روزنامه هفت صبح، گروه تلویزیون | در ادامه موج برنامههای نوستالژی محور، شبکه آموزش هم «مثبت ۴۰» را با اجرای گیتی خامنه روانه آنتن کرده است. در گزارش امروز ضمن تحلیل این برنامه سراغ موارد مشابه میرویم که معلوم نیست در پی چه هدفی هستند و کدام خاطره ناگفته از دهه ۶۰ باقی مانده است.
از پنجشنبه هفته پیش برنامهای جدید در شبکه آموزش رونمایی شد. این برنامه «مثبت ۴۰» نام دارد و گیتی خامنه آن را اجرا میکند. «مثبت ۴۰» تصمیم دارد به دهه۶۰ برود و با این دهه خاطره بازی کند. دقیقا مشابه کاری که پیشتر برنامههای دیگر انجام دادند. نمیدانیم نوستالژی دهه۶۰ قرار نیست تمام شود؟ در گزارش امروز ابتدا کیفیت «مثبت ۴۰» محک میخورد و در ادامه برنامههای مشابه بازخوانی میشود.
*** برای گروه سنی بالای۴۰ سال
تنها امتیاز «مثبت ۴۰» اسم آن است که مدام در قالب یک هشدار گوشه تصویر حک میشود! آغازگر برنامه تصویر و صدای معروف برنامه کودک و نوجوان دهه ۶۰ است؛همان صدای بگ بگ… و بچهای که در رفت و برگشت بود. گیتی خامنه با پوششی شبیه آنچه در دهه۶۰ داشت با بینندهها صحبت میکند. دکور و میکروفن هم بازسازی شده است.
*** خاطرات دیروز و یادآوریهای امروز
برنامه «مثبت ۴۰» چیزی حدود ۴۰ دقیقه است. در قسمت اول هم ترانه کودکانه دهه شصتی را دیدیم و هم بخشهایی از فیلم «ساز دهنی» و سریال«حسن کچل». پیامک برنامه هم مرتبط با خاطرات گذشته است. در انتها بخشی به نام «هنوز به یادتم» وجود دارد تا یادآوری کند باید هوای آدمهای پا به سن گذاشته را داشت. فرض بر این است که در قسمت اول نباید انتظارها از یک برنامه بالا باشد. حتی اگر انتظارمان در کف باشد هم «مثبت ۴۰» راضیکننده نیست. چرا؟ به دلیل رویکرد تکراری. این برنامه با ایجاد چند تغییر در ساختار و مشابهسازی برنامه کودک دهه۶۰ باز همانی است که در سالهای اخیر بارها دیدهایم. در ادامه مرورشان میکنیم.
*** دست اول مثل نقره
ساخت برنامه نوستالژیک اولین بار سال ۸۷ توسط منصور ضابطیان کلید خورد. تا پیش از آن میان برنامههای خاطرهانگیز از تلویزیون پخش میشد اما «نقره» یک برنامه مستقل بود که محورش را بر ورق زدن خاطرات دهه ۶۰ قرار داد. از قضا برنامه مورد توجه قرار گرفت. فارغ از ایدههای جذاب ضابطیان، نفس خاطره بازی تازگی داشت.
*** تقلیدیها
تنها دو سال بعد از «نقره» شبکه پنج «بچههای دیروز» را روانه آنتن کرد. در این برنامه با کارتونهای قدیمی، فیلمهای عروسکی و … خاطره بازی میشد. برنامه مورد توجه قرار گرفت و مدتی است بازپخش میشود. دیگر برنامه خاطرهانگیز «خاطره» بود که از شبکه یک پخش شد. این برنامه به فصل سوم هم رسید. شبکه دو هم با برنامه «تا همیشه» سراغ نوستالژی بازی با برنامههای دهه ۶۰ رفت. این برنامه را گیتی خامنه اجرا میکرد.
در این رقابت شبکه سه هم بیکار ننشست؛ برنامههای «یادگاری» و «موج شب» پای خاطره بازی را به این شبکه باز کرد. مسعود فروتن اجرای هر دو برنامه را برعهده داشت؛ اولی بر سبک زندگی دهه ۶۰ و۷۰ تاکید میکرد و دومی با محور مصاحبه با مجریان و گویندگان تولید میشد و در نهایت شبکه نسیم هم برنامه «چهل تیکه» را ساخت و با برنامهها ،فیلمها و اتفاقات دهه۶۰ و۷۰ خاطره بازی کرد. این برنامه خوش آب و رنگتر بود و برعکس بقیه تصمیم نداشت اشک بیننده را در بیاورد!
*** کدام خاطره؟
با مرور برنامههای نوستالژی محور از «نقره» تا «چهل تیکه» نیازی به ساخت برنامهای با ایده مشابه هست؟ دیگر چه حرف ناگفتهای از دهه ۶۰ و ۷۰ باقی مانده؟ اگر قرار بر خاطره بازی باشد که میتوان همان برنامههای پیشین را بار دیگر روانه آنتن کرد؟ تازه،در کنار این برنامهها از وقتی شبکه آی فیلم تاسیس شده سریالهای قدیمی بازپخش میشوند. شبکه نسیم هم بریده برنامهها و سریالها را روی آنتن میفرستد. در چنین شرایطی از کدام خاطره حرف میزنیم؟« مثبت ۴۰» قرار است چه خاطره ناگفتهای را به یادمان بیاورد؟
