روزنامه هفت صبح، گروه تلویزیون| نیمه دی ماه ۹۶، شبکه ورزش از یک برنامه جدید رونمایی کرد به نام ویدئو چک. اگر خاطرتان باشد بلافاصله بعد از پخش قسمت اول درباره آن نوشتیم و گفتیم جای چنین برنامهای در تلویزیون خالی است. کمی بعد سراغ عبدالله روا رفتیم و گفتوگویی مفصل با او منتشر کردیم.
محور مصاحبه درباره سختیهای پیشرو بود و اینکه آیا تلویزیون و نهادهای بیرونی تاب شوخیها را دارند. ویدئو چک در این چهار سال افت و خیز داشته که اتفاقا در روزهایی که افت داشت، به ضعفها اشاره کردیم. زمان گذشت و ویدئوچک به قرن جدید رسید. قسمت نخست این برنامه پنجشنبه روی آنتن رفت که باز هم سرحال بود اما گل طلاییاش در آیتم شوخی با اتفاقات مشهد رقم خورد.
مورد اول| ماجرای مشهد: نهایت جسارت
گزارش امروز دو بهانه دارد: یکی شروع فصل جدید ویدئوچک و دیگری مواجهه متفاوت با اتفاقات مشهد. خبر دارید که بازی تیم ملی کشورمان مقابل لبنان در مشهد چه حاشیههایی داشت. اتفاق تلخ جایی بود که ویدئویی از شیوه متفرق کردن بانوان دستبهدست شد و جنجالی بیپایان به همراه داشت. کار تا جایی پیش رفت که نزدیک بود فوتبال ایران تعلیق شود.
ویدئو چک بخشی دارد به نام تقدیم هفته. در این بخش گاه برنامه به یک اتفاق خوب تقدیم میشود و گاه این هدیه کنایی است. در برنامه اخیر، ویدئوچک به وزارت ورزش و دستاندرکاران برگزاری مسابقه در مشهد تقدیم شد! عبدالله روا با لحنی کنایی احسان اصولی عضو هیات رئیسه فدراسیون فوتبال و رئیس هیات فوتبال مشهد را هم نواخت که به برگزاری مسابقه تیم ملی در این شهر نمره قبولی داده است.
کنایههای رگباری مجری ادامه داشت؛ او اصولی و برگزارکنندگان را به باد انتقاد گرفت که چرا در مواجهه با یک مسابقه تشریفاتی به گونهای برخورد کردهاند که یک «آبروریزی» جهانی شکل بگیرد. او به شکل صریح ماجرای پاشیدن اسپری به بانوان را پیش کشید و بیانیه فدراسیون فوتبال مبنی بر بازگرداندن پول بلیت به ۹ خانم را به سخره گرفت.
بعد هم از اصولی و همکارانش در فدراسیون خواست برای برپایی جام جهانی به قطر کمک کنند. این آیتم سه دقیقه و سی ثانیهای، هجونامهای بود بر رفتار دستاندرکاران برگزاری مسابقه تیم ملی در مشهد. کاری که ویدئوچک کرد یادآور دوران اوج گل آقا بود که با ضعفهای مدیریتی شوخی میکرد. تلویزیون به این نوع جسارت که توام با پرداخت متفاوت است نیاز دارد.
مورد دوم| آقای مجری
بخش زیادی از موفقیت هر برنامه به اجرای مجری بستگی دارد. عبدالله روا سالها در تلویزیون برنامههای مختلف اجرا کرده بود که به ویدئوچک رسید. او در این برنامه نشان داد چه استعداد نابی در خنداندن دارد. برای این کار هم صرفا بر بیان متکی نیست و از بدن خود نهایت بهره را میبرد. او میداند کلمات را چگونه به کار ببرد که بار معنایی خاصی پیدا کند. مثلا در همین آیتم اتفاقات مشهد، لحن او گاه شوخ میشد، گاه عصبی و گاه توام با نیشخند.
مورد سوم|سوژه و متن
ویدئو چک کمتر از نیم ساعت روی آنتن است اما بهوضوح میتوان پی برد که تیم ایده یاب و نویسندگان چه اندازه وقت برای آماده کردن سوژهها میگذارند. متنهایی که برای مجری نوشته میشود به اندازه کافی کنایه و شوخی دارند و مجری با اکت و بیان خود آنها را به شکلی دلنشین بیان میکند. نمونه متاخرش، گزارش جواد خیابانی در دربی یا گاف حمید استیلی که دوست داشت ایران با کانادا و آمریکا در جام جهانی همگروه شود.
مورد چهارم| آیتمها
بیشتر برنامه ویدئوچک در استودیو میگذرد اما دو آیتم خاص در این برنامه وجود دارد؛ یکی گزارش مردمی است و دیگری مسابقه پیامکی. سوالاتی که برای مسابقه طراحی میشود، منبعث از اتفاقات هفته است. مثلا در برنامه اخیر سوال این بود: تعطیلات خود را چگونه سپری کردید؟ میدانید که این سوال، سوژه ثابت انشای دانشآموزان است و حالا بار معنایی متفاوتی پیدا کرده.
گزینهها هم نشان از ملاحت سازندگان ویدئو چک دارد: نگرانی برای چشمهای کریم انصاریفرد ، قربون صدفه رفتن برای علی دایی، شوخی با گروه ایران در جام جهانی و گریه و ناراحتی برای حضوری شدن مدارس و دانشگاهها. لحن مجری در خوانش گزینه آخر نیز همراه با گریه و غصه است و این بر بار طنز برنامه میافزاید. گزارش مردمی هم که مشخص است از پیش طراحی شده، در همین راستا قرار میگیرد. شوخی مجری با عوامل پشت دوربین و استفاده از ترانههای مناسب برای آدمها و اتفاقات دیگر ابزارهایی هستند که ویدئوچک را جذاب کردهاند.
