سهماه تابستان را در پیش داریم. اینجا برایتان از ۹۰ خاطره مینویسم. از آدمها، فیلمها، بازیها و… خاطرهها
در کودکی بزرگترین و بدترین دشمن من تیمی بود به اسم لیورپول. نمیدانم چرا اینگونه در اسم منچستر یونایتد حل شده بودم و از لیورپول نفرت داشتم. یادم است که فینال جام حذفی انگلیس از تلویزیون پخش میشد و لیورپول دو بر یک منچستر یونایتد را شکست داد. دومین تیم محبوب من در آن دوران هم بورسیا مونشن گلادباخ آلمان بود. در کنار کانال یک و دو تلویزیون ایران،یک کانال پر از برفک هم وجود داشت به اسم کانال بینالمللی. نمیدانم برنامههای کدام شبکه خارجی بود که برای خارجیهای مقیم ایران رله میشد. آنجا بازیهای بوندس لیگا را پخش میکرد و البته بعید میدانم به شکل زنده چراکه یادم هست از دبستان میآمدم خانه و با شتاب تلویزیون بینالمللی را باز میکردم و فوتبال میدیدم. برای همین به خوبی تیمهای آلمانی را میشناختم.
رقبای اصلی کلن و بورسیا مونشن گلادباخ بودند و بایرن مونیخ با از دست دادن بکن بائر و گردمولر دیگر محلی از اعراب نداشت. دارم درباره سال ۵۶ و ۵۷ شمسی حرف میزنم. ۱۹۷۷ و ۱۹۷۸٫ بونهوف و برتی فوگتس ستارههای مونشن گلادباخ بودند و فلوهه فوق ستاره کلن. آنقدر روی اسم بازیکنهای خارجی مسلط بودم که جزو آکسسوارهای نمایشی جوانان محل برای دوستانشان شده بودم. وقتی دورهم سر کوچه جمع میشدند و من را صدا میکردند و مثلا اسم دفاع چپ اینتراخت برانشویک را میپرسیدند. هفت سالم بود و محلهمان هم ۱۰ متری گرگان که بعدها سلمان فارسی شد.
خب از شانسم وقتی ضد لیورپول شده بودم که این تیم تقریبا همه را در اروپا به خاک سیاه نشانده بود. در انگلیس منچستریونایتد را به خاک و خون میکشید و در اروپا مونشن گلادباخ را. از شانس من حتی در انتخاب مرد سال فوتبال اروپا ،مهاجم موفرفری لیورپول یعنی کوین کیگان،آلن سیمونسن دانمارکی بورسیامونشن گلادباخ را شکست میداد. در منچستر مفلوک آن دوران،از دوران پیشا فرگوسن حرف میزنم، برایان رابسون مهره کلیدی بود اما همیشه با مصدومیت دست و پنجه نرم میکرد، استیو کاپل، فرانک استپلتون،جو جردن و بعدها نورمن وایت ساید، مارک هیوز و گوردون استراچان به یادم ماندهاند. اما بازیکن محبوبم در آن سالها همان آلن سیمونسن بود که سال ۷۷ مرد سال اروپا شد و دو سال بعد جنگ را به کوین کیگان باخته بود.
در سالهای پس از انقلاب اولین فوتبال مستقیم که تلویزیون پخش کرد باز هم مربوط به لیورپول بود. فینال باشگاههای اروپا در سال ۱۹۸۱٫ دیدار لیورپول و رئال مادرید و بعد از گذشت ۳۷ سال هنوز آن لحظه نحسی که آلن کندی دفاع چپ لیورپول تا خط شش قدم حریف پیش رفت و از زاویهای بسته توپ را به گل پیروزی لیورپول بدل کرد،در یادم هست. در آن سالها لیورپول چهار بار قهرمان اروپا شد و اگر فاجعه هیسل و محرومیت تیمهای انگلیسی برای حضور در اروپا پیش نمیآمد مطمئنا این آمار را در همان دهه ۸۰ افزایش هم میداد. اسم بازیکنان روی اعصابشان هم یادم هست. بیشترشان هم سبیل داشتند : یان راش ، گرائم سونس ،کنی دالگلیش، فیل نیل ، یان مولبی ،جان وارک، پل والش، مارک لارنسون و…
و خب حالا با آمدن کلوپ،لیورپول را دوست دارم. با کمی احساس خیانت به منچستریونایتد .
