روزنامه هفت صبح| همزمان با آغاز سال نو، پخش برنامه «بیکرانه» با اجرای داریوش ارجمند در شبکه یک شروع شد. این برنامه با هدف ایجاد آشنایی با ظرفیتهای اقلیم، فرهنگ و اقتصاد سواحل جنوبی کشور تولید شده است.
منظر اول| محتوا
«بیکرانه» در ادامه تلاشهای برنامهسازان برای معرفی داشتههای کشورمان تولید شده. این برنامه بهطور مشخص بر شهرهای سواحل جنوبی متمرکز است و علاوه بر نمایش اقلیم، فرهنگ و اقتصاد مناطق مختلف آن، دست به آسیبشناسی میزند. این اتفاق بیشتر در گفتوگوی داریوش ارجمند با مهمانها رخ میدهد.
مهمانها یا فعالان اجتماعی هستند یا مسئول. در این بخش مجری چندان وارد چالش با مهمان نمیشود اما عمده حرفها که درباره کاستیها و البته نقاط قوت مناطق جنوبی کشور بیان میشود، شاید بتواند راهگشا باشد. ورای این، بخشهایی از «بیکرانه» حاوی اطلاعات خوبی است و به کار مخاطب میآید. معرفی جاذبههای طبیعی و تاریخی توسط سعید امیدزاده و نیز آیتمهایی که شیما مقربی و مسعود نیکدل (زوج گردشگر) تولید میکنند، از این جمله هستند.
منظر دوم| ساختار
«بیکرانه» در راستای محتوایی که دارد، در فضای باز و کنار ساحل ضبط میشود. داریوش ارجمند با لباس محلی جنوب از مهمانها پذیرایی میکند؛ آنها نیز عمدتا با لباس محلی در برنامه حضور مییابند. ارجمند سوالهایی که باید میپرسد اما یک مجری مسلط نیست و کمتر سراغ چالش با مسئولان میرود.
او ابتدا و انتهای برنامه دلنوشتهای در وصف خطه سواحل جنوب میخواند که احتمالا باب دل طیفی از مخاطبان است. مدت زمان برنامه زیاد نیست اما گاه مصاحبهها طولانی میشود و خستهکننده. «بیکرانه» دو آیتم خوب دارد که به آنها اشاره شد و همین به کمک ریتم برنامه میآید. موسیقی بهقاعده در برنامه استفاده شده و زمینه آشنایی بیشتر بیننده با این هنر مناطق جنوبی را فراهم میکند. در مجموع «بیکرانه» بهرغم برخی ایرادها، جزو برنامههای قابل قبول تلویزیون است.
