روزنامه هفت صبح، نگین باقری| گسترش کرونا در چین بار دیگر مردم را وحشتزده روانه قفسههای خالی سوپرمارکتها کرده. حدود هشت هزار نفر ایرانی ساکن چین هم بخشی از قرنطینهای هستند که پنج هفته قبل از شانگهای شروع شده و حالا در حال رسیدن به پکن است. در این گزارش با تعدادی از این ایرانیان گفتوگویی داشتیم تا از زاویه نگاه خود، درباره شدت و ابعاد این قرنطینه حرف بزنند.
امیرحسین ساکن گوانگجو است. این شهر هنوز وارد قرنطینه کامل نشده. فقط بهصورت نقطه نقطه برخی از محلات آن گاهی قرنطینه میشود. یعنی فقط بخشهایی از شهر که در آن فردی با تست مثبت رفتوآمد کرده با محدودیت رفتوآمدی روبهرو شده است. امیرحسین درباره سیستم قرنطینه چین این توضیح را میدهد: «ویچت» در چین پرکاربردترین نرمافزار ارتباطاتی محسوب میشود.
هرکدام از ما یک کیوآرکد مخصوص به خودمان را در نرمافزار ویچت داریم. وارد هر جاییکه بخواهیم بشویم، باید کیوآرکد آن محل را اسکن کنیم تا مشخصاتمان در آن مکان ثبت شود. اگر بعدا مشخص شود فردی هنگام حضور در این نقاط، بیمار بوده او را قرنطینه میکنند و همچنین از مردم آن منطقه و افرادی که در آن مکان عمومی رفت و آمد داشتند تست گرفته میشود. اگر تعداد مبتلایان به کرونا در یک منطقه شهری زیاد باشد، همه دفاتر و مکانهای عمومی آن منطقه را هم میبندند.»
قرنطینه در منازل چطور اجرا میشود؟
«در مناطق مسکونی هم اگر تعداد مبتلایان برابر با یکی دو نفر باشد، افراد بهصورت انفرادی در منزل خود قرنطینه میشوند اما اگر تعداد افراد درگیر یک منطقه بیشتر از اینها باشد، مساحت این قرنطینه تا شعاع یک کیلومتری کشیده شده و تا سه روز ادامه دارد. در این سه روز، سه بار از همه افراد داخل آن منطقه تست میگیرند. اگر افراد دیگری هم پیدا کردند که تستشان مثبت است، باز قرنطینه ادامه مییابد اما در غیر این صورت قرنطینه تمام میشود. حالت دیگر قرنطینه وقتی اتفاق میافتد که یک منطقه از شهر با محدودیت رفت و آمدی روبرو میشود. اگر مثلا در یک محله ۲۰ نفر تست مثبت داشته باشند، آن منطقه کاملا قرنطینه میشود.»
ویچت چطور به چین کمک کرد؟
به گفته امیرحسین شانگهای الان تنها شهری است که بهصورت کامل به قرنطینه درآمده. اخیرا تعداد ابتلا در این شهر به ۲۰ هزار نفر هم رسید و این باعث شد که کل شهر به قرنطینه فرو رود. او همچنین میگوید در ویچت نقشه شهر نمایش داده میشود. شهروندان باید با کمک این نقشه از ورود به نقاط قرمز خودداری کنند.
از آنجاییکه همه مکانهای عمومی فقط با کیوآرکد فعال هستند، نمیشود وارد مکان قرمز شد. ادامه توضیح او را بخوانید: «محل زندگی من، شهر گوانگجو شهر بزرگی است که بخشی از مناطق آن بسته شده اما برخی دیگر در حالت سبز رنگ قرار دارند. در جایی که من زندگی میکنم، سختگیریها به اندازهای بود که تا وقتی که از منفی بودن تست ما اطمینان پیدا نکردند و محل زندگیمان در ویچت به رنگ سبز درنیامد، روزی دو بار از ساکنان تست گرفته میشد.»
به گفته امیرحسین همین سیستم در شهرهای دیگر چین هم بوده است. او همچنین درباره تهیه مواد غذایی در شرایط قرنطینه اینطور میگوید: «در شانگهای همه خانهها به شکل مجتمع است. اگر تعداد ابتلا در یک آپارتمان زیاد بود، خروج از واحد مسکونی هم ممنوع میشد. اگر نرخ ابتلا کمتر بود، آنها حق خروج از آپارتمان را دارند اما از محدوده فضای سبز آن آپارتمان نباید خارج شوند.»
مواد غذایی از کجا تامین میشود؟
«شانگهای خیلی بزرگ است و به همین خاطر در محلههایی که تعداد بیمار کمتری داشت، به هر خانواده یک کارت تردد داده بودند که برای خرید از منزل خارج شود. البته شرایط امروز بهتر شده و احتمالا تا روزهای دیگر قرنطینه برداشته میشود.» این را امیرحسین میگوید اما روشهای دیگری هم در تامین مواد خوراکی وجود دارد. برای مثال با تمام شدن مواد غذایی، دولت بستههای حمایتی را در مناطق توزیع کرده است.
