روزنامه هفت صبح، رامتین لطیفی | جمعیت آمریکا در آغاز دهه ۱۹۲۰ میلادی بالغ بر ۱۰۶میلیون نفر بود. در آن دوران تنها چرخهای 5/7میلیون خودرو روی خیابانها و جادههای این کشور میچرخید که بخش بزرگی از این تعداد را نیز خودروهای سنگین و ماشینهای کشاورزی تشکیل داده بودند. علاوه بر قلت و کمبود عددی، سرعت پایین خودروهای قدیمی هم سبب میشد تا مسافران بین شهری طی زمان طولانیتری به مقصد برسند و سفر به جای یک اتفاق مفرح به پدیدهای جانکاه بدل شود.
برای مثال مدت زمان سفر از لسآنجلس به سانفرانسیسکو با امکانات موجود در آن زمان ۲روز به طول میانجامید. از این رو نیاز به محلهایی برای اقامت بین شهری، بسیار محسوس و ملموس بود. از سوی دیگر باید به این نکته اشاره کنیم حتی اگر هتلی در میانه این راهها وجود داشت، هر مسافری نمیتوانست از عهده مخارج آن بر بیاید.
به همین دلیل رویای رانندههایی که در آن دوران قدم در جادههای بین شهری میگذاشتند و خستگی و خواب به آنها فشار میآورد، مکانی بود که بتوانند با خودروهای خود در آن توقف کنند و دمی بیاساند و چرت بزنند و سپس بدون آنکه پول قابل توجهی صرف کنند به مسیر خود ادامه دهند.
آرتور هاینمن، معماری خلاق بود که به دنبال ایدههای نو میگشت. از اینرو ایده طراحی و ساخت مکانی که در میانه جادههای بین شهری واقع شده و هزینه اقامت در آن نیز مقرونبهصرفه باشد، به ذهن او خطور کرد. او سنلوئیس را به عنوان بهترین مکان برای آغاز این ایده شناسایی کرد چراکه درست در میانه مسیر لسآنجلس به سانفرانسیسکو قرار داشت.
یکی از ملزومات و البته چالشهای اصلی پیادهسازی این ایده، تامین پارکینگ برای خودروهای مسافران بود. به همین دلیل هاینمن در ابتدا نام «هتل موتوری» را برای این مجموعه در نظر گرفت اما چندی نگذشت که این نام کمی تغییر پیدا کرد و به اختصار «مُتِل» نامیده شد. به این ترتیب «متل این» با امکاناتی نظیر ۶۰ اتاق، پارکینگ بزرگ و اختصاصی، رستورانی با امکان ارائه انواع استیک، حیاط مشجر که با درختان مرکبات و نخل فضاسازی شده، یک اصطبل نگهداری اسب و سایر چهارپایان، استخر بزرگ تابستانی، زمین مینی گلف و سالنی برای ارائه نوشیدنیهای متنوع به عنوان اولین متل جهان در سال ۱۹۲۵ کار خود را شروع کرد.
با آغاز دهه ۱۹۴۰ میلادی و پیشرفت صنعت خودروسازی و افزایش سرعت خودروها، زمان لازم برای طی کردن مسافت لسآنجلس به سانفرانسیسکو به یک روز کاهش پیدا کرد. به همین دلیل رفته رفته از تعداد مسافران متل کاسته شد. هاینمن که فرد باهوشی بود تصمیم گرفت از مانور بر روی اتاقهای متل به عنوان محلی برای اقامت بکاهد و بر روی امکاناتی مانند رستوران، استخر، زمین مینی گلف و سالن نوشیدنی تاکید بیشتری اعمال کند.
این ایده سبب شد تا متل به جای محلی برای اقامت بین جادهای، به محلی برای تفریح و تفرج تبدیل شود. معماری جذاب و چشمنواز متل، آرامشی که در آن به علت دوری از هیاهوی شهر حاکم بود و البته آوازه استیکهای خوشمزه رستوراناش سبب شد که با آغاز دهه ۱۹۵۰ میلادی، پای سلبریتیها هم به این مکان باز شود.
