روزنامه هفت صبح، گروه تلویزیون | احتمالا خبر دارید که شبکه سه همزمان با نوروز 1402 پخش مسابقه «قهرمان» را آغاز کرد. در این مسابقه ورزشکاران با حضور در چند چالش، آمادگی جسمانی خود را محک میزنند. اجرای آن برعهده ایمان قیاسی است و یوسف تیموری او را همراهی میکند. «قهرمان» عرصهای مهم برای بروز توانایی قیاسی در زمینه اجرا است اما نتیجهای که رقم خورده چندان قابل دفاع نیست. دلیل چیست و آیا او در آینده میتواند از توان خود بهرهای مفید ببرد؟
مورد اول| مرور فوری کارنامه
ایمان قیاسی از کشفهای احسان علیخانی است؛ او یک دهه پیش توانست به سفارش علیخانی چند برنامه تلویزیونی اجرا کند و در ادامه عضو غالب برنامههایی شد که علیخانی تولید میکرد. شهرت واقعی قیاسی بهواسطه حضور در «عصر جدید» بهدست آمد که مجری دوم بود و همچنین به تنهایی برنامه «هشتگ عصر جدید» را اجرا کرد.
بده بستانهای علیخانی با قیاسی و شوخیهایی که با او انجام میداد، اتفاقی فرامتن است که باعث شد قیاسی بیش از پیش توی چشم بیاید. او با چنین پیشینهای به عنوان مجری «قهرمان» انتخاب شد و به طور موقت (و شاید هم دائمی) راه خود از علیخانی را جدا کرد. سازندگان برنامه ابتدا مجریانی دیگر مد نظر داشتند؛ از جمله پژمان بازغی. در نهایت اما «قهرمان» به قياسي و تيموري رسید.
مورد دوم| ایمان به تنهایی
در تحلیل عملکرد ایمان قیاسی در قامت مجری «قهرمان» باید از دو منظر ورود کرد: خود او به تنهایی و اجرای مشترک با یوسف تیموری. قیاسی در این مسابقه سعی میکند سراغ سبک کلاسیک اجرا برود. یعنی با رعایت ادب و احترام کارش را پیش ببرد؛ جدی باشد و بر خود مسابقه متمرکز باشد. او این فرصت را نداشته تا به تنهایی مقابل دوربین «قهرمان» حضور داشته باشد اما حتی با وجود تیموری این تلاش او مشهود است و مخاطب را یاد «هشتگ عصر» جدید میاندازد.
این شیوه اجرا که خالی از شیطنتهای منطقی و بهقاعده است، به مذاق مخاطب خوش نمیآید. اصولا مجریان خنثي در یک سطح باقی میمانند و این نکتهای است که استادِ قیاسی یعنی احسان علیخانی بدان پی برده برد. هرچند در «عصر جدید» گاه بامزه بازیهای مجری نتیجهای عکس داشت و علیخانی متهم به افراط نیز میشد اما در نهایت این تمهیدات به کارش آمد. اولین لطمه به اجرای قیاسی از جانب همین رفتار خشک و جدی وارد شده.
مورد سوم| ایمان با یوسف
احتمالا میگویید ایمان قیاسی در «قهرمان» بذله میگوید و گاه شوخ طبع است. بله؛ اما زمانی چنین میکند که یوسف تیموری او را به واکنش وا میدارد. تیموری از همان قسمت اول بنا را بر شوخی گذاشت که عمده آنها افراطی و کنترل نشده است. چه بسا اگر او اندازه نگه میداشت، فضای «قهرمان» دلنشین میشد.
وانگهی، قیاسی زیاد از حد جدی است؛ شاید هم یارای همراهی با انرژی بیش از اندازه تیموری را ندارد و شاید هم اصولا فاقد ویژگی بذلهگویی باشد. به همین خاطر دوئت آنها شکل نگرفته و هم به ضرر قیاسی تمام شده و هم تیموری. روزگاری چنین شیوههایی جواب میداد؛ مثل کاری که حسینی و احمدزاده انجام میدادند که خب برآمده از نمایشهای قدیمی است و اگر درست اجرا شود به دل مینشیند. درست برعکس آن چه در «قهرمان» شاهدیم.
مورد چهارم| امتیازهای هدر رفته
ایمان قیاسی ویژگیهای تبدیل شدن به یک مجری موفق را دارد؛ خوش قیافه است و شیک پوش. صدایی خوب دارد و به اندازه کافی بر بیان خود مسلط است. این امتیازها اما در «قهرمان» بهدرستی مورد استفاده مجری قرار نگرفته. شاید او همچنان نیاز به برنامههایی دارد که زیر نظر کسی مثل احسان علیخانی تولید شود.
بهنظر میرسد سازندگان «قهرمان» نتوانستهاند از ظرفیت قیاسی بهدرستی بهره ببرند. کنار هم قرار دادن او و تیموری خود خطای بزرگی است که دود این چینش اشتباه در چشم هر دو و مهمتر خود مسابقه رفته است. «قهرمان» مسابقه موفقی نیست و بخشی از ناکامی برنامه به کیفیت اجرای مجریان برمیگردد. حال آن که در چنین مسابقاتی مجریان نقشی بسزا در ایجاد هیجان و جذابیت دارند.
با این همه باید دید ایمان قیاسی در آینده چه تصمیمی برای اجرای دیگر برنامهها خواهد گرفت؟ آیا او سختگیرانهتر عمل خواهد کرد؟ اگر با همین منوال پیش برود شاهد زوال استعداد او بیش از پیش خواهیم بود. عجالتا ایمان بدون احسان در مسابقه «قهرمان» به هدفی که دنبالش بوده، نرسیده است.
