ماجرای پیامرسانهای داخلی مثل بله، روبیکا و ایتا، داستان عجیبی است. این پلتفرمها سالها تلاش کردند جایگزین جهانیها شوند، اما واقعیت این است که رشد انفجاری آنها نه به خاطر کیفیت فنی، بلکه به خاطر «محدودیتها» و قطع اینترنت جهانی در ایامی چون دو جنگ یکسال اخیر بود. کاربر ایرانی وقتی دید راهش بسته است، به این سکوها پناه برد، اما به محض اینکه اینترنت جهانی وصل شد، سریعاً به واتساپ و تلگرام برگشت.
سیدآرش وکیلیان، مدیرکل فرهنگی حکمرانی فرهنگی اجتماعی مرکز ملی فضای مجازی در این مورد به نکته مهمی اشاره میکند که این رشد، «رشد واقعی» نبوده، بلکه محصول ضرورت بوده است. او معتقد است وقتی زیرساختها نتوانند حجم بالای ترافیک را مدیریت کنند و در ساعات پیک دچار قطعی شوند، کاربر احساس ناامنی و کلافگی میکند. در واقع، وقتی کیفیت فنی پایین باشد و کاربر فقط به دلیل اجبار از اپلیکیشن استفاده کند، به محض باز شدن راه، «کوچ معکوس» اتفاق میافتد. نتیجه اینکه پیامرسانهای داخلی فعلاً نتوانستند اعتماد کامل کاربر را جلب کنند و بیشتر شبیه یک «زاپاس» بودند تا یک جایگزین اصلی. برای موفقیت واقعی، باید به جای تکیه بر محدودیتها، روی کیفیت و رضایت کاربر تمرکز کنند.
