روزنامه هفت صبح| روسها کامو را کشتند؟ «مرگ کامو» نوشته جووانی کاتللی که بهتازگی با ترجمه ابوالفضل اللهدادی از سوی نشر نو عرضه شده است. آلبر کامو نویسنده مشهور فرانسوی چهارم ژانویه ۱۹۶۰ در راه بازگشت به پاریس، در سانحه اتومبیل درگذشت. عدهای این مرگ را مشکوک و برخی آن را نتیجه تصادف و اتفاق میدانستند. در این میان جووانی کاتللی نویسنده «مرگ کامو» با ارائه اسناد و مدارکی، فرضیه به قتل رسیدن و کشته شدن کامو را مطرح کرده است.
کتاب «مرگ کامو» به این مسائل پرداخته که چرا سران شوروی با جدیت در پی حذف کامو بودهاند؟ ماموران کا گ ب چطور از بازگشت کامو و همسفرهایش باخبر شدند؟ تلفن کامو به منشیاش شنود شد یا ماریا کاسارس، معشوقه ابدیاش، با بیاحتیاطی مرگ او را رقم زد؟ کتاب فصلهای مختلفی را دربردارد که شامل دسیسه، تقارن، رویا، سفر، عزیمت، مرد پراگ، یان زابرانا، حقیقت، شرافت و سرنوشت، سخنان، مجارستان، فراخوان، تماشاخانه واگرام ۱۵ مارس ۱۹۵۷، تصاویر، سفرِ شوم، صحنه تصادف، اقدامات کا گ ب در روزگار کامو و… است.
در قسمتی از این کتاب میخوانیم: «همهچیز آشکار بود. قواعد دنیا دوباره روی یک عمر و یک مرد پیاده شده بود. بعدها آیین فریب و فراموشی با دقت به کار افتاده بود تا نام جلادان و رویدادهای سرنوشتساز قربانی را برای تاریخ و حافظه ضعیف انسانها مهروموم کند. همهچیز بسیار سریع اتفاق افتاده بود و جاودانگی فراموشی و ظلمات زمان در دم بر واقعیت اکنون از میان رفته و هرآنچه پیش آمد، فائق آمده بود».
مردانی که با آنها ازدواج نکردم!
کیم مور، برای مجموعه شعر «تمام مردانی که با آنها ازدواج نکردم» موفق به کسب جایزه ادبی «فوروارد» سال ۲۰۲۲ شد. مور در حالی جایزه ادبی ۱۰ هزار پوندی «فوروارد» را امسال برای بهترین مجموعه شعر گرفت که فاطما بوتو، رئیس داوران این جایزه ادبی مجموعه شعر او را مملو از شوخطبعی خطرناکی توصیف کرد که مستقیماً و به شیوهای بسیار لذتبخش با مخاطب سخن میگوید.
در مراسم اعطای جایزه ادبی «فوروارد» که در شهر منچستر برگزار شد، «آمنیون» به قلم استفانی سای-کویا بهعنوان برنده جایزه بهترین مجموعه شعر اول و «Up Late» از نیک لایرد بهعنوان برنده بخش بهترین تکشعر معرفی شد. جایزه ادبی «فوروارد» اولینبار در سال ۱۹۹۱ با دو هدف اصلی افزایش تعداد مخاطبان شعر و همچنین معرفی و تشویق شاعران نوقلم در سطح انگلستان و ایرلند اعطا شد و هر سال سه برنده را در بخشهای بهترین مجموعه شعر، بهترین کتاب شعر اول و بهترین تکشعر معرفی میکند.
سال گذشته این جایزه به لوک کنارد رسیده بود؛ بهخاطر پاسخ آنارشیستی به غزلوارههای شکسپیر؛ اثری که داوران گفته بودند میتواند رابطه دانشآموزان با ویلیام شکسپیر را دگرگون کند. شیوانی راملوچان، شاعر و داور این جایزه گفته بود: «کتاب کنارد دعوتی است برای پیوند عصر ما با شیوه انعطافناپذیری که بسیاری از دانشآموزان مجبور به مطالعه شکسپیر هستند. این کتاب میتواند این رابطه را به شکلی عمیق، جالب و تکاندهنده دگرگون کند.» کنارد گفته بود قطعه آغازین کتابش را در یک مهمانی نوشته.
