روزنامه هفت صبح، بهنام مظاهری| باز هم کنسرتهای پاپ استارت خورده و مثل همیشه اولین دغدغه مخاطبین، تهیهکنندگان و خوانندگان در ایران قیمت نجومی بلیت کنسرت است. طلسم برگزاری کنسرتها، با اجرای ۶ بهمن زانکو در سالن میلاد نمایشگاه بینالمللی شکست. مهدی مدرس هم ۱۳ بهمن در سالن فرهنگسرای بهمن اجرا داشت.
با فاصلهای ده روزه، ۲۳ بهمنماه سیروان خسروی با حضور افتخاری برادرش زانیار خسروی، در مرکز همایشهای برج میلاد کنسرتش را برگزار کرد. در همین شب (۲۳ بهمن)، گروه ماکان دو سانس در سالن میلاد نمایشگاه بینالمللی روی صحنه رفت. رضا صادقی هم که پیشتر از برگزاری کنسرت بهنفع زلزلهزدگان خوی خبر داده بود، ۲۵ بهمن، یعنی همین امروز در سالن میلاد نمایشگاه این کنسرتش را برگزار میکند.
خاطرم هست زمانیکه کار رسانه در حوزه موسیقی را آغاز کردم، قیمت بلیتهای کنسرت چیزی بین 30 تا 70 هزارتومان بود که البته همان زمان هم قیمت زیادی محسوب میشد و اگر یک خانواده چهار نفره قرار بود به یک کنسرت بروند تقریبا نیمی از حقوق یک ماه یک خانواده صرف بلیت کنسرت میشد.
باور کنید از آن روز تا امروز وضع همین است. هنوز هم اگر یک خانواده چهار نفره قرار باشد یک شب اجرای خواننده مورد نظرشان را ببینند با این قیمت بلیتها باز هم تقریبا نصف درآمد پدر خانواده صرف بلیت کنسرت میشود. حالا شما حساب کنید با اینهمه تبلیغ برای فرزندآوری آن خانواده 6 نفره یا 8 نفره باشد!
قیمت بلیت کنسرتها از ابتدای امر تا امروز یکی از مهمترین موضوعاتی بوده که اصحاب موسیقی با آن درگیر بودند. برخلاف تصور خیلیها خوانندگان در این امر مقصر نیستند. اصولا دستمزد خواننده در مقایسه با کل درآمد یک اجرا چیزی نیست که چنگی بهدل بزند. دستمزد نوازندهها هم آنقدر کم است که ارقامش را در این بحث نیاوریم سنگینتر است.
تهیهکنندگان هم طبیعتا خیلی علاقه ندارند که قیمت بلیتها بالا باشد چرا که آنها مهمترین دغدغهشان پر شدن سالن اجراست و با این قیمتها بعید است که بهغیر از چند خواننده و چند بند معروف کسی بتواند سالنها را پر کند. برای مثال بلیتهای کنسرت ماکانبند همین الان چیزی بین 195 تا 495 که همان 500 تومان خودمان است، در حال فروش است.
صندلیهای 195 هزارتومانی در واقع قسمت کمی از سالنها را شامل میشود و اصولا از آن قسمتهای کور سالن شما فقط سیم سازهای نوازندگان یا نهایت درامر گروه را ببینید. اکثر صندلیهای سالن را همان بلیتهای گرانقیمتتر تشکیل میدهند. همین چند وقت پیش بود که وزیر ارشاد از خوانندهها دعوت کرد که کنسرتها را مجددا استارت بزنند.
چند نفری هم حرف وزیر را گوش کرده و بلیتفروشی خود را آغاز کردند. اما با این قیمتها بهتر است آقای وزیر از سالندارها هم خواهش کند کمی به قیمت بلیتها هم توجه کنند. ماجرا از این قرار است که به دلیل کمبود سالنهای مناسب اجرا این روزها این سالندارها هستند که برای موسیقی تعیین تکلیف میکنند.
همین الان که این مطلب نوشته میشود اکثر سالنها برنامهشان تا عید پر است و بهغیر از جشنواره موسیقی فجر باقی روزها به ارگانها و ادارات و مراسم سازمانی و دولتی اختصاص دارد. این یعنی اگر خوانندهها بخواهند به دعوت وزیر کنسرت هم بگذارند حداقل در تهران دستشان باز نیست. این در حالی است که چیزی حدود نصف درآمد و بلیتفروشی یک اجرا برای اجاره یک شب سالن صرف میشود.
تازه این مبالغ صرف اجاره سالنهایی میشود که برای بیش از یک دهه است، حتی صندلیهایشان را تعویض نکرده و از سیستم صوتی یک دهه پیش استفاده میکنند. از تجهیزات نور هم که دیگر نگوییم که ترکیب رنگیشان بیشتر شبیه نور سبز و صورتی سالنهای کبابی است. خاطرم هست خواننده معروفی در مصاحبه از دود وسط اجرا مینالید و میگفت: «این دودی که روی استیج سالنهای ایرانی پخش میکنند سالهاست در جهان استفاده نمیشود و برای صدای خواننده مضر است.»
شاید بیراه نباشد اگر بگوییم یکی از مهمترین دلایل افزایش نجومی قیمت بلیتها در این روزها همین سالنهای ناکارآمد که حتی برای کنسرت هم طراحی نشدهاند هستند. سالنهایی که بعضا در اختیار دولتند. پس آقای وزیر لطفا وقتی مردم را به کنسرت دعوت میکنید کاش فکری هم برای قیمت نجومی بلیت و سالنهای نامناسب داشته باشید.
