روزنامه هفت صبح، یاسر نوروزی| بهعنوان مخاطب حرفهای فقط یکی از برنامههای پلتفرمها، این نوشته را مینویسم. چون تمام قسمتها را دیدهام نه بهخاطر اینکه برنامه را دوست دارم. «شبهای مافیا» در رده بازیهای «شناختی» قرار دارد و از این جهت تماشای آن برایم همیشه لذتبخش بوده. چون مهارتهای شناختی را در افراد رصد میکند و همزمان به نمایش میگذارد؛ یعنی گاهی بخشهایی از آنچه هستید کاملا نمایان میشود.
عصبی هستی اما نقش فردی محترم را بازی میکنی! سادهای اما ادای شخصیتی پیچیده را درمیآوری! حسودی اما خودت را فروتن نشان میدهی! توخالی و پوچی اما تلاش داری پرمغز نمود کنی! بسیاری از این ریاکاریها در بازیهای شناختی به نمایش گذاشته میشود و نمیشود جلوی آن را گرفت. جالب اینجاست افتضاح رفتار غیرحرفهای بازیگران ایرانی هم بهخوبی در آن نمود پیدا کرده.
مشکل جایی است که از بسیاری از آنها یک جمله عجیب تکراری میشنویم. این نکته را ضمن احترام کامل خدمت این عزیزان عرض میکنم و قصد توهین ندارم. ولی مگر میشود بازیگری حرفهای سر صحنه یک رئالیتیشو دعوت شود و بعد رو به دوربین بگوید: «من تا بهحال این بازی رو ندیدم؟!» دوست بازیگر و سلبریتی عزیز!
شما بابت شرکت در این برنامه قرارداد مینویسید، دستمزد دارید و دعوت میشوید. چطور ادعای حرفهایگری در حرفه خودتان را دارید اما قبل از شرکت در برنامه، حتی یک قسمت برنامه را ندیدهاید که بدانید چطور باید بازی کنید؟ مثل این است که بازیگر تئاتری روی صحنه برود و بگوید: «ببخشید، من هنوز نمایشنامه رو نخوندم ولی خب یاد میگیرم کمکم»!
یا بازیگر سینما جلوی دوربین برود درحالیکه فیلمنامه را نخوانده باشد! در تمام سری برنامههای مافیا که در این مدت پخش شده، تعداد کسانی که با دقت برنامههای قبلی را قبل از شروع مسابقه، دیده بودند و تمرین داشتند، به تعداد انگشتان دو دست هم نمیرسید! یعنی حدود صد و اندی نفر از بازیگران به این برنامه دعوت شدهاند درحالیکه حدود نود درصدشان رفتاری بهشدت آماتور داشتند.
اگر بنده بهعنوان یک روزنامهنگار با شما تماس بگیرم و بگویم: «ببخشید، میخواستم باهاتون گفتوگو کنم ولی هیچکدوم از فیلمهاتون رو ندیدم»، چه برخوردی با بنده میکنید؟ پس وقتی یک بازی را بلد نیستید و به برنامهای برای شرکت و بازی در آن دعوت میشوید، حتما باید بخش اعظم مسابقههای قبلی را دیده باشید، حتما باید قراری گذاشته باشید و چند دست با دوستانتان بازی کرده باشید؛
نه اینکه فقط به تمرینهای برگزارکنندگان این برنامه بسنده کنید، طوریکه انگار به قرار مهمانی یک شام دعوت شدهاید! آدم گاهی به چهرههای بعضی از شما نگاه میکند که ادعا از آن میبارد اما در رفتار حرفهای، چه عرض کنم؟ واقعا چه نمرهای به شما باید داد؟ چند؟
