روزنامه هفت صبح | در روزهای گذشته نگاهی داشتیم به ویژه برنامههای سحر شبکههای یک، دو و سه. امروز سراغ برنامه شبکه چهار میرویم که امسال نیز اجرای آن برعهده ساعد باقری است و با نام «سحوری» به شکل زنده روانه آنتن میشود.
منظر اول: محتوا| در یک نگاه کلی میتوان «سحوری» را برنامهای با سبک و سیاق رادیویی دانست. به این دلیل که بار اصلی محتوا بر دوش مجری است که شان کارشناس هم دارد. امسال نیز ساعد باقری مقابل دوربین مینشیند؛ حکایت ادبی و مذهبی میخواند، حدیث و آیه را چاشنی صحبتهای خود میکند و هر بار یک موضوع را محور کلام قرار میدهد.
باقری به دلیل سبقه ادبی سخنوری قابل است که میداند چطور توجه مخاطب را به سوی خود جلب کند. امتیاز «سحوری» به قابلیت و توانایی باقری در شیوه انتقال مفاهیم مذهبی - ادبی برمیگردد. با این حال بعد از چند سال شبکه چهار باید تغییری در محتوای برنامه خود میداد و از ظرفیت باقری استفادهای بهتر میکرد. در این برنامه سهمی هم برای صحبتهای کارشناس (در قالب آیتم) و پخش دعای سحر و مناجات درنظر گرفته میشود.
منظر دوم: ساختار| «سحوری» ساختاری یکنواخت دارد و تنها برنامه سحرگاهی تلویزیون است که از حضور مهمان بهره نمیبرد. حتی سهم آیتمسازی در آن معدود است و شاخصترین آن سخنرانی مذهبی است. طبعا حضور ساعد باقری برگ برنده «سحوری» محسوب میشود اما در شاخص برنامهسازی، باید شاهد آیتمهای متعدد و متنوع در شبکه چهار باشیم.
این برنامه از نظر دکور هم فاقد ویژگیهای لازم برای تبدیل شدن به نشانهای قابل توجه است. مجری در میانه یک دکور آماده نشسته و پشت سر او یک ویدئوال قرار دارد. به فراخور تصاویری روی ویدئوال قرار میگیرند. این تمهیدی است که غالب برنامههای تلویزیونی از آن بهره میبرند. تیتراژ ابتدایی «سحوری» از ایدههای کلیشهای بهره گرفته اما خوشنویسی نام برنامه توسط یک خوشنویس به همراه دعا و صداهایی که سحر را یادآور میشوند، آن را قابل توجه کرده است.
