روزنامه هفت صبح، آنالی اکبری | حدود یک سال پیش زنی ۳۰ ساله روی استیج برنامه America's got talent ایستاد، میکروفن را با دستهای استخوانیاش گرفت و خود را «نایت بِرد» معرفی کرد. وقتی داورها شغلش را پرسیدند، گفت چند وقتی است که به خاطر درگیریاش با سرطان نمیتواند کار کند.
داورها آه کشیدند و حالش را پرسیدند. گفت خوب است اما در آخرین معاینه فهمیده هنوز دشمنان زیادی در بدنش حضور دارند. داورها تعجب کردند و گفتند پس آنقدرها هم خوب نیستی. زن جواب داد برایش مهم است که دیگران بدانند او فراتر از اتفاقات بدِ زندگیاش است. آدم نمیتواند برای شاد بودن منتظر بماند تا سختیهای زندگی تمام شوند.ترانهای که خواند درباره زندگی خودش بود.
با پایان آهنگ، جمعیت از جا بلند شد و ایستاده تشویقش کردند و بالاخره سایمون کاول دکمه طلایی را فشار داد و کاغذ رنگیهای جادویی روی سر زن فرود آمدند.نایت برد با آن صورت زیبای هیجانزده و چشمهای خیس گفته بود: «به من گفتن دو درصد شانس زنده موندن داری اما دو درصد، صفر درصد نیست. کاش آدمها میدونستن که داشتن همون دو درصد شانس زندگی چقدر مهم و خوبه.»زنی که موفقیت و حقیقی شدن رویایش را جشن گرفته بود، دو روز پیش از دنیا رفت.
