محمود دولت آبادی، نویسنده معاصر، در دهم مرداد ۱۳۱۹ در دولت آباد سبزوار متولد شد.
دوران کودکیاش در خانوادهای روستایی که از راه کار بر زمین سخت کویر روزگار میگذراندند سپری شد. دوره ابتدایی را در روستای دولتآباد گذراند ولی به علت شکستگی پا، موفق به ادامه تحصیل نشد و کارکردن را آغاز کرد.
دولتآبادی در ۲۰ سالگی به تهران مهاجرت کرد و ضمن اشتغال به مشاغل گوناگونی از جمله انبارداری، آرایشگری و کنترلچی سینما، سرانجام موفق به نامنویسی در هنرکده تئاتر شد. او با موفقیت در این دوره، در دو رشته بازیگری و نمایشنامه نویسی شاگرد ممتاز شد.
محمود دولت آبادی، به این اعتبار، نویسندگی را از طریق تئاتر کشف کرد و اولین داستان خود را با نام «ته شب» در بیست و یک سالگی در مجله آناهیتا به چاپ رساند. پس از آن با جدیت به کار نویسندگی ادامه داد و ضمن معاشرت و آشنایی با نویسندگان صاحب نام ایرانی، به مطالعه آثار نویسندگان و نمایشنامهنویسان غربی پرداخت.
محمود دولتآبادی اولین مجموعه داستانی خود را با نام «لایههای بیابانی» با هزینه شخصی به چاپ رساند. او در سال ۱۳۵۱ در اداره تئاتر، گروه هنر ملی، مشغول به کار شد و در همان دوران شروع به خلق آثار جدی خود از جمله «کلیدر» نمود.
در سال ۱۳۵۳، در حین اجرای تئاتر «در اعماق» دستگیر شد و به زندان افتاد. بعد از دو سال از زندان آزاد شد و به کار نویسندگی ادامه داد. در سال ۱۳۵۶ اولین جلد از رمان معروف «کلیدر» را به چاپ رساند. این رمان در سال ۱۳۶۲ به پایان رسید و بعد از آن «روزگار سپری شده مردم سالخورده» را به رشته تحریر درآورد.
از جمله آثار دیگر او عبارتاند از: هجرت سلیمان و مرد، آوسنه بابا سبحان، تنگنا، گاواره بان، ناگریزی و گزینش هنرمند، عقیل عقیل، موقعیت کلی هنر و ادبیات کنونی، دیدار بلوچ، جای خالی سلوچ، ققنوس، آهوی بخت من گزل، ما نیز مردمی هستیم، کارنامه سپنج و مجموعه مقالات. /سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران
@AbdiMediaNet
