روزنامه هفت صبح، گروه تلویزیون| رئالیتیشو سالها در دنیا جا افتاده بود اما در کشور ما بستر ارائه آن مهیا نبود. در اواخر دهه ۸۰ و با پا گرفتن تولیدات شبکه خانگی، سر و کله رئالیتیها هم پیدا شد. شام ایرانی پیشتاز اینگونه برنامهسازی است و بعد از آن نمونههای دیگر هم عرضاندام کردند.
تلویزیون هم سراغ رئالیتیشو رفته اما خروجی نهایی موجآفرین نشدند. حالا محبوبیت ویاودیها امکان تازهای برای برنامهسازان است تا بیش از پیش سراغ رئالیتی بروند. سال پیش شبهای مافیا آمد و موفق شد و حالا نوبت به جوکر رسیده است.
مورد اول| یک کپی موفق
در سالهای نهچندان دور که ابزار ارتباطی محدود بود، برنامهسازان و سریالسازان، منبع اقتباس را لو نمیدادند. حالا اما این شیوه جا افتاده است که همان ابتدا باید همه چیز را به مخاطب گفت. سازندگان جوکر هم در آستانه پخش چنین کردند:
«جوکر برگرفته از یک بازی معروف جهانی است که چند هنرمند، شش ساعت در یک خانه کنار هم زندگی میکنند و میتوانند با روشهای مختلف یکدیگر را بخندانند و از بازی حذف کنند، بدون اینکه خودشان بخندند.تا کنون کشورهای ژاپن، استرالیا، آلمان، ایتالیا، فرانسه، اسپانیا، هند و مکزیک اقدام به تولید برنامه جوکر کردهاند.» در ابتدای برنامه هم توضیع داده میشود که چگونه جرقه این مسابقه در ژاپن زده شده.
مورد دوم| ۷۰ دقیقه خنده
تعدد برنامهها یک نگرانی دارد و اینکه چطور میتوان مخاطب را راضی نگه داشت. سختی کار وقتی دوچندان میشود که قرار بر خنداندن باشد. سازندگان جوکر با الهام از برنامه اصلی به این نتیجه رسیدهاند که با کلیشههای رایج نمیتوان حال مخاطب را خوب کرد. بستری که جوکر برای خنداندن در قالب مسابقه ایجاد کرده اما کار را راحت میکند.
از همان بدو ورود مهمانها بساط خنده شروع میشود و هنگام رقابت به اوج میرسد. امین حیایی، سام درخشانی، امیرمهدی ژوله، هومن حاجیعبداللهی، بیژن بنفشهخواه، امیر کاظمی، سهیل مستجابیان و رضا نیکخواه در شرایط عادی کنار هم قرار بگیرند، ایجاد خنده میشود. مخاطب از آنها سابقه کمدی دارد و خودشان هم اهل بذله هستند.
حالا وقتی اسم مسابقه و چالش پیش میآید و آنها باید همه کار برای خنداندن رقبا بکنند، طبیعی است که مخاطب نمیتواند نخندد! رضا نیکخواه پدیده قسمت اول جوکر است که با رفتار و گفتار خود، مخاطب را به قهقهه وا داشته. تحلیل عملکرد مهمانان جوکر به همراه میزبانان یعنی سیامک انصاری و علی لکپوریان بماند برای گزارش بعدی.
مورد سوم| رکوردشکنی
واکنشها به جوکر از همان لحظه اول مثبت بود و چه تبلیغی بهتر از این؟ روز گذشته روابط عمومی فیلیمو خبر از یک رکوردشکنی داد :«قسمت اول رئالیتیشوی جوکر در ۱۶ ساعت نخست، رکورد تماشای یک مجموعه را در نمایش خانگی به نام خود ثبت کرد.رئالیتیشوی جوکر توانست در ۱۶ ساعت اولیه انتشار، به رکورد ۱۰ میلیون و ۲۴۹ هزار و ۳۸۰ دقیقه تماشا برسد. » با این دست فرمان میتوان پیشبینی کرد رکوردشکنی جوکر ادامه خواهد داشت.
مورد چهارم| رضایت مخاطبان
جوکر جزو معدود رئالیتیها است که هم در صفحه فیلیمو و هم در صفحات مختلف اینستاگرامی رضایت حداکثری مخاطبان را به خود میبیند. غالب نظرها به این نکته اشاره دارد که بعد از مدتها یک برنامه سراسر خنده منتشر شده؛
برنامهای که برای خنداندن به کلیشهها متوسل نمیشود و دنبال پند و اندرز نیست. در این میان نظراتی هم دیده میشود که ناظر به کلیت برنامه است؛ اینکه میشد کیفیت آن بالا برود و … با این حال قاطبه نظرها حکم به «رضایت» میدهد. قسمت اول رئالیتی جوکر در فیلیمو ۹۹ درصد لایک گرفته که آمار بالایی است و نشانهای از موفقیت آن پیش مخاطب.
مورد پنجم| با تشکر از آقای علیخانی
برنامه جوکر محصول استودیو قرن جدید است. همان جایی که برنامه موفق عصر جدید ساخته شده. احسان علیخانی مشاور پروژه است و امیرحسین بزرگزادگان به همراه محسن نجفی تهیهکنندگان جوکر. موفقیت جوکر یک بار دیگر برنامه عصر جدید را یادآور میشود که کپی با کیفیتی از نمونه اصلی است.علیخانی و تیمش اصول برنامه سازی را «خوب» بلدند و بهرغم ایرادها (که در مواقع پخش برنامهها به آنها پرداختیم) نمره بالا میگیرند. جوکر «های کپی» تازه آقای علیخانی و دوستان است.
