روزنامه هفت صبح، گروه تلویزیون | سال پیش «خندوانه» در حالی به پایان رسید که مدیر شبکه نسیم عقیده داشت این برنامه باید با تغییرات اساسی به آنتن بازگردد. همچنان این اتفاق رخ نداده تا پی ببریم شکل و شمایل جدید خوب است یا نه. در این فاصله اتفاقات مختلف رقم خورد و بازگشت احتمالی «خندوانه» به تعویق افتاد. مدیران شبکه دو از فرصت بهره بردند و برنامهای بهنام «سید خندان» آماده کردند که الگوی آن «خندوانه» است. کیفیت این دو اما زمین تا آسمان فاصله دارد.
مورد اول| کپی ناشیانه
«سید خندان» نه تنها در هدفگذاری موضوعی از «خندوانه» تبعیت کرده که ساختار آن هم کپی این برنامه است. تعدادی تماشاگر در یک دکور مینشینند، مجری با آنها خوش و بش میکند و بین آنها مسابقهای برگزار میشود. در برنامه یک شخصیت حضور دارد که قطب جاهل است و با مجری جدل میکند. استندآپ کمدین هم سهمی از برنامه دارد. صدای گزارشگر هم به گوش میرسد که سر به سر مهمانها میگذارد و … اینها مواردی است که تیم سازنده «خندوانه» از آنها بهره برد و حالا سرمشق «سید خندان» شده است.
مورد دوم| سایه خندوانه
اینکه شبکه دو حاضر شده برنامهای نعل به نعل «خندوانه» تولید کند، عجیب است. عجیبتر اینکه سازندگان حتی قادر به کپیبرداری درستی نیستند. مثالهایی که از تقلید «سید خندان» بیان کردیم، به بدترین شکل ممکن اجرا میشوند. در برنامه شبکه نسیم، شخصیتهای کمدی، مجری، صدای گزارشگر، آیتمها و … هویت داشتند و این مشخصه آرام آرام بهدست آمده بود.
در برنامه شبکه دو اما همه چیز باسمهای است و توی ذوق میزند. مجری آن هم انرژی و رندی رامبد جوان را ندارد و از اساس فاقد ویژگیهای کامل برای تبدیل شدن به یک مجری محبوب است. سوال: وقتی شبکه نسیم معتقد است دوره «خندوانه» با آن سبک و سیاق به سر آمده، چرا شبکه دو دست به دامان آن میشود؟!
مورد سوم| بدون محبوبیت
«خندوانه» به دلیل مواجهه اصولی با سوژهای به اسم خنده خیلی زود مورد توجه قرار گرفت. نشان به آن نشان که نامش همواره در صدر برنامههای پرمخاطب نظرسنجیهای رسمی صداوسیما قرار داشت و آمار تماشای آن در تلوبیون بالا بود. سری به این اپلیکیشن بزنید و میزان بازدید قسمتها و بخشهای مختلف «سید خندان» را تماشا کنید. به سختی موردی میتوان یافت که بازدید آن به سه هزار مشاهده رسیده باشد. واقعا این همه هزینه برای تولید یک برنامه مثلا طنز چه فایدهای دارد؟
مورد چهارم| ذائقه مدیران
به «خندوانه» هم نقد وارد بود اما وجوه مثبت آن بر نکات منفی میچربید. آن برنامه به طور موقت یا دائم تعطیل شده است و حالا مدیران جدید بهجای رو کردن ایدهای نو، دست به دامان کپی دست چندم «خندوانه» شدهاند. بماند که «سید خندان» دنبال راضی کردن طیفی خاص از مخاطبان است و مثل دیگر برنامههای شبکه دو اسیر ایدئولوژی شده.
در ساختار هم متاسفانه نمیتوان با این برنامه سرگرم شد و از سختیهای زندگی برای مدتی فارغ. مدیران کنونی تلویزیون با موضعگیریهای صریح خود نشان دادهاند، مطلوبشان از کمدی برنامههایی از جنس «سید خندان» است. برنامهای که نمیتواند جریان ایجاد کند اما برای مدیران مهم نیست و مخاطب واقعی، در اولویت نیست.
مورد پنجم| مثل خودمونی
مدیران کنونی با شعار تحول بر سر کار آمدند و همچنان مصرانه در پی اجرایی کردن این آرمان هستند. با برنامههایی از جنس «سید خندان» و «خودمونی» اما این بار به منزل نخواهد رسید. حال آنکه یکی از مهمترین وظایف تلویزیون، تولید برنامههای سرگرمکننده استاندارد است. «خودمونی» که سال پیش به آنتن شبکه سه رسید هم بخش دیگری از سلیقه کمدی مدیران را نشان میدهد.
برنامهای که با آیتمهای ضعیف و گاه برخورنده درصدد ایجاد خنده است و هیچگونه وجاهتی برای «تفکر» قائل نیست. در روزگاری نه چندان دور به «دورهمی» و «خندوانه» نقد وارد میشد که امید واهی به مخاطب میدهند. قصد مجادله نداریم اما در آن برنامهها حرفهای اصولی و نقدهای درست هم مطرح میشد. «سید خندان» هم میخواهد چنین کند اما امان از وقتی که یک برنامه در چنبره ایدئولوژی گرفتار شده باشد. «خودمونی» که از اساس خالی از تفکر و اندیشه است و در یک دور عبث از تکرار آیتمهایی برای خنداندن! گیر کرده.
