ریو آمودی، مدیرعامل انتروپیک، در گفتوگویی به یکی از مهمترین پرسشهای این روزها پاسخ داد: آیا هنوز یادگیری برنامهنویسی ارزش دارد؟
آمودی معتقد است برنامهنویسی از نخستین حوزههایی خواهد بود که تحت تأثیر جدی هوش مصنوعی قرار میگیرد. به گفتهی او، مدلهای امروزی همین حالا بخش زیادی از کدنویسی را انجام میدهند و در آینده، بخش گستردهتری از وظایف مهندسی نرمافزار نیز خودکار خواهند شد.
آمودی هشدار میدهد افرادی که صرفاً برای تضمین امنیت شغلی به سراغ یادگیری کدنویسی میروند، احتمالاً مسیر درستی را انتخاب نکردهاند.
مدیرعامل انتروپیک: افرادی که صرفاً برای تضمین امنیت شغلی به سراغ یادگیری کدنویسی میروند، احتمالاً مسیر درستی را انتخاب نکردهاند
مدیرعامل آنتروپیک در عین حال تأکید میکند که نقش انسان همچنان اهمیت خواهد داشت. از نگاه او، حتی اگر هوش مصنوعی ۹۵ درصد کار را انجام دهد و سهم انسان تنها پنج درصد باشد، بهرهوری افراد میتواند تا ۲۰ برابر افزایش پیدا کند.
آمودی این موضوع را نمونهای از «مزیت نسبی» میداند؛ مفهومی که حتی در صورت وجود شکاف بزرگ میان توانایی انسان و ماشین، ارزش خود را حفظ میکند.
به باور او، مشاغلی که بیشترین پایداری را در سالهای آینده خواهند داشت، حوزههایی هستند که تعامل انسانی، درک دنیای واقعی و توانایی تحلیل را با یکدیگر ترکیب میکنند. آمودی از رادیولوژیستها بهعنوان نمونه یاد میکند و معتقد است پزشکی که شرایط بیمار را درک میکند و تصمیمگیری را در بستر مناسب انجام میدهد، صرفاً به تفسیر تصاویر پزشکی محدود نمیشود.
آمودی تفکر انتقادی را یکی از مهمترین مهارتهای دههی آینده میداند. از نظر او، در جهانی که هوش مصنوعی میتواند تقریباً هر نوع محتوایی تولید کند، تشخیص اطلاعات درست از نادرست به مهارتی کمیاب و ارزشمند تبدیل خواهد شد. او میگوید افراد باید بتوانند از شکلگیری باورهای نادرست جلوگیری کنند و در برابر فریب و سوءاستفاده مقاومت نشان دهند.
«تفکر انتقادی، یکی از مهمترین مهارتهای دههی آینده»
مدیرعامل انتروپیک هشدار میدهد استفادهی نادرست از هوش مصنوعی میتواند به تضعیف مهارتهای افراد منجر شود. به گفتهی او، پژوهشهای داخلی انتروپیک نشان دادهاند که کاهش تواناییهای کدنویسی در اثر استفادهی بیدقت از این ابزارها، پدیدهای واقعی و قابلاندازهگیری محسوب میشود. آمودی تأکید میکند مشکل از خود فناوری نیست، بلکه نحوهی استفاده از آن اهمیت دارد.
او در پایان، صنعت تراشه را یکی از حوزههای امیدوارکنندهی دههی آینده معرفی میکند. از نگاه آمودی، ترکیب مهندسی سنتی با نیاز روزافزون به زیرساختهای هوش مصنوعی، فرصتهای اقتصادی قابلتوجهی برای شرکتهای فعال در حوزهی تراشه ایجاد خواهد کرد.
