هفت صبح| انجمن غدد درونریز ایالات متحده دستورالعملهای بالینی جدیدی را برای مدیریت بلوغ زودرس منتشر کرد. بلوغ زودرس زمانی رخ میدهد که مغز کودک هورمونهای بلوغ را خیلی زود تحریک میکند؛ یعنی قبل از 8 سالگی در دختران و قبل از 9 سالگی در پسران. این امر منجر به تغییرات جسمی مانند رشد سینه و قاعدگی زودرس در دختران، بزرگ شدن بیضه در پسران و رشد سریع میشود.
این رشد سریع جسمی و گذار از کودکی به بزرگسالی میتواند منجر به مشکلات درازمدت متعددی، چه از نظر روانی و چه از نظر جسمی، شود. این مشکلات شامل افزایش خطر سوءاستفاده جنسی، احتمال بیشتر ابتلا به بیماریهای قلبی و انواع خاصی از سرطان در مراحل بعدی زندگی و قد کوتاهتر در زمان بلوغ واقعی در دوران نوجوانی است.
رویکردهای پزشکی فردی
توصیههای جدید بر لزوم درمان هر کودک مطابق با شرایط خاص او و دور شدن از پروتکلهای پزشکی استاندارد برای چنین مواردی تأکید دارند. برای مثال، برخی از کودکان به دارو نیاز دارند، در حالی که برخی دیگر به دلیل عوارض جانبی و عدم اثربخشی پزشکی، حتی نیازی به آزمایشهای تشخیصی قطعی ندارند. دختران بزرگتر با بلوغ زودرس آهسته اغلب بدون هیچ درمانی تا نوجوانی به قد تقریبا طبیعی میرسند. بنابراین، ترجیح داده میشود از آزمایشها و درمانهای غیرضروری یا جراحی اجتناب شود و قبل از انجام آزمایشهای تشخیصی، یک دوره نظارت توسط یک ارائهدهنده خدمات درمانی، از جمله معاینات بالینی هر ۴ تا ۶ ماه، آغاز شود.
پیگیری برای دختران
این توصیهها بر لزوم پیگیری دخترانی که قبل از 7 سالگی دچار رشد زودرس سینه میشوند، به مدت ۴ تا ۶ ماه تأکید داشتند تا بین بلوغ زودرس آهسته و سریع تمایز قائل شوند. سپس تصمیمات درمانی براساس سرعت بلوغ گرفته میشود، زیرا بلوغ آهسته اغلب نیازی به درمان ندارد.
عوارض جانبی درمان با هورمون رشد
یکی از مهمترین توصیههای جدید، اجتناب از استفاده معمول از درمان با هورمون رشد است. درحالی که هورمون رشد مزایای اثبات شدهای در درمان کوتاهی قد دارد، عوارض جانبی آن در دوزهای بالا جدی است و میتواند منجر به مشکلات قابلتوجهی در سلامتی، مانند رشد بیش از حد استخوانهای دست و صورت و افزایش خطر بزرگ شدن اندامهای داخلی مانند عضله قلب شود.
این انجمن همچنین توصیه کرد که آزمایشهای معمول آزمایشگاهی نباید در طول درمان انجام شود، مگر اینکه به شکست درمان مشکوک باشیم و درمان باید در ابتدای نوجوانی، از 10 تا 11 سالگی برای دختران و از 11 تا 12 سالگی برای پسران متوقف شود، زیرا قطع درمان در این سن اجازه میدهد تا جهش رشد طبیعی از سر گرفته شود.
