روزنامه هفت صبح، شاهرخ عزیزیان| در یک کانال اقتصادی گزارشی را خواندم با عنوان چین و روسیه به دنبال بازی با کارت ایران. خوشحال که یک مطلب تحلیلی درباره میزان مشارکت سیاسی و اقتصادی این دو قدرت بزرگ با ایران را مطالعه میکنم. اما فکر میکنید شالوده این مطلب درباره روسیه چه بود؟بگذارید برایتان بگویم: همان فرضیات راننده تاکسیها و پستهای پرطرفدار توئیتری در مورد اینکه روسیه شریک قابل اعتمادی نیست و حاضرند در مقابل به دست آوردن منافع اقتصادی ایران را بفروشند! این گزاره سالهاست در ایران تبلیغ میشود و به شکل زیرپوستی این گزاره را در خود دارد که برعکس روسیه نمیدانید اروپا و آمریکا چه شرکای باحال و ممتازی هستند:« عدهای از کارشناسان معتقدند روسیه همیشه در تبوتاب حمایت ظاهر میشود تا از طرف مقابل امتیازی بگیرد در غیر این صورت موضع خود را بعد از مدتی تغییر میدهد.
مثلاً در اجلاس جی ۲۰ نماینده روسیه بعد از سخنرانی خانم مرکل ایستاده دست نزدند درحالیکه کل سالن ایستاده در حمایت از سخنرانی او در قبال برجام دست میزدند! یا در دیدار با نتانیاهو از اسرائیل حمایت قاطع میکنند! یا سرگئی ریابکوف میگوید که حفظ توافق هستهای بدون آنکه تهران امتیازاتی بدهد غیرممکن است! اگر چین به دلیل منافع اقتصادیاش تابهحال اندک مقاومتی در برابر تحریمهای آمریکا از خود نشان داده است ولی روسیه، ایران را تنها بهعنوان ابزاری برای چانهزنی با اروپا در حوزه انرژی و امنیت میداند. تلاش روسیه برای احیای هویت خود سبب شده تا در مقابل همسایه جنوبیاش نگاهی منفعتطلبانه داشته باشد. بنابراین حمایت روسیه بیشتر امنیتی و منطقهای است.»
میبینید؟ نیازی به خواندن این تحلیل نبود. یک دور در توئیتر بزنید و با هشتگ روسیه به همین نتایج میرسید. نتایج بازاری و پیش پا افتادهای که سالهاست تبلیغ میشوند. شکل استدلالات مطلب را هم که خواندید. اینکه روسها برای سخنرانی مرکل کم کف زدهاند.
این از کارشناس اقتصاد بینالملل ما. بیایید به یک فعال اقتصادی رجوع کنیم. یک عضو بلندپایه اتاق بازرگانی همین دیروز گفته است:« دادستانیها تعدادی از مفسدین را دستگیر میکنند، که کاری پسندیده و ضروری است، اما چرا وقتی دولت ارز هزار تومانی را ۳۵۰۰ تومان میکند و سرمایه مردم و فعالان اقتصادی را به یکباره در بانک به یک سوم کاهش میدهد و مردم را به فلاکت میکشاند کسی از آنها سوال نمیکند؟» این شکل تحلیل عجیب نیست؟ اقتصاد ایران چه در حوزه داخلی و چه بینالملل نیازمند تحلیلگرهای ممتاز و عالمانه است.
