روزنامه هفت صبح، احمد رنجبر | تعداد سریالهایی که در سالهای گذشته بعد از مدتها توقیف فرصت پخش بهدست آوردهاند، قابلتوجه است. ماجرای «سرزمین مادری» را میدانید و روز گذشته دو صفحه از هفتصبح به حاشیه و متن سریال تبریزی اختصاص داشت. همین مقدار یادآوری کفایت میکند که این سریال 10 سال پیش توقیف شد و بالاخره تلوبیون آن را پخش کرد. شبکه سه نیز بهتازگی سریال را در کنداکتور قرار داده است. سال پیش هم «جنابعالی» به جای تلویزیون سر از سامانه تلوبیون درآورد.
مورد اول| سامو بندری
در حالی که قرار بود سریال «مستوران 2» روی آنتن شبکه یک برود، به یکباره مخاطبان شاهد «سامو بندری» بودند؛ سریالی به کارگردانی ابراهیم فروزش که آن را با حضور حسن پورشیرازی، مائده طهماسبی، علی اوسیوند، مهدی فقیه و … در استان بوشهر ساخت. خبر رسمی پخش سریال در سال 99 رسانهای شد اما رنگ آنتن ندید و شائبه توقیف آن به گوش رسید. کارگردان به همراه تهیهکننده (علیرضا سبط احمدی) در مصاحبهها اعلام میکردند از ماجرا بیاطلاع هستند.
شاید هم نمیخواستند با اظهار نظر، حاشیهای دیگر برای «سامو بندری» درست کنند. تاکیدشان این بود که فیلمنامه مصوب را ساختهاند. واقعیت پخش نشدن سریال چه بود؟ نمیدانیم. حدس این است که سکانس ابتدایی و ماجرای قتل یک نوجوان توسط نوجوانی دیگر (سامو) مشکل ایجاد کرده بوده. این سکانس اما در شبکه یک نشان داده شد و فرضیه از بین رفت. شاید هم مسئولان قبلی سیما سختگیرتر بودهاند؛ چه میدانیم. «سامو بندری» اثری در حد و اندازه باکس اصلی سریال شبکه یک نیست اما وقتی محصول آماده در دسترس نباشد، چارهای جز پخش آن نیست. در شرایط مطلوب «سامو بندری» باید در باکس غیر اصلی روی آنتن میرفت.
مورد دوم |کتونی زرنگی
در آخرین لحظه جلوی پخش سریال «کتونی زرنگی» ساخته علی ملاقلیپور از شبکه سه گرفته شد. این اتفاق بهمن 98 رخ داد و دلیل آن حاشیه ایجاد شده توسط کارگردان در صفحه اینستاگرام بود. او پست خود را بلافاصله حذف کرد و بارها پوزش طلبید. با این حال در محافل غیررسمی نوع نگاه به روحانی سریال دلیل دیگر توقیف «کتونی زرنگی» عنوان شد. سال پیش بالاخره سریال روی آنتن رفت؛ منتها با حذف سکانسهای مربوط به برزو ارجمند، بازیگری که جلای وطن کرده. کیفیت کمدی «کتونی زرنگی» چنگی به دل نزد اما در قضاوت آن نباید حذفیات را نادیده گرفت.
مورد سوم| زندگی زیباست
قاسم جعفری «زندگی زیباست» را سال 98 ساخت و دو سال بعد اجازه پخش بهدست آورد. به گفته کارگردان، آنچه روی آنتن شبکه دو رفت، بیش از ۶۰۰ دقیقه سانسور داشته است. جعفری نامهای بلند خطاب به عبدالعلی علیعسگری رئیس وقت سازمان صدا و سیما نوشت و گلایهاش را مطرح کرد. کیفیت سریالی که با کلی حذفیات روی آنتن رفته را نمیتوان به درستی قضاوت کرد. آنچه دیدیم جایی برای دفاع نداشت.
مورد چهارم| بعد از آزادی
سال 1400 سریال محمدعلی باشهآهنگر هم پس از دو سال از توقیف درآمد. قسمتهای ابتدایی که روی آنتن شبکه یک رفت، نشان از یک سریال جذاب با ساختار و محتوایی خوب داشت. «بعد از آزادی» هر چه جلوتر رفت، منطق روایی خود را از دست داد و به روشنی میشد حدس زد اسیر تیغ سانسور شده. کارگردان اما ترجیح داد سکوت کند.
مورد پنجم| پرگار
سریال «پرگار» با نام اولیه «آسمان هوای باران دارد» چند بار در طول تولید متوقف شد. شهرام شاهحسینی بالاخره کار را به سرانجام رساند اما علیرغم اعلام قبلی در وقت مقرر روی آنتن نرفت. در نهایت سال 99 و پس از دو سال بلاتکلیفی مخاطبان شاهد «پرگار» در شبکه یک بودند. سریال شروعی امیدوارکننده داشت اما در ادامه قصه آن از نفس افتاد. مدیر وقت گروه فیلم و سریال شبکه یک سال 98 گفته بود دلیل پخش نشدن «پرگار» مسئله سانسور نیست.
در طول پخش اما یک سکانس حذف شده با بازی الهام طهموری منتشر و مشخص شد این اثر هم مصون از ممیزی نبوده. «پرگار» در مجموع سریالی با کیفیت نبود و مشکل اصلیاش به ریتم کند بازمیگشت. سانسور چقدر به ضرر آن تمام شد را کسی نمیداند…. . بازی توقیف و رفع توقیف صرفا متوجه این چند سریال نبوده و باز هم میتوان از سالهای قبل مثال آورد؛ جالب آنکه برخی آثار هرگز رنگ آنتن ندیدند و به احتمال فراوان تاریخ مصرفشان به پایان رسیده است.
