مردمی فاقد ایدههای نو هستند هم ربطی به ساختار «جشن رمضان» ندارد. با این حال استفاده خوب از دابسمش و نیز اهتمام به کتاب جزو امتیازهای برنامه است. تلاش برای بهرهمندی از هنرمندان رادیویی هم میتواند به مذاق علاقهمندان به این رسانه خوش آید اما مورد پسند همه نیست. سری جدید «جشن رمضان» در مجموع تبدیل به برنامهای جذاب نشده و دلیل اصلی آن به وضعیت نهچندان خوب تلویزیون برمیگردد.
