روزنامه هفت صبح| در دورهای همه شبکهها برنامه صبحگاهی داشتند اما حالا تعدادشان معدود شده است. بهرغم این اتفاق اما کیفیتشان چنگی بهدل نمیزند.
منظر اول| محتوا
سالهاست برنامههای صبحگاهی شبیه بههم شدهاند. ابتدا موسیقی شاد پخش میشود، بعد نوبت به پویش برنامه میرسد، در ادامه مجریان با مهمانها مصاحبه میکنند و… خبرخوانی و مرور روزنامهها و بخشهای خانهداری و سبک زندگی هم جایی ثابت در برنامههای صبح دارند. «ایران امروز» شبکه یک، «صبحانه ایرانی» شبکه دو و «سلام تهران» شبکه پنج از این الگو تبعیت میکنند.
بعد از نوروز «سلام ایرانی» شبکه سه این فرمول را کنار گذاشته و سراغ معرفی جاذبههای گردشگری کشور رفته است. مجری ضمن توضیح درباره مناطق مختلف، با مراکز استانها ارتباط میگیرد و اینگونه بخش زیادی از «سلام ایرانی» پر میشود. این برنامه که برای زمانی معدود در کنداکتور قرار گرفته است، خالی از ایراد نیست؛ خاصه آنکه مستندهایی مثل «ایرانگرد» انتظارات را بالا برده؛ حسنش اما این است که فضایی متفاوت نسبت به دیگر برنامههای صبح دارد.
منظر دوم| ساختار
در میان برنامههای کنونی، «صبحانه ایرانی» و «سلام تهران» دکوری خوش رنگولعاب دارند که نمونه آن پیشتر در برنامههای دیگر صبح دیده شده بود. «ایران امروز» و «سلام ایرانی» اما فاقد دکوری بزرگ و چشمنواز هستند. «سلام ایرانی» بهطور موقت روی آنتن است اما دلیل نمیشود که چشم بر عنصر زیباییشناسی ببندد.
«ایران امروز» که جای «صبح بخیر ایران» را گرفته نهتنها فاقد ظاهری زیباست که از مجریان مطرح هم بهره نمیبرد. از این منظر وضعیت شبکه دو با حضور المیرا شریفیمقدم و وحید رونقی کمی بهتر است. شریفیمقدم به سبک اجراهایش در شبکه خبر همچنان روحیه مطالبهگر خود را حفظ کرده است و به تناوب نقدهایی به مسئولان وارد میکند. دیگر برنامههای صبح اما بر مدار محافظهکاری پیش میروند و همین است که جریانساز نمیشوند. در مجموع این روزها تلویزیون یک برنامه شاداب و پویای صبحگاهی ندارد.