جهان نوآر
کتاب «فیلم نوآر» هفتمین مجلد از مجموعه «درآمدی کوتاه»، نوشته جیمز نرمور و ترجمه محمد حسینی توسط نشر «افکار» منتشر شد. کتاب شامل ۶ فصل بهترتیب با این عناوین است: «اندیشه فیلم نوآر»، «رمان جنایی نوگرا و نوآر هالیوودی»، «سیاست و سانسور در نوآر هالیوودی»، «سرمایه، منتقدان و هنر فیلم نوآر»، «سبکشناسی فیلم نوآر» و «زندگانی دوباره نوآر».
کتاب همچنین سه پیوست دارد که محتوای آنها از این قرار است: «ده فرمان فیلم نوآر به روایت راجر ایبرت»، «گفتوگو با جیمز نرمور؛ استاد دانشگاه، منتقد فیلم و مورخ سینما» و «گفتوگوی نوئل کینگ با جیمز نرمور». در بخشی از مقدمه مترجم بر این کتاب آمده است: «فیلم نوآر را بیسازمانترین و در عین حال دلرباترین دستهبندی سینما میدانند. صرفنظر از پاسخ این پرسش پروفسور ریک آلتمن (نویسنده و منتقد سینما، استاد سینما و ادبیات تطبیقی دانشگاه آیووا که «فیلم نوآر ژانر است یا سبک؟» ما فیلم نوآر را معمولاً در پیوند با برخی فیلمهای سیاه و سفید هالیوودی میدانیم که در دهههای چهل و پنجاه ساخته میشد.
در این فیلمها، کارآگاههای خصوصی از زنان افسونگر فریب میخوردند، زنان خانهدار از سوی آدمکشها تهدید میشدند، گروههای خلافکار برای سرقتهای بزرگ برنامه میریختند و زوجهای یاغی از چنگ قانون میگریختند. شاهین مالت، غرامت مضاعف، از دل گذشتهها و… از برجستهترین نمونههای نوآر هستند». یکی از ویژگیهای مهم این کتاب بهروز بودن آن است؛ چنان که بسیاری از بهترین نمونههای سینمایی و تلویزیونی نوآر در سالهای اخیر نیز در آن بررسی شده است.
نقد شعرمان ضعیف است
عبدالعلی دستغیب با ارائه گزارشی از کتابهای جدیدش، گفته: «نقد شعر در ادبیات ما ضعیف است و سعی کردهام با نوشتن کتاب «نقد شعر»، جای خالی این موضوع را پُر کنم.» این نویسنده و منتقد ادبی درباره فعالیت این روزهایش به ایسنا گفته: «سنم بالاست و فعالیت چندانی ندارم. سهچهارم قرنیه چشمم از بین رفته است و کُند مطالعه میکنم اما با وجود این، در جریان انتشار کتابها و مجلات جدید هستم و آنها را مطالعه میکنم.»
او با بیان اینکه در سالهای اخیر کتابهایی از او منتشر و یا بازنشر شدهاند، ادامه داده: «سال پیش، کتاب دوجلدی «حافظشناخت» را که در سال ۱۳۶۸ چاپ شده بود با همراهی حسن اربابی دوباره تجدید چاپ کردم. کتابهای دیگری دارم با عنوان «منطق گفتوگو میخائیل باختن» و «فلسفه تاریخ» هگل که احتمالا تا ماه آینده منتشر خواهند شد. «خوانش انتقادی؛ تفسیر و تأویل آثار ژیل دلُوز» که حدود دوسه ما پیش منتشر شده نیز دیگر کتاب من است».
دستغیب در ادامه بیان کرده: «کتاب دیگرم نیز که پنجسال بر روی آن وقت صرف کردهام درباره مولانا و شمس تبریزی است و عنوانش را «اختران خورشید و ماه» (شمس تبریزی، خورشید و مولوی، ماه) انتخاب کردهام. کتابی با عنوان «کتاب شعر» در حوزه هنری منتشر کردم که بعد از انتشار آن، کتاب «نقد شعر» را نوشتم و در آن ۵۰ نفر از شاعران امروز- دهه ۸۰ و ۹۰- را نقد کردهام. این کتاب در دست چاپ قرار دارد و احتمالا تا پایان سال منتشر خواهد شد.»
