خلأ قانونی، سد راه استفاده تجاری از رمزارزها در تجارت خارجی
استفاده از رمزارزها در تجارت خارجی ایران هنوز در حد یک ظرفیت ناشناخته باقی مانده است. نبود قوانین شفاف و موانع ساختاری، مسیر تبدیل این داراییها به ابزاری واقعی برای واردات و صادرات را مسدود کرده است.
به گزارش هفت کریپتو به نقل از شبکه اطلاعرسانی طلا و ارز، کارشناسان اقتصادی میگویند رمزارزها میتوانند بخشی از تنگنای مبادلات ارزی کشور را جبران کنند، اما این ظرفیت هنوز فعال نشده است. نبود چارچوب قانونی مشخص برای پذیرش رمزارز در معاملات تجاری، بزرگترین مانع پیش روی فعالان اقتصادی است. این خلأ باعث شده تجار و شرکتهای صادراتی نتوانند از این ابزار بهصورت رسمی و امن استفاده کنند.
در شرایطی که دسترسی به سامانههای بانکی بینالمللی برای بخشی از تجار ایرانی محدود است، رمزارزها بهعنوان مسیر جایگزین برای تسویه مبادلات مطرح میشوند. این داراییها امکان انتقال ارزش را بدون وابستگی به شبکه بانکی سنتی فراهم میکنند.
بیشتر بخوانید:
تحلیلگر مشهور رمزارز هدف ۶۰ دلاری را برای ریپل (XRP) پیشبینی کرد
با این حال، نبود مقررات روشن درباره نحوه تبدیل رمزارز به ریال و مالیاتستانی از این معاملات، ریسک استفاده از آن را برای شرکتها بالا نگه داشته است.
چرا خلأ قانونی مهمترین مانع است؟
بر اساس بررسیهای صورتگرفته، مهمترین سد ساختاری، نبود تعریف رسمی از جایگاه رمزارز در نظام تجارت خارجی است. وقتی یک دارایی از نظر قانونی نه پول رسمی محسوب میشود و نه کالای مشمول مقررات گمرکی مشخص، بانکها و مؤسسات مالی نمیتوانند آن را در فرایندهای رسمی خود بپذیرند. همین ابهام باعث میشود شرکتها برای استفاده از رمزارز در واردات یا صادرات، ریسک حقوقی بالایی را متحمل شوند.
این وضعیت برای مخاطب عادی به این معناست که رمزارز هنوز نمیتواند نقش پررنگی در کاهش فشار روی بازار ارز رسمی ایفا کند. اگر مسیر قانونی مشخصی برای مبادلات تجاری رمزارزی تعریف شود، بخشی از تقاضای ارزی که اکنون به بازار آزاد دلار و طلا فشار میآورد، میتواند از این مسیر تأمین شود. در غیاب چنین چارچوبی، همچنان بخش بزرگی از این ظرفیت روی کاغذ باقی میماند.
موانع ساختاری فراتر از قانون
کارشناسان میگویند خلأ قانونی تنها بخشی از مشکل است. زیرساخت پرداخت داخلی برای تبدیل رمزارز به ریال بهشکل شفاف و قابل ردیابی هنوز شکل نگرفته است. نبود چنین زیرساختی باعث میشود حتی در صورت تصویب مقررات، اجرای عملی آن با تأخیر همراه شود. همچنین ارتباط محدود صرافیهای داخلی با بازارهای جهانی رمزارز، دامنه استفاده تجاری از این داراییها را کوچک نگه داشته است.
در بسیاری از کشورها، رمزارزها بهتدریج در کنار ابزارهای مالی سنتی برای تسویه بخشی از مبادلات تجاری به کار گرفته شدهاند، هرچند دامنه این کاربرد همچنان محدود و مشروط به مقررات محلی است. تجربه این کشورها نشان میدهد تدوین چارچوب قانونی روشن، پیششرط اصلی برای ورود رمزارز به گردش رسمی تجارت خارجی است.
دادههای موجود نشان میدهد تا زمانی که این خلأ قانونی و ساختاری برطرف نشود، رمزارز در تجارت خارجی ایران در حد یک گزینه بالقوه باقی خواهد ماند، نه ابزاری فعال در مبادلات روزمره اقتصادی.
