روزنامه هفت صبح | ویژه برنامهای که شبکه دو برای پخش در سحر آماده کرده است، «به افق بهشت» نام دارد. این برنامه به شکل زنده از کربلا و با اجرای سیدکاظم احمدزاده پخش میشود.
منظر اول: محتوا | روز گذشته در تحلیل برنامه سحرگاهی شبکه یک، از عنوان «کلاسیک» استفاده کردیم و منظور این بود که محتوای آن، شبیه برنامههایی است که از سالهای پیش در رادیو پخش میشد. «به افق بهشت» هم از این الگو تبعیت میکند با این تفاوت که برنامه تنوع و دربرگیرندگی موضوعی بیشتری دارد. مثلا کاظم احمدزاده در حد نیاز با مخاطب صحبت میکند و چندان سراغ خوانش متون ادبی با موضوع مناجات نمیرود.
این مسئولیت به آیتمها واگذار شده؛ از جمله شعرخوانی ناصر فیض یا متنهایی که نریشن آنها را داوود نماینده گفته است. گفتوگوی زنده با کارشناس مذهبی و همچنین آیتم سخنرانی اختصاصی حسین انصاریان دیگر بخشهای اصلی «به افق بهشت» را شکل میدهند. خوانش دعای سحر به شکل زنده توسط ذاکر عراقی و مناجاتخوانی مداح ایرانی، از تمهیداتی است که به برنامه تنوع بخشیده.
منظر دوم: ساختار| در سالهای اخیر، پخش زنده برنامههای مذهبی از کربلا، جایی ثابت در شبکه دو، سه و افق داشته است. «به افق بهشت» نیز از این محل پخش میشود که خب امتیازی برای این برنامه سحرگاهی به حساب میآید. اشاره شد که برنامه شبکه دو، دارای آیتمهای متعدد است.
خاصترین آن همانی است که یک نفر در وادیالسلام حاضر میشود و سرگذشت یکی از علمای مدفون در آن را در قالب قصه روایت میکند. از نظر ساختاری میشد این آیتم را جذابتر تولید کرد اما تا همین جا هم نمره قبولی میگیرد. استفاده از پلیبکهای متعدد، «به افق بهشت» را از نظر ساختاری صاحب تنوع کرده و باعث شده مخاطب مدام مجری و مهمانها را در قاب تلویزیون نبیند. با همه تلاشها اما «به افق بهشت» را نمیتوان برنامهای «شاخص» و «متفاوت» محسوب کرد.
