روزنامه هفت صبح، آرش خوشخو| سهشنبه شب برزیل در یک بازی حیثیتی آرژانتین را در نیمه نهایی کوپا آمهریکا شکست داد و به فینال رفت. این برزیل چقدر به برزیلهای افسانهای ذهن ما نزدیک است؟ نیمار (که در این بازیها حضور نداشت )، فیرمینو، جسوس، اورتون، کاسیمیرو…
برایتان ۱۰ بازیکن برگزیده خودم از تاریخ فوتبال برزیل را انتخاب کردهام و برای اینکه یک طرفه به قاضی نرفته باشم، انتخابهای سایتهای معتبر را نیز آوردهام. انتخاب من بر مبنای غریزه و تمایلات فوتبالی من بوده و انتخاب سایتهای معتبر بر مبنای ریاضی و آمار.
***سوکراتس***
اولین برزیلی محبوب من کاپیتان سوکراتس است. هافبک وسط برزیل زیبای تلهسانتانا در دو جام جهانی ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶٫ با قامتی ترکهای بلند که در میانه میدان، پا به توپ میخرامید. در کنار فالکائو یا آله مائو. با ریشی تنک و سربندی بر سر شمایل چهگوارا به خود گرفته بود و خب به لحاظ سیاسی گرایشات واضح چپگرایانه داشت. استیل بازیاش بسیار شبیه ریوه لینو بود. در جام جهانی ۸۲ یک شوت سنگین وحشتناک را به رینات داسایف درون دروازه شوروی زد و در بازی دراماتیک مقابل ایتالیا در مرحله بعد که به شکست ناجوانمردانه ۳ بر ۲ برزیل انجامید، از زاویهای تنگ با ضربهای آرام و فنی و کاملا برزیلی دینو زوف را مغلوب کرد. او کسی بود که در جام جهانی بعد در مرحله یک چهارم و در ضربات پنالتی، ضربه ماجراجویانهاش توسط ژول باتس مهار شد و از دلایل حذف برزیل بود. سوکراتس دکتر بود و انقلابی و نابغه. او در ۵۷ سالگی بر اثر مسمومیت غذایی درگذشت.
***رونالدینیو***
رونالدینیو کمکم و به تدریج جای خود را در قلب من باز کرد. شکل به ظاهر نامنضبط بازیاش در جام جهانی ۲۰۰۲ مرا که یک آرژانتینی متعصب بودم به سمت این گزاره پیش برد که نه چیزی از این دندان خرگوشی مو فرفری در نخواهد آمد. اما بعدها فهمیدم که اشتباه کردهام. وقتی به بارسلونا آمد و بعد از سالها نشان داد که چگونه فوتبال میتواند به شعر شبیه باشد. سالها بود نابغهای در فوتبال جهان ظهور نکرده بود و جلوهگری رونالدینیو پیشدرآمدی شد بر ظهور نوابغ بعدی. هر لمس توپ از سوی او میتوانست همچون یک قطعه نمایشی باشد. یک قهرمانی جهان در سال ۲۰۰۲ و دروی همه عناوین باشگاهی با بارسلونا، کوله افتخارات او را کاملا پر ساخته است.
***پله***
در واقع هیچ وقت شاهد دوران فوتبال پله نبودم اما در کودکیام آوازه او در میان ورزشکاران فقط با کریم عبدالجبار و محمدعلی کلی برابری میکرد. در کودکیام یک پوستر بزرگ از او را به دیوار اتاقم زده بودم. مربوط به فینال جام جهانی ۱۹۷۰٫ جایی که پله در کنار تیر دوم روی توپ زمینی ارسالی تکل بسته است و آلبر توسی دروازهبان ایتالیایی با چشمانی نگران به توپ خیره شده است. پوستری خوش آب و رنگ و پر از هیجان. آن توپ البته گل نشد. بعدها یکی از تفریحاتم جستن فیلمهای مربوط به بازیهای او در یوتیوب بوده است و خب همیشه شگفتزده بودهام از میزان تیزهوشی و تکنیک او. او در قهرمانی برزیل در جامهای ۱۹۵۸ و ۱۹۷۰ نقشی قاطع و سرنوشتساز داشت . این همان چیزی است که بین او و مسی فاصله میاندازد.
