روزنامه هفت صبح، سمانه استاد | نمایش «کریم» بهزودی اجراهای خود را در عمارت نوفللوشاتو آغاز میکند. این نمایش که پیشتر در تالار مولوی به روی صحنه رفته بود، در بیست و سومین جشنواره تئاتر دانشگاهی نیز موفق شد نامزد بخش نمایشنامهنویسی، کارگردانی، طراحی نور و طراحی صحنه شود و دیپلم افتخار و تندیس جشنواره در بخش طراحی نور و رتبه سوم کارگردانی را نیز از آن خود کند.
حرف زدن درباره نمایش «کریم» کار دشواری است، زیرا این نمایش همانقدر که قصه ندارد ولی حرف برای گفتن دارد. همانقدر که حول یک دغدغه کوچک میچرخد، اما میتوان آن را به دغدغهای بزرگتر نیز بسط داد.نمایش در صحنهای خالی با دری که بسته است و باز نمیشود اتفاق میافتد. در که نمیتوان گفت، قفلی که باز نمیشود. برای دختر خانواده خواستگار آمده و دو دایی دختر و مادرش میخواهند درباره مهریه توافق کنند.
آنها مهریه بالا را برای دختر انتخاب میکنند و به مرور زمان این مهریه مدام کم و کمتر میشود. اتفاقات حول دستشویی منزل میافتد که درش بسته است و باز نمیشود. دری که همه افراد در طول نمایش سعی دارند آن را باز کنند. نمایش حول محور تکرار میچرخد. کریم شخصیتی فرعی در این نمایش است که چندین بار به او در حد آدرس دادن ارجاع داده میشود و هیچوقت خودش در نمایش ظاهر نمیشود. واژههایی مانند دایی، کریم و کوچه ازجمله کلماتی هستند که در طول نمایش بارها و بارها تکرار میشوند و گویی همین واژهها هستند که نمایش را میسازند.
پایان نمایش اما در نوبه خود اتفاقی عجیب است. در حالیکه در دستشویی باز نمیشود و نمایش با نورپردازی خاص خود در فضایی نسبتا تاریک طی میشود، زنی روی صحنه میآید و دیالوگی نامفهوم را با لهجه برای مخاطب تکرار میکند و سپس دلیل این اتفاق را برای مخاطب شرح میدهد. دلیلی عجیب که میتواند مخاطب را از اینهمه جسارت کارگردان بهوجد آورد یا باعث دلخوری او از این اثر شود که چرا چنین اتفاقی افتاده است.
«کریم» نمایشی متفاوت است و به گمان نگارنده مخاطبان را به دو دسته تقسیم میکند. گروه اول کسانی هستند که این نمایش برایشان جذاب است و با دیدن آن تجربهای متفاوت کسب کردهاند و گروهی دیگر که نمایش را بیمعنی و مفهوم دانسته و هدف از تولید آن را درک نمیکنند.
«کریم» از جمله نمایشهایی است که هدف از این متن، قرار دادن آن در دسته نمایشهای مهمی نیست که حرف بزرگی برای گفتن دارند و باید به زیرلایه آن نفوذ کرد، که برعکس، «کریم» را فقط باید دید و در لحظه از اتفاقی که روی صحنه میافتد لذت برد. از آدمهایی که سعی دارند در دستشویی را باز کنند.
اما نمیتوانند و در کنار این عمل در مورد مهریه دختر خانه نیز با هم حرف میزنند. کل قصه همین است. هیچ اتفاق بزرگتری در این نمایش نمیافتد، اما همین قصه نارس در کنار فضاسازی مناسب، نورپردازی خوب و کارگردانی جسورانه کارگردان میتواند به نمایشی متفاوت بدل شود که دیدنش خالی از لطف نخواهد بود.
نویسنده و کارگردان: محمود حیدری
بازیگران: سها پورمهدی/ محمد موسیخانی/ سبحان صفری/ نغمه رهگذر/صبا نظرآهاری/ نینا صدیقی
مکان و زمان اجرا: عمارت نوفللوشاتو ساعت: ۱۸
