روزنامه هفت صبح، صوفیا نصرالهی| شمایل غیرمتعارف بازیگران در فیلمها یکی از آن چیزهایی است که همیشه گفتهاند اعضای آکادمی اسکار شیفتهاش هستند. شما نقشی را بازی کنید که زیر گریم سنگین نشود چهرهتان را تشخیص داد و بیبروبرگرد حتی اگر برنده جایزه نشوید حداقل بین نامزدها جایی خواهید داشت. گاهی احساس اولیه تماشاگر این است که بازیگری برای بازی در یک نقش آنقدر به شکل فیزیکی تغییر کرده باشد که نشود تشخیصش داد، لزوما یعنی بازی خوبی داشته است اما تجربه نشان میدهد نود درصد اوقات این جادوی گریم است که شما را متحیر کرده و نه لزوما قدرت بازیگر.
در سینمای جهان که از این تغییر چهرهها به خصوص بین طرفداران متد اکتینگ زیاد داریم اما در کشور خودمان یک نمونه خوبش بهنظرم اکبر عبدی است در فیلم «آدم برفی» داوود میرباقری. اکبر عبدی در آن فیلم برای رساندن خودش به آمریکا مجبور میشود برای مدتی در نقش یک زن فرو برود تا با مردی آمریکایی ازدواج کند. حتی الان هم که مینویسم بهنظرم ایده تند و تیز جذابی است.
این تغییر چهره در حرکات و رفتارها و حتی شیوه دردودل کردن هم خودش را نشان میدهد. نمونه غربی درخشان این زنپوش شدن بازیگران مرد قطعا تونی کرتیس و جک لمون فیلم «بعضیها داغشو دوست دارن» بیلی وایلدر است. وقتی دو موزیسین مرد از ترس جنایتکاران وسط یک گروه موسیقی زنانه خودشان را جا میزنند. آنها فقط لباس زنانه نمیپوشند بلکه تلاش میکنند راه رفتن و اطوارها و جزئیات رفتاریشان هم زنانه شود. آنقدر که مردی عاشق یکی از آنها میشود!
البته که ماجرای شمایل غیرمتعارف قرار نیست همیشه انقدر تند باشد که تغییر جنسیت در کار باشد. بین بازیگران معاصر استاد چاق و لاغر شدن و قیافههای عجیب و غریب کریستین بیل است. برای بتمنهای نولان یا «ماشینیست» لاغر و تکیده میشود و برای بازی در فیلم «معاون رئیسجمهور» آدام مککی در نقش دیک چنی یا «کلاهبرداری آمریکایی» دیوید او.راسل جوری وزن اضافه میکند که قابل شناسایی نیست.
فهرست بازیگرانی که وزنشان را برای نقشها اضافه و کم میکنند و گریم سنگین روی صورتشان میگذارند جوری که مثلا شارلیز ترون زیبا تبدیل به «هیولا» شود بلندبالاست اما حقیقتا من خیلی مجذوبشان نیستم. دو تغییر چهره از دو بازیگر بزرگ است که من شیفتهاش هستم و هر دو برای نقشآفرینی در فیلمهای بیوگرافیک به اسکار هم رسیدند. مریل استریپ در فیلم «بانوی آهنین» در نقش مارگارت تاچر دورههای مختلف زندگی او را بازی میکند و بهخصوص در زمان پیریاش که با حواسپرتی و آلزایمر تاچر همراه است چنان در پوست جدیدی فرو رفته که باید به خودتان فشار بیاورید تا یادتان بیاید این بانوی بازیگری معاصر است.
بازیگر بزرگ دیگری که تماشای تغییر چهرهاش در سینما شگفتزدهام کرد گری اولدمن بود در فیلم «تاریکترین ساعت» که نقش سیاستمدار بزرگ بریتانیا وینستون چرچیل را بازی میکرد. ماجرا فقط اضافه وزن و گریم نبود. چشمان زیرک اولدمن به درستی جای چشمهای روباه زیرک سیاست زیر آن همه گریم خودشان را نشان میدادند.
چه جالب که هر دو شمایل بازیگری که تغییر چهرهشان برای من جذاب بود در نقش سیاستمداران انگلیسی ظاهر شدند. اینجا ماجرا چیزی بیشتر از چاق و لاغر شدن و فوم و پودر و چین و چروک است. مریل استریپ و گری اولدمن بازیگران بزرگی هستند که کافی است بدانند گریمشان چه شکلی خواهد بود و بعد در آن جلد جدید فرو میروند. انگار میمیرند و شمایل تازهای از آنها زاده میشود و هر بار تماشای این زایش دوبارهشان هیجانانگیز است.