***ادر***
او هم از نسل سوکراتس و زیکو است . گوش راست آنارشیست تیم ملی برزیل که فوتبال را مثل پارتیزانها بازی میکرد. با تکنیک افسانهای و حرکات جسورآمیز. گلهای زیبایش به شوروی و اسکاتلند در جام جهانی ۱۹۸۲ از یاد نرفتنی هستند و هر دو از بهترین گلهای تاریخ جامهای جهانی.
***کافو***
دفاع راست باهوش و دیرپا که از سائوپائولوی تلهسانتانا بیرون آمد و در جام جهانی ۱۹۹۴ ذخیره جورجینیو بود و در جام جهانی ۲۰۰۲ به عنوان کاپیتان، جام قهرمانی را بالای دست برد. یکی از بهترین قطعات دیدنی موجود در فضای مجازی مربوط به سه دریبل سرپای او به پاول ندود است. مربوط به دورانی که کافو در رم بازی میکرد و ندود در یوونتوس.
***روماریو***
این نوک حمله زهردار شبیه برزیلیها بازی نمیکرد. نزدیکترین نمونه به او گرد مولر آلمانی بود. با حرکات انفجاری و ضربات دقیق بیلیاردی. او عامل اصلی قهرمانی برزیل در جام جهانی ۱۹۹۴ بود و در خط حمله بارسلونا به همراه استویچکوف یکی از شگفتانگیزترین خطوط آتش تاریخ کاتالونها را به وجود آورده بود.
***کاکا***
چه جالب ! او هم شبیه برزیلیها نبود. بچه نجیب تیم میلان که با تکنیک و فهم بالایش از فوتبال به یکی از ستارگان هزاره سوم بدل شد. او پس از سالهایی فراموش ناشدنی در میلان عازم رئال مادرید شد اما حضورش در مادرید همزمان شد با ورود کریستیانو رونالدو و خب رونالدو نشان داده که در چنین مواقعی هم جاهطلبتر و حریصتر میشود و هم به شکلی نامحسوس رقیب اصلی خود را به حاشیه میراند و در مورد کاکا عینا این اتفاق افتاد.
***جونیور***
یکی دیگر از همان برزیل افسانهای ۱۹۸۲٫ خیلیها بهترین دفاع چپ برزیل را روبرتو کارلوس میدانند و در مراحل بعدی هم به برانکو و مارسلو اشاره میکنند اما برای من جونیور بهترین دفاع چپ تاریخ فوتبال برزیل است. او مکمل نبوغ سوکراتس و ادر و زیکو در فاز تهاجمی بود و بارها پا به توپ و بدون توپ و در جریان بازی به قلب دفاع حریف میزد. گلی که به آرژانتین در جام جهانی ۸۲ و روی پاس عمقی زیکو به ثمر رساند نشانهای از تواناییهای عجیب او به عنوان دفاع چپ بود. رقص شادی بعد از گلش فراموش نشدنی است .
***گارینشا***
این گوش راست خارقالعاده یک تنه جام جهانی ۱۹۶۲ را به برزیل عطا کرد. در دورهای که پله در همان بازی اول مصدوم شده بود و همه بار هجومی تیم بر دوش او و یک جوان گمنام به نام آماریلدو افتاده بود . گارینشا با پاهای کمانی و تکنیک حیرتانگیزش وظیفه خود را به بهترین وجه ممکن انجام داد. نابغهای که سالها زیر سایه شهرت خرد کننده پله به سر برد و دست آخر دائمالخمر شد و در یک سانحه رانندگی درگذشت.
***ریوالدو***
او دورترین قیافه و استایل را به یک نابغه فوتبال داشت. پاهایش تنظیم نبودند (یک پایش کمی کوتاهتر بود ) اما اعجوبهای دوست داشتنی بود. با توانایی دریبل زدن، شوت زدن، سر زدن و مهمتر از همه یک متخصص قیچی برگردان. زمانی قیچی برگردان حیرتانگیزش با لباس بارسلونا مقابل والنسیا موجب گرفتن سهمیه ورود به قهرمانی باشگاههای اروپا شد. او در قهرمانی برزیل در جام جهانی ۲۰۰۲ نقشی تعیینکننده داشت .
*** بازیکنان دیگری که میتوانستند در این فهرست باشند: دیدی، رونالدو نازاریو، فالکائو ، کارلوس آلبرتو، آلیسون بکر.
