روزنامه هفت صبح| یک: دوستان گفتند که دعوای میدان نارمک بر سر کولر بوده. متوجه هستیم. ما هم دربست روایت شما را قبول میکنیم.
دو: صدور مجوز برای فیلم تفریق و نمایش در پلتفرمها کار هوشمندانهای بود. فیلم متفاوت مانی حقیقی نباید قربانی مسائل حاشیهای شود و منطقا نباید. کلا مسئله منطق نکته مهمی است که دوستان تصمیمگیرنده اصرار دارند که در میانه شور و هیجان و اعتقادات محکمشان نادیده بگیرند و یا حداقل با مجموعهای از جملات آتشین وارونه نشانش دهند.
فکر کنم همه ما به مقداری نگاه منطقی و عاقلانه به همه پدیدهها احتیاج داریم. شرایط هرچقدر هم سخت باشد منطق را فراموش نکنیم. منطق را خوار نکنیم. مجوز فیلم تفریق نشان داد که در سازمان سینمایی، منطق هنوز خوار نشده است.
سه: کیهان انتقاد کرده که چرا نوید محمدزاده برای بازی در نقش شهید همت انتخاب شده است. دلیلش هم حاشیههایی است که به نوید منتسب کردهاند و مهمترینش بوسیدن همسرش روی فرش قرمز کن بوده است. محمدزاده مطمئنا بازیگر درجه یکی است. احتمالا بهترین بازیگر فعلی سینمای ایران. حضور او در نقش شهید همت خودش میتواند تاثیر دوجانبه و چندجانبهای داشته باشد. در فیلم محمد رسولالله، آنتونی کویین نقش حمزه سیدالشهدا را بازی کرد.
در مورد زندگی خصوصی آنتونی کویین تا قبل از بازی در این نقش داستانهایی را میشود نقل کرد اما بازی او در این نقش او را بین همه مسلمانان جهان به چهرهای محبوب بدل کرده است. چهار سال بعد از این فیلم آنتونی کویین در نقش عمرمختار هم ظاهر شده بود که آنجا هم بینظیر بود. بهنظرم دوستان سخت نگیرند و فضا را بیش از این مشوش نکنند. نوید محمدزاده بازیگر بسیار کمحاشیه و شایستهای است.
چهار: این حمله به وزیر امورخارجه (امیرعبداللهیان) که چرا یک ماه پیش میزبان خانم نجلا منقوش (وزیر امورخارجه لیبی) در تهران شده، در حالیکه دیروز این خانم در سوءظن به جاسوسی برای اسرائیل و احتمالا بهخاطر دیدار با وزیر امورخارجه اسرائیل از کشورش فرار کرده و به ترکیه رفته، دیگر کمال بیانصافی است. تسویهحساب هم قواعدی دارد.
پنج: آقای عطایی برای والیبال خیلی زحمت کشیدند و همین یک ماه قبل با سعه صدر اعلام کرده بودند که به رغم ناکامی در مسابقات لیگ ملتها مردم صبر کنند و یک ایران متفاوت را در جام قهرمانی ملتهاي آسیا در ارومیه ببینند و گفتند که ایران حتما در المپیک حاضر خواهد شد . خب نشد و المپیک هم بعید است به ایران پا بدهد.
آقای عطایی اما هیچ نشانهای مبنی بر این که خب حالا که حرفم نشد پس میروم از خودشان بروز ندادهاند و انگار مطمئن هستند که در فرصت بعدی تیم بهتری را وارد بازیهای آینده خواهند کرد. هرچقدر هم ما اینجا بنویسیم که شرایط روحی تیم روبه راه نیست و این تیم قدرت جنگندگی ندارد و زود خود را میبازند انگار فایده ای ندارد و جناب عطایی روند داغون کردن روحیه ملی با نمایشهای شکننده تیم والیبال راادامه خواهند داد. برایشان آرزوی موفقیت می کنیم.
