روزنامه هفت صبح| شبکه یک برنامهای دارد که با اجرای پژمان کریمی روی آنتن میرود. این برنامه «جریان» نام دارد و هدف آن تحلیل اتفاقات روز در گفتوگو با کارشناسان است.
منظر اول: محتوا| در هفتههای اخیر تلویزیون سعی کرده با تولید مجموعه برنامههایی نسبت به اتفاقات روز واکنش نشان دهد. «جریان» هم عمده قسمتهای اخیر را به این مسئله اختصاص داده و ذیل تیترهایی مثل چالشهای فرهنگی و اجتماعی، بررسی رسانهای اتفاقات ایران، ریشههای تاریخی صفبندی مقابل ایران و …. به ماجرا ورود کرده است.
امتیاز «جریان» جایی است که کارشناسان مرتبط مقابل مجری مینشینند؛ مثل محمدجواد لاریجانی، ابوالقاسم طالبی، محسن پرویز و … آنها براساس استدلالهای خود، سعی در تحلیل اتفاقات دارند و تلاش میکنند مخاطب اقناع شود. با این حال «تک صدایی» به «جریان» لطمه میزند و مانع از شکلگیری یک بحث داغ میشود. این اتفاقی است که در برنامه «شیوه» شبکه چهار رخ میدهد و موافقان و مخالفان، یک موضوع را به چالش میکشند.
منظر دوم: ساختار| «جریان» در دسته برنامههای گفتوگو محور جای میگیرد. مجری پس از طرح موضوع اصلی، از مهمان میخواهد نظرش را درباره یک مسئله مشخص بیان کند. کریمی در طول مصاحبه، چندان وارد چالش نمیشود و بیشتر حکم تسهیلکننده مباحث را دارد. این شیوه برنامهسازی اگرچه گاهی منجر به نتیجه میشود .
اما اتفاق مهمتری که در چالشها بهدست میآید، در آن رقم نمیخورد. «جریان» فاقد آیتمهای کافی است و گاه یک مورد در لابهلای بحث پخش میشود. این آیتمها هویت مستقل دارند و مکملی جامع برای مباحث مطرح شده در برنامه بهحساب نمیآیند. دکور برنامه «جریان» هم ساده است و از دو صندلی و یک میز تشکیل شده. این برنامه هم به سیاق برنامههای دیگر تلویزیون مقابل یک ویدئووال ضبط میشود اما از این امکان استفادهای بهینه نشده است.
