روزنامه هفت صبح| سینما و مناسبات حاکم بر آن عوض شده و این تغییر فقط به سلیقه مخاطبان یا فرایند فیلمسازی محدود نمیشود. در گذشته حضور یک ستاره جذاب یا داستانی پرکشش با محوریت یک شخصیت میتوانست مردم را به سالنهای سینما بکشاند و برای دقایق طولانی در اشک یا لبخند غرقشان کند.
در دنیایی که محتوا و سرگرمی بدون نیاز به کلیک از همان گوشیهای هوشمند مخاطبان شروع میشود و تلویزیون و اینترنت هم به رقبایی گردنکلفت تبدیل شدهاند، سینما به شعبدههایی بیشتر برای فروختن بلیت نیاز دارد. ساده است؛ در دنیای امروز رفتن به سینما در مقابل تماشای فیلم و سریال در خانه بدون تجربیات هیجانانگیز بصری چندان قانعکننده به نظر نمیرسد.
در مقابل، مدیوم تلویزیون و استریم نیز به داستانهایی نیاز دارند که برای چندین فصل امکان ادامه داشته باشد و با کشش دراماتیک بیننده را درگیر کند. در نتیجه کار برای درامهای شخصیتمحوری که دنبال فیل هوا کردن نباشند، سختتر از گذشته است. در میان آثاری که از ابتدای سال جاری به نمایش درآمده، درامهای شخصیتمحور کمتر به چشم میخورند.
همان تعدادی هم که نامشان شنیده شده، بیشتر بهواسطه تحسین و امتیازات بالای منتقدان بوده و البته درخشش قبلی در جشنوارههای معتبر سینمایی. فیلمهایی چون «هزار و یک» که در جشنواره ساندنس برنده جایزه بزرگ هیات داوران شد یا «بازگشت به سئول» که سال گذشته در بخش نوعی نگاه جشنواره کن حضور داشت، نمونههای شاخص این دستهاند.
در مقابل فیلمی مانند «آدم خوب» را هم داریم که با وجود واکنش نهچندان گرم منتقدان، به دلیل حضور ستارهای چون فلورنس پیو بیشتر دیده شده و یکی از عناوین محبوب امسال بهشمار میآید. نقطه اشتراک تمام این آثار، بهغیر محوریت کاراکترهای زن، سیری دراماتیک برای غلبه بر مشکلات شخصی و یافتن هویت فردی است. در شرایطی که روز بهروز عرصه برای چنین فیلمهای کوچکی تنگتر میشود، فرصت تماشای همین نمونههای انگشتشمار را هم نباید از دست داد.
