صادق زیباکلام در گفتوگو با صدا گفت: من یک بار گفتم آقای احمدینژاد تفاوت چندانی با رضاشاه ندارد. تفاوت این دو شخص در این است که احمدینژاد نماز میخواند ولی ظاهرا رضاشاه نماز نمیخواند؛ وگرنه از جهات دیگر بسیار به هم شباهت دارند. رضا شاه هیچ اهمیتی برای مجلس قائل نبود، آقای احمدینژاد هم اینطور بود. رضا شاه به شدت مستبد و «حرف، حرف من است» بود، آقای احمدینژاد هم اینطور بود. رضا شاه باستانگرایی و ایرانگرایی و «چو ایران نباشد تن من مباد» را ترویج میکرد، احمدینژاد هم حداقل بر حسب ظاهر چنین گرایشی داشت. صرفنظر از اینکه به دنبال رای و محبوبیت بود و یا واقعا چنین باوری داشت، به هر حال به باستانگرایی تمایل نشان میداد.
رضا شاه هیچ ارزشی برای دموکراسی و پلورالیسم قائل نبود، احمدینژاد هم هیچ ارزشی برای این مقولات قائل نبود. احمدینژاد با افتخار میگفت من هیچ دینی به احزاب و تشکلهای سیاسی ندارم، رضا شاه هم تا جایی که توانست احزاب و تشکلهای سیاسی را ممنوع کرد. رضا شاه هیچ اعتقادی به آزادی بیان و آزادی مطبوعات نداشت، احمدینژاد هم چنین اعتقادی نداشت. اشتراکات زیادی بین رضا شاه و احمدینژاد وجود دارد.
بخش عمده احترامی که من برای رضا شاه قائلم، ناشی از این است که او به فکر نیازها و احتیاجات ایران در پنجاه سال آینده بود؛ اما متاسفانه آقای احمدینژاد به فکر پنج سال آینده ایران هم نبود چه برسد به پنجاه سال آینده!
