روزنامه هفت صبح| پخش مسابقه «گوی طلایی» مدتی است در شبکه آموزش شروع شده. این مسابقه را سروش جمشیدی اجرا میکند و هدف از آن سنجش اطلاعات شرکتکنندهها و چند نکته دیگر است.
منظر اول| محتوا
در تلویزیون مسابقات متعددی که مبتنی بر سنجش هوش و میزان اطلاعات شرکتکنندههاست ساخته شده. «گوی طلایی» هم از این قاعده پیروی میکند منتها شکل اجرا تفاوت دارد. مهمترین آن جایی است که گوی به محض شروع مسابقه به حرکت در میآید و اگر شرکتکننده جواب ندهد، از تصویر حک شده او عبور میکند.
تکرار این اتفاق منجر به حذف میشود. در چنین قالبی شرکتکنندگان باید بهطور همزمان استرس خود را کنترل کنند و میزان اطلاعات خود را به رخ بکشند. سوالات تکجوابی است و مسائلی مثل ورزش، تاریخ، سینما، تلویزیون، فرهنگ و… را شامل میشود. سوالات دارای سطح ساده، سخت و خیلی سخت هستند و چهبسا برخی مخاطبان با تماشای «گوی طلایی» لذت ببرند. آیا این مسابقه بابطبع همه است؟ طبعا پاسخ منفی است چرا که چنین مسابقاتی ولو با تغییر ساختار مخاطب خاص خود را دارد.
منظر دوم| ساختار
در بالا اشاره کردیم که «گوی طلایی» چه فرمتی دارد. در مجموع ایده قابل دفاع است اما شکل اجرای آن فاقد جذابیت است. دکور رنگ و لعاب کافی ندارد و از نظر بصری مخاطب را پس میزند. همین ضعف در گرافیک مسابقه دیده میشود. سلیم ثنائی، تهیهکننده «گوی طلایی» چندی پیش در پاسخ به سوال باشگاه خبرنگاران جوان که چرا سروش جمشیدی به عنوان مجری مسابقه انتخاب شد؟ گفته بود: «ما سابقه همکاری با آقای جمشیدی را در سریال «چشمبندی» داشتیم.
از طرفی، میخواستیم فضای مسابقه را به سمت سرگرمی و شوخی ببریم. بهنظرم شایستهترین گزینه برای اجرای «گوی طلایی» بود. او مسلط به اجراست.» راستش جمشیدی فرصتی برای بردن مسابقه به سمت سرگرمی و شوخی را نداشته. او را اغلب اوقات در شرایطی میبینیم که به سرعت سوالات را میخواند. شوخیهایش با شرکتکنندهها هم آنقدر جذاب نیست تا فضای «گوی طلایی» را از حالت خشک و خستهکننده خارج کند.
