روزنامه هفت صبح، فاطمه رجبی | اول از همه بگوییم که هر چه در این گزارش درباره وضعیت مهاجران کشور کانادا در طول بحران کرونا میخوانید به دلیل حضور تعداد زیادی ایرانی بین مهاجران است و قرار نیست مقایسهای بین وضعیت خودمان در ایران و عده دیگری از خودمان در کانادا انجام بدهیم. این را گوشه ذهنتان داشته باشید و بدانید که اوضاع برای خیلی از ایرانیهایی که در ایالتهای بزرگ کانادا مخصوصا تورنتو که نزدیک به نیویورک است زندگی میکنند، چندان خوب نیست. و البته این را هم ذکر کنیم که کانادا هم جزو کشورهایی است که اپیدمی کرونا همچنان درآن فعال است و یک سیر نزولی نمکینی هم دارد.
مدتی پیش درباره کمک مالی کانادا به مردم این کشور در شبکههای مجازی ایرانی بحث طولانی در گرفت، بعضی از کاربران که این کمک ۲۰۰۰ دلاری را دریافت کرده و آن را اطلاعرسانی کرده بودند صدای خیلیهای دیگر را که چنین کمکی به دستشان نرسیده بود و اتفاقا خیلی هم متضرر شده بودند در آورد. معترضان میگفتند با اعلام چنین خبرهایی بقیه در ایران فکر میکنند اینجا برای ما بهشت است در حالی که ما هم خیلی آسیب دیدهایم.
اینطور که خبرهای داخلی کانادا میگویند این کشور (احتمالا مثل خیلی از کشورهای دیگر) با بزرگترین موج بیکاری در تمام سالهای گذشته روبهرو شده است. دولت کانادا اعلام کرده که فقط در ماه مارس با یک میلیون تقاضا برای بهرهمندی از تسهیلات بیکاری روبهرو شده و حالا نرخ بیکاری در این کشور به ۷/۸ درصد رسیده است. این بزرگترین آمار ثبت بیکاری ظرف یک ماه، از آغاز ثبت چنین دادههایی در کاناداست که از ۴۴سال پیش (۱۹۷۶) شروع شده است. اوضاع در تورنتو بیشتر از سایر نقاط کانادا پیچیده است چون این ایالت نزدیک به نیویورک، یکی از بحرانیترین نقاط جهان از نظر تعداد افراد مبتلا به کروناست. از قضا تعداد ایرانیهای تورنتو از بقیه ایالتهای کانادا هم خیلی بیشتر است، یعنی ۴۵درصد کل ساکنان ایرانی کانادا، ساکن تورنتو هستند.
سجاد که نزدیک به یک سال است به تورنتو مهاجرت کرده یکی از کسانی است که کانادا حالا برایش جهنم شده است. او میگوید: «نمیخواهم منکر خدمات دولت کانادا به مردمی که آسیب دیدهاند بشوم و اصلا هم قصد ندارم مقایسه کنم و بگویم وضعیت دانشجوهای ایرانی از ما بهتر است. من فقط میخواهم توضیح بدهم که به همه خدمات مالی تعلق نمیگیرد و با ادامهدار شدن بحران افرادی مانند من که فاند تحصیلی نداریم و دلمان به کار غیرقراردادی خوش بوده واقعا فاجعه است.»
او ادامه میدهد: «خیلی از ایرانیهایی که اینجا دانشجو هستند و با هزینه خودشان درس میخوانند واقعا وضعیت بدی پیدا کردهاند،البته گفته شده که برای گرفتن شهریه برنامههایی وجود دارد که ما آسیب نبینیم و این خیلی خوب است اما اگر نتوانیم بیرون برویم و کار کنیم واقعا نمیتوانیم از پس مخارج روزانه بربیاییم. خودم و چند نفر از دوستانم هم سعی کردهایم که برای کارهای آنلاین اقدام کنیم اما گویا آنقدر صف افرادی که میخواهند کارهای آنلاین کنند طولانی است که هنوز با درخواست ما موافقت نشده است.»البته شرایط برای دانشجویانی که از فاند استفاده می کنند بهتر است .اینطور که سجاد میگوید بیکاری مختص دانشجوها نیست و خیلی از کسانی که درسشان تمام شده و مشغول کار بودهاند هم بیکار شدهاند.
او یکی از دوستانش به نام سارا را معرفی میکند که قبل از سجاد به تورنتو رفته و در یک شرکت فنی-مهندسی مشغول کار بوده است اما به او خبر دادهاند که بعد از تمام شدن قراردادش در آخر ماه مه، دیگر امکان تمدید قرارداد با او وجود ندارد. سارا باید تا آخر ماه مه کار تازهای پیدا کند و امکان دریافت کمک دولتی هم ندارد. هر دوی آنها با توجه به وضعیت اقتصادی داخل ایران هم نمیتوانند از خانوادههایشان تقاضای پول کنند و همین موضوع شرایط را برایشان سختتر کرده است.
از آن ظرف خیلیها هم با وجود اینکه شغلشان را از دست دادهاند یا موقتا نمیتوانند سر کار بروند از خدمات دولتی استفاده کردهاند. بهمن یکی از آنهاست و میگوید:«به محض اینکه شرایط کاریام بههم خورد، به دلیل اینکه بیمه بودم و شرایط لازم برای گرفتن کمک دولتی را داشتم، به صورت خودکار کمکها برایم واریز شده است. گفته میشود که اگر شرایط ادامه داشته باشد این کمک تا چهار ماه پرداخت میشود. رقم خوبی هم هست و واقعا بیکاریام را جبران کرده اما میدانم که خیلی از بچههای ایرانی در فشار هستند، خیلی از بچهها دانشجو هستند و کارهایی مانند فروشندگی، پیشخدمتی و… میکردند، خیلی از آنها به طور غیررسمی کار میکردند و اصلا بیمه نبودهاند که حالا بخواهند کمک دریافت کنند. به طور کلی به نظرم شرایط برای تازه واردها خیلی سخت است.»
او ادامه میدهد: «خیلی از کسانی که رسما بیکار نشدهاند و کارشان از داخل خانه ادامه دارد هم در فشار قرار دارند چون خیلی از آنها قراردادهای کوتاه مدت داشتهاند و حالا با شکل جدیدی از قرارداد و دریافت حقوق مواجه شدهاند، با این حساب نه بیکار محسوب میشوند و نه مثل گذشته حقوق میگیرند. در چنین شرایطی امکان استعفا هم وجود ندارد چون اگر شما بدون دلیل موجه استعفا بدهی نمیتوانی از کمکهای دولتی استفاده کنی. البته یادآوری میکنم که مقروض شدن در کانادا خیلی ساده است یعنی اگر شما به مشکلی برخورد کنی میتوانی از طریق وام بانکی یا استفاده از منابع اعتباری یک جوری اوضاع را سر کنی، اینطور نیست که واقعا از نان خوردن بیفتی اما به هر حال همین موضوع هم برای مهاجرها میتواند استرس ایجاد کند.»