نازنین از این بستههای حمایتی فیلم گرفته و آن را در اینستاگرامش آپلود کرده است. در این بستهها سبزی، کاهو، گوجه، سوسیس و ماست گذاشته شده که فردی با یک گان آن را در واحدها توزیع میکند. او میگوید در یک ماه ۱۵ بار تست داده است. جدا از این تستها که خودشان آن را تهیه میکنند، گاهی هم از طرف دولت از آنها تست گرفته شده است. به گفته نازنین این همان سویه امیکرون است و خبری از ویروس جدید نبوده یا آنقدر جدی نیست که رسانهها بزرگش کردهاند. او ویدئوهای زیادی هم از اعتراضهای مردمی در شانگهای دارد که با نیروهای نظامی و همچنین پرستاران درگیر شدهاند یا درحال خالی کردن سوپرمارکتها هستند.
ایده چینی شهرکهای بیمارنشین
یکی دیگر از ایرانیهای ساکن چین میگوید قوانین در چین بسیار سفت و سخت است و با کسی شوخی ندارد. روایت او را بخوانید: «من هیچ ایدهای ندارم اگر کسی خلاف مقررات رفتار کند چه تصمیمی برای او گرفته میشود. ممکن است او را به زندان ببرند ولی میدانم مقررات شدیدی پابرجاست و کسی اصلا از آن سرپیچی نمیکند.» این ایرانی ساکن شهر سوجو میگوید همه افراد بهواسطه آن کدهای ویچت رنگبندی میشوند.
سبز یعنی سالم، زرد یعنی کسی که در تماس با فرد مبتلا بوده و قرمز یعنی مبتلا. به گفته او در چین وقتی تست کسی مثبت میشود او را به منطقهای که برای بیماران کرونا درست کردهاند، میبرند. «آنجا چیزی شبیه زمین سرپوشیده ورزشی است که داخل آن تختهای مختلف گذاشتهاند و شرایط رفاهیاش تعریفی ندارد. در این ساختمانها بیماران خیلی راحت نیستند. مثلا میگفتند چراغ بالای سرشان همیشه روشن است، سرویس بهداشتی کثیف است. هر کسی فقط یک تخت و یک پتو دارد و چند هفته باید تنها بماند.»
به گفته او این سرنوشت آنهایی است که مبتلا به کرونا هستند اما حال نامساعدی هم ندارند. گروه دیگر افرادی هستند که حال خوبی ندارند و باید در بیمارستان بستری شوند. او میگوید که بعد از قرنطینه ووهان، شانگهای سختترین قرنطینه کرونایی را داشته است. شهرهای نزدیک شانگهای هم قرنطینه هستند و جادهها به سمت این شهرها بسته شده. در این شهرها هم تعداد مبتلایان بیشتر از ۲۰، ۳۰ نفر نیست اما با این حال دولت آنقدر از شیوع کرونا واهمه دارد که این عدد و رقم ها برایش فرقی ندارد.
تنوع پایین مواد غذایی در قرنطینه
بخش دیگری از روایات حول مواد غذایی در شانگهای میچرخد. یکی از ساکنان این شهر اینطور میگوید: «روزی که گفتند قرار است لاک داون اجرا شود، مردم به مغازهها رفتند و مواد غذایی خریدند اما آن خریدها دیگر تمام شد. بهخاطر همین دوباره دولتهای محلی برخی از مواد غذایی را برای آنها تامین کرد و سبزیجات و مواد خوراکی داد. این مواد غذایی خیلی تنوعی هم ندارد. مثلا بال مرغ آورده بودند و با اینکه خیلی گران بود من مجبور بودم آن را بخرم. همچنین مشکل دیگرمان این است که برخی از مواد غذایی اصلا پیدا نمیشود. مثلا شیر گیر نمیآید و بیشتر سبزیجات برای ما توزیع میشود.»
صف برای تخم مرغ در پکن
مریم هم ساکن شهر پکن است. در پکن آنها نگران این هستند که سیاستهای قرنطینهای بهزودی اجرا شود و آنها را در خانه محبوس کند. به گفته او همه مردم با حمله به فروشگاههای مواد غذایی، هرچه در قفسهها بوده خالی کردهاند یا برای تخممرغ صف بستهاند. بعد از گذشت حدود ۵ هفته از قرنطینه شانگهای، حالا آنها هم منتظر هستند که کمکم تعداد بیماران افزایش یابد. او هم میگوید که آنها هر روز در پکن باید تست بدهند تا از بالا رفتن مبتلایان جلوگیری کنند. حالا تصور کنید نرخ ابتلا در این شهر چند نفر است؟ ۲۵ نفر. با این حال همین ۲۵ نفر و ترس از ابتلای مجدد کرونا باعث شده که برخی از محلات این شهر هم به کلی قرنطینه شوند و برای مبتلایان همان سیاستی اجرا شود که در دو ماه گذشته برای اهالی شانگهای اجرا شده بود.
