روزنامه هفت صبح، صبا صارمی نائینی| دوشنبه ۱۷مرداد بود که شهرکرد، مرکز استان چهارمحال و بختیاری، با جمعیت ۱۹۰هزار نفر (براساس آمار سال ۹۵) و ۶۵ شهر و روستاهای اطراف آن با قطعی آب شرب روبهرو شدند. دلیل این ماجرا اینطور بیان شد که خطوط انتقال آب از چشمه کوهرنگ واقع در همین استان، ۳۰کیلومتری منطقه چلگرد که ۶۰درصد آب این استان را تامین میکرد، از مدار خارج شده است.
میزان کدورت آب چشمه کوهرنگ که ۴ هزار بود، به ۲۵۰ هزار هم رسیده و ۹۰ کیلومتر لوله انتقال آب دارای آب گلآلود است که امکان تصفیه آن نیست.در حال حاضر آبرسانی سیار با ۱۰۰ تانکر در شهرکرد انجام میشود. در شهری که به آن پایتخت آب کشور میگویند. اصطلاح پایتخت آب کشور به شهرکرد و چهارمحال و بختیاری اطلاق میشود چرا که گفته شده بیش از ۱۰درصد کل آب کشور از این استان تامین میشود. با این حال برخی در سالهای اخیر با توجه به خشکسالیها در اطلاق این عنوان به این استان احتیاط میکنند.
اما چرا این خطوط انتقال آب از مدار خارج شد؟
یک: بارش باران و وقوع سیلاب، بهخصوص در روز یکشنبه نهم مردادماه در شهرکرد که تاکنون طبق ارزیابیهای صورتگرفته باعث ۴ هزار میلیارد تومان خسارت شده.
دو: گلآلود شدن آب چشمه کوهرنگ
سه: ضعیف بودن زیرساختهای انتقال آب
چهار: مخالفت با اجرای طرح «بن بروجن»
آنطور که خبرگزاری مهر گزارش کرده، عملیات اجرایی پروژه انتقال آب بن بروجن (با اسم طولانیتر انتقال آب بینحوضهای از زایندهرود به کارون) از حوضه آبریز زایندهرود از سال ۱۳۹۱ آغاز شد. این طرح میتوانست ۵۰درصد آب مصرفی استان چهارمحال و بختیاری را تامین کند اما واکنشها و مخالفتها با آن باعث عدم اجرای آن در سال ۱۴۰۱ شد. این مخالفتها از این دست بود که اجرا شدن طرح انتقال آب حیات اصفهان و زایندهرود را با مخاطرات جدی مواجه خواهد کرد و نتیجهای جز خشکی تالاب گاوخونی، ایجاد کانون ریزگردها و خشک شدن همیشگی زایندهرود نخواهد داشت.
برخی معتقدند سهم چهارمحال و بختیاری از آب زایندهرود ۱۷درصد است. در حال حاضر ۵درصد مورد استفاده است و با اجرا شدن طرح بن بروجن ۲درصد اضافه میشد اما هنوز ۱۰درصد دیگر آن تخصیص پیدا نکرده است.
عکس را خانم مریم راستی، عکاس خبری در شهرکرد گرفتهاند.
