روزنامه هفت صبح | در شمارههای گذشته تحلیلی داشتیم بر برنامههای سحرگاهی شبکههای تلویزیون. امروز پرونده این ویژهبرنامهها با بررسی «قرار بهشت» بسته میشود. این برنامه با اجرای مجید یراقبافان از گلزار شهدای بهشت زهرا روی آنتن میرود.
منظر اول: محتوا | تولید «قرار بهشت» در کنار گلزار شهدا، خود به خود محتوای برنامه را سمت و سویی خاص میدهد. کما اینکه صحبت از شهدا و سبک زندگی آنها سهم عمدهای در این برنامه دارد. «قرار بهشت» در راستای پویش «به امید خدا» که در تلویزیون راه افتاده گام برمیدارد و به فراخور، درباره این موضوع صحبت میشود.
در این برنامه مثل دیگر برنامههای سحرگاهی، کارشناسان مذهبی هم حضور دارند که نقطه مرکزی گفتههای آنها، توکل، سیره امامان و سبک زندگی مطلوب است. پخش مناجات و دعای سحر دیگر بخشهای «قرار بهشت» را شکل میدهد. یکی از بهترین بخشهای برنامه جایی است که مهدی امین فروغی پژوهشگر تاریخی درباره فضایل حضرت علی(ع) صحبت میکند. ارجاعات تاریخی، اشاره به متون مختلف به همراه سخنوری او، این بخش را شنیدنی میکند.
منظر دوم: ساختار | حالا که مبحث مربوط به تحلیل برنامههای سحر به پایان رسیده است، میتوان نتیجه گرفت که این برنامهها در مجموع شبیه هم هستند. پند و موعظه به همراه مناجات و دعا محور برنامهها را شکل میدهند؛ منتها هر کدام روشی خاص برای انتقال محتوا دارند. مثلا «قرار بهشت» کنار قبور شهدا رفته که ایدهای جالب است.
آیا از این ایده بهخوبی استفاده شده؟ پاسخ این است که نه. ضعف اصلی «قرار بهشت» به مطولگویی مجری برمیگردد؛ چه وقتی پلاتو میخواند و چه زمانی که سراغ پیامکهای مخاطبان میرود. مجید یراقبافان هم مثل ساعد باقری و حسن سلطانی دوست دارد متکلم وحده باشد؛ حال آنکه ابزارش کافی نیست و این شیوه اجرا به دل نمینشیند. از آن سو، سهم آیتمها در برنامه زیاد نیست و گاه میبینیم مجری و کارشناس بیش از ۲۰دقیقه در حال صحبت هستند.
