روزنامه هفت صبح، امیر پایدار | از دید ایده اولیه و پیادهسازی آن، تیم سازنده بازی «دیستراکشن آلاستارز»؛ یعنی لوسید گیمز عملکردی قابلتوجه را از خود به نمایش گذاشته. آنها در نگاه اول به دنبال ساخت اثری در ژانر Car Combat بودهاند و این کار را به شکل مناسب و استانداردی انجام دادهاند. همهچیز؛ از زمان سوار وسایل نقلیه شدن تا درگیری با دیگر اتومبیلهای حاضر در محیط بازی به شکل خوبی پیش میرود، اما کافیست از خودروی خود پیاده شوید تا متوجه ضعفهای متعدد این انحصاری جدید پلیاستیشن ۵ شوید.
بازی دیستراکشن آلاستارز نمونه واضحی از یک ایده خوب است که برای تبدیل آن به یک بازی کامل، مشکلات بسیاری شکل گرفته؛ مشکلاتی که تاثیر مستقیمی روی کیفیت محصول نهایی گذاشته و نهایتا ساخته لوسید گیمز را تبدیل به اثری تکراری، خستهکننده و متوسط میکنند. جدای از مشکلاتی که به طراحی و ساختار بازی ارتباط دارند، باید در نظر داشته باشید که این انحصاری سونی از پرداخت درونبرنامهای نیز پشتیبانی میکند و حتی این بخش از بازی به شکل درستی پیادهسازی نشده. موضوعی که به شکل کلی ارزشهای تجربه دیستراکشن آلاستارز را به شکل قابلتوجهی کاهش میدهد.
هرچند در تمامی نمایشهای بازی از دیستراکشن آلاستارز به عنوان بازیای چندنفره یاد میشود، اما این عنوان از حالت تکنفره نیز پشتیبانی میکند. در این حالت شاهد ارائه مجموعهای از چالشها هستیم که هرکدام به یک یا چند شخصیت مختلف اختصاص پیدا میکنند. این چالشها هرچند در ساختار حالتهای ثابت بخش چندنفره دنبال میشوند، اما معمولا با تغییرهای اندکی همچون اضافه شدن محدودیت زمانی پیشروی مخاطب قرار میگیرند. اوضاع زمانی خراب میشود که به سراغ تجربه این چالشها در بخش تکنفره میروید.
بعد از پشتسر گذاشتن چالش اول اما بازی ذات خراب خود را نشان میدهد. تمامی چالشهای بعدی پشت درهای بسته پرداخت درونبرنامهای قرار گرفته و برای دسترسی به آنها باید از واحد پولی مخصوص بازی استفاده کنید؛ واحدی که تنها با دنبال کردن بخش چندنفره یا پرداخت پول واقعی به دست میآید. چنین رویکردی عملا باعث میشود که اکثریت گیمرها از تجربه چالشهای بعدی صرفنظر کرده و به سراغ همان بخش آنلاین و چندنفره بروند که به عنوان تمرکز اصلی سازندگان شناخته میشود.
بخش دیگری از بازی که با پرداخت درونبرنامهای گره خورده، به فروشگاه اصلی بازی ارتباط دارد؛ فروشگاهی که سعی دارد چیزی شبیه به نمونههای مشابه در دیگر بازیهای آنلاین را ارائه کند. درحالحاضر تعداد زیادی بازی رایگان یا پولی وجود دارند که با ترفندهای متنوع، مخاطب را به سمت پرداخت درونبرنامهای و انجام هزینه بیشتر متمایل میکنند. اصلیترین ترفند در این مسیر به طراحی مجموعهای از آیتمهای ظاهری اختصاص پیدا میکند که جدای از تغییرات ظاهری و دنبال کردن موضوع شخصیسازی، قابلیت دیگری را ارائه نمیکنند.
اما با ارائه تغییرات بصری قابلقبول و جذاب، مخاطب را به دام میاندازند. بازی دیستراکشن آلاستارز دقیقا از همین رویکرد پیروی میکند و مجموعهای از آیتمهای ظاهری و مرتبط با بخش شخصیسازی را در فروشگاه خود قرار داده. مشکل اساسی اما زمانی خود را نشان میدهد که با بررسی تمامی این آیتمها متوجه میشوید که هیچکدام جذابیت بصری خاصی را به همراه نداشته و تبدیل به توجیهی برای انجام هزینه اضافه نمیشوند.
با وجود تمام این نکات منفی، دیستراکشن آلاستارز در زمان شروع گیمپلی میتواند تجربهای جذاب را برای مخاطب به همراه داشته باشد. شما برای شروع هر مسابقه باید از میان تعداد زیادی شخصیت یکی را انتخاب کرده و در ادامه وارد نبرد با دیگر رقبا شوید. هر شخصیت دو قابلیت مخصوص به خود را در اختیار دارد که یکی از آنها مربوط به حالت پیادهشده و دیگری در اصل خودرویی است که هرکدام نوعی منحصربهفرد از آن را در اختیار داشته و با نام Hero Vehicle شناخته میشود.
هرچند گیمر در ابتدای بازی به شکل پیاده کار را شروع میکند، اما بهسرعت وارد یکی از چند نوع اتومبیل استاندارد شده و فرایند اصلی؛ یعنی درگیر شدن با دیگر گیمرها را شروع میکند. کنترل اتومبیل، فرماندهی و برخوردها به بهترین شکل ممکن طراحی شده و یادآور دوران اوج ژانر Car Combat هستند. هرکدام از اتومبیلها بسته به کلاسی که در آن قرار میگیرند، رانندگی و مشخصات متفاوتی را ارائه میکنند. با وجود این مسئله اما زمانی گیمپلی واقعی بازی خود را نشان میدهد که وارد اتومبیل مخصوص به هرکدام از شخصیتها شوید.
هرکدام از این اتومبیلها قابلیتی منحصربهفرد تحت عنوان Breaker را ارائه میکنند که بسته به شخصیت، متفاوت است. طراحی این اتومبیلها و قدرتهای آنها به عنوان بزرگترین نقطه قوت دیستراکشن آلاستارز شناخته میشوند؛ قدرتهایی که شاید در برخی موارد تنها از دید ظاهری با یکدیگر متفاوت باشند، اما حسی مشخص و قابل تفکیک را در گیمر به وجود میآورند.
تا اینجا همهچیز به نظر خوب و مناسب است، اما کافیست از اتومبیل پیاده شده و کنترل قهرمانهای بازی را برعهده بگیرید تا متوجه شوید هیچ جذابیتی در این بخش وجود ندارد. نه کنترل بازی به شکل درستی به تصمیمهای گیمر پاسخ میدهد و نه قدرتهای آنها در حالت پیاده، کارایی خاصی را از خود نشان میدهد؛ موضوعی که باعث میشود عملا استفاده از قدرت قهرمانها در حالت پیاده، بیمعنی شده و بهسرعت فراموش شود.