مرلین مونرو، بازیگر مشهور و محبوب سینمای آمریکا در سال ۱۹۵۴ دوباره ازدواج کرد. او و همسرش که جو دیماجیو نام داشت، «متل این» را به عنوان اولین اقامتگاه برای گذراندن دوران ماه عسلشان برگزیدند و با انتشار عکسهای زیبا و جذابی از لحظاتی که این ۲ در کنار هم گذراندند، فصل حضور سلبریتیها و افراد سرشناس مانند کلینت ایستوود، لوسیل بال در متل آغاز شد.
با حضور سلبریتیها و رفت و آمدشان به این متل زیبا که ۸۰ هزار دلار برای ساختش هزینه شده بود، رونق عجیبی به سراغ این مجموعه آمد. جشنهای تولد، سالگردهای ازدواج، مناسبتهای رسمی و بسیاری دیگر از مناسبتهایی که مردم کالیفرنیا آن را جشن میگرفتند، پای ثابت برنامههای این متل شد.
نشان و یادگار برگزاری مراسمها در این متل نیز کارتهایی بود که یک طرفش عکسی سیاه و سفید از ساختمان متل بر رویاش نقش بسته و در طرف دیگر جایی برای نوشتن چند خط یادگاری تدارک دیده شده بود. به علاوه در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بسیاری از فیلمهای سینمایی از این متل به عنوان لوکیشن استفاده میکردند و از آنجایی که این مکان به چشم مخاطبان آشنا بود، سیاستمداران هم نیم نگاهی به آن داشتند و برای جلسات یا مراسمهای مختلف از این مکان استفاده میکردند و جالب است بدانید حتی رونالد ریگان، گردهمایی انتخابیاش را در این متل برپا کرد.
از ایدههای ناب هاینمن برای اداره متل میتوان به از میان برداشتن بروکراسی خشک و عصا قورت داده هتلها اشاره کرد. در متل لازم نیست مهمانان و مسافرانی که تازه از راه رسیدهاند، مسافت پارکینگ تا دفتر متل را پیاده طی کنند و پس از آن یک فرم بلند و بالا را با خودکار پر کنند تا در نهایت اجازه دریافت کلید اتاقشان را پیدا کنند. در متل و زمانی که افراد با خودروهایشان وارد پارکینگ میشدند، یکی از خدمه به سراغشان میآمد و همانجا نام افراد و مدت اقامتشان را یادداشت میکرد و کلید اتاق را به آنها تحویل میداد.
از دیگر ایدههای هاینمن که به همه جای جهان صادر شد و هنوز هم کاربرد دارد، استفاده از تنپوشهای عروسکی برای تبلیغ بود. او ۲ تنپوش عروسکی مردانه و زنانه به همراه تعداد زیادی بروشور شامل عکسها و توضیح امکانات متل تدارک دیده بود و این ۲ نفر با حضور در کنار جاده اصلی، نظر خودروهای عبوری را به خود جلب و سپس آنها را به توقف در متل و استراحت و خوردن و آشامیدن تشویق میکردند.
یکی از نقاط قوت متل، نسوز و ضد حریق بودن ساختمانهای آن بود. لازم به ذکر است در آن زمان آتشسوزی عضوی جدا نشدنی از زندگی مردم بود و به طور مکرر رخ میداد. در سال ۱۹۰۵ هم یک هتل بزرگ در کالیفرنیا آتش گرفت و به خاکستر تبدیل شد. به همین دلیل ضد حریق بودن ساختمانها یک امتیاز ویژه به حساب میآمد.
در پایان سرنوشت این متل زیبا، جذاب و پرخاطره هم به سرنوشت تمام مکانهایی گره خورد که زمانی زنده و پویا بودند و پس از مدتی به کام مرگ کشیده شدند. این متل در دهه ۱۹۹۰ تعطیل و پس از سال ۲۰۰۰ به مکانی اداری تبدیل شد. از سال ۲۰۱۷ تاکنون نیز خالی از سکنه مانده و در وضعیت وخیمی قرار گرفته است.
طی این سالها به دفعات مختلف و بارها اعلام شد که برنامههایی برای بازسازی و توسعه این متل و راهاندازی دوباره آن تدارک دیده شده است اما تاکنون هیچ کدام به وقوع نپیوستند. در حال حاضر تنها یادگار زنده و پویا از متل، یک صفحه در فیسبوک است که در آن مهمانان و مسافران سابق به همراه خدمه این مجموعه در ادوار مختلف، گرد هم جمع میشوند و خاطرههای شنیدنی خود از این مکان را تعریف میکنند.
