روایت همکار جانباختگان از سفر مرگبار
اتوبوس سرویس از آبدانان به سمت مورموری میآمد و کارگران را از محل تعیینشده، در ورودی شهر و حوالی میدان، سوار میکرد تا به پالایشگاه برساند...
هفت صبح| شامگاه شنبه ۲۳ آبان، یک دستگاه اتوبوس حامل کارکنان شرکت NGL دهلران در محور دشتعباس ـ مورموری شهرستان آبدانان واژگون شد و حادثهای مرگبار رقم خورد. این اتوبوس کارکنانی را جابهجا میکرد که پس از پایان شیفت کاری خود در حال بازگشت بودند. شرکت NGL در حوزه فرآورش گازهای همراه نفت و تولید مایعات گاز طبیعی فعالیت میکند.

حادثه حدود ساعت ۱۹:۲۵ و در کیلومتر ۱۰ مسیر دشتعباس به مورموری رخ داده است. در این اتوبوس ۲۸نفر شامل ۲۷مسافر و یک راننده حضور داشتند. شدت حادثه موجب شد تعدادی از سرنشینان در محل جان خود را از دست بدهند و شماری نیز مصدوم شوند.
آمار تلفات در ساعات اولیه حادثه بهدلیل ادامه عملیات امدادرسانی و انتقال مصدومان، متفاوت اعلام شد. در نهایت، گزارشهای جدیدتر تعداد جانباختگان را ۱۲ نفر و تعداد مصدومان را ۱۶ نفر اعلام کردند. مصدومان برای درمان به مراکز پزشکی در آبدانان، دهلران و دزفول منتقل شدند و برخی از آنان به دلیل شدت جراحات در بخش مراقبتهای ویژه بستری شدند.

این حادثه واکنش گستردهای در استان ایلام به همراه داشت و مسئولان محلی و ملی خواستار بررسی دقیق ابعاد آن شدند. همچنین برای استان ایلام یک روز و برای شهرستان آبدانان دو روز عزای عمومی اعلام شد.
با وجود انتشار گزارشهای مختلف درباره وضعیت جاده و نحوه وقوع حادثه، علت قطعی واژگونی اتوبوس در گزارشهای اولیه بهطور رسمی مشخص نشده است. دادستان آبدانان از آغاز تحقیقات قضایی برای بررسی علت حادثه و احتمال وجود قصور یا تخلف خبر داده است. به همین دلیل، اظهارنظر قطعی درباره مقصر حادثه تا پایان بررسیهای کارشناسی و قضایی امکانپذیر نیست.
خسته بودند و نرسیدند
روحالله علیخانی نام یکی از مهندسانی است که در این حادثه جان خود را از دست داد. یکی از بستگان و همکاران روحالله علیخانی از جانباختگان حادثه اتوبوس در محور دشتعباس به مورموری در استان ایلام در گفتوگو با روزنامه هفتصبح جزئیاتی از آخرین ساعات پیش از حادثه، شرایط کاری سرنشینان اتوبوس و نحوه اطلاع از مرگ همکارانش را روایت کرد. او که به دلیل ملاحظات شخصی و شغلی نخواست نامش در گزارش منتشر شود، میگوید در زمان وقوع حادثه خودش نیز در شیفت کاری بوده و از طریق تماس تلفنی از ماجرا باخبر شده است.
به گفته او، محل زندگی این افراد شهر مورموری از توابع شهرستان آبدانان در استان ایلام است و تعدادی از آنها در بخشهای مختلف مجموعهای وابسته به صنعت نفت کار میکردند. برنامه کاری آنها بهصورت ۱۴ روز کار و ۱۴ روز استراحت تنظیم شده بود؛ یعنی کارکنان پس از ۱۴ روز حضور در محل کار، ۱۴ روز مرخصی داشتند و دوباره به محل کار بازمیگشتند.
او درباره شرایط کاری پسرعمویش توضیح میدهد: «روحالله در واحد پروسس کار میکرد. ۱۴ روز سر کار بود و بعد ۱۴ روز آف داشت. روزی که این اتفاق افتاد، آخرین روز کاریاش بود. قرار بود بعد از پایان این دوره، شیفتش تغییر کند و وارد شیفت شب شود.»
به گفته این همکار، کارکنانی که قرار بود شیفت شب را آغاز کنند، باید عصر برای رفتن به محل کار آماده میشدند. اتوبوس سرویس از آبدانان به سمت مورموری میآمد و کارگران را از محل تعیینشده، در ورودی شهر و حوالی میدان، سوار میکرد تا به پالایشگاه برساند. او میگوید: «این افراد صبح زود، حدود ساعت چهار و نیم، از خواب بیدار میشدند. اما برای شیفت شب، قرار بود حدود ساعت پنج عصر در ورودی شهر و دور میدان حاضر شوند تا اتوبوس آنها را سوار کند و به پالایشگاه ببرد. باید حدود ساعت شش آنجا میبودند تا حضورشان را ثبت کنند، انگشت بزنند و بعد هرکدام به بخش محل کارشان بروند.»
او درباره محل فعالیت جانباختگان میگوید بیشتر آنها در بخشهای فنی و تخصصی مشغول به کار بودند و برخی نیز در واحدهای دیگری از مجموعه فعالیت میکردند: «همه مهندس بودند. روحالله در قسمت پروسس کار میکرد. لطفالله مرادی هم در بخش مکانیکال بود؛ رشتهاش مکانیک بود و بعد در بخش بازرسی فعالیت میکرد. بعضی از بچهها هم در قسمت تقویت فشار کار میکردند؛ همان واحدی که قبل از رسیدن به پالایشگاه قرار دارد.»
راننده خواب آلود بود
این همکار جانباختگان میگوید هنگام وقوع حادثه خودش نیز در محل کار بوده است. او درباره آن شب توضیح میدهد: «از محل کار ما تا دشت عباس حدود 17 کیلومتر راه است و از آنجاهم تا مورموری حدودا 50 کیلومتر فاصله است.تعدادی از افرادی که در این سرویس حضور داشتند اهل آبدانان بودند و بقیه ساکن مورموری بودند.» او ادامه داد:«من آن شب سر کار بودم. یک هفته کار روزانهام تمام شده بود و پنجشنبه هم با همین بچهها بودم.
بعد از آن ۲۴ ساعت آف بودم و دوباره برای شیفت شب به محل کار برگشتم. آن شب دومین شب شیفت کاری من بود. حدود ساعت پنج عصر در ورودی مورموری و دور میدان بودم و برای حاضر شدن در شیفت کاریام سوار اتوبوس شدم.آن روز به نظر میرسید راننده مثل همیشه نیست.انگار حالش خوش نبود و خواب آلود بود.من عقب خودرو نشسته بودم و متوجه شدم که راننده به طرز خطرناکی رانندگی میکند.عدهای هم به او اعتراض کردند و گفتند اگر خستهای قهوه بخور.من رفتم روی صندلی کنار راننده نشستم و با او صحبت کردم تا رسیدیم.وقتی ما را به محل کارمان رساند، بچههای شیفت صبح را سوار کرد تا دوباره به مورموری برگردد و آنها را به خانههایشان برساند.»
لحظه تصادف
این فرد در ادامه میگوید: «در ساعت ۱۹:۳۲ با پسرعمویم که در همان سرویس بود تماس گرفتم. اولین تماسی که داشتم ساعت ۱۹:۳۲ دقیقه بود اما روح الله پاسخ نداد. بعد به بقیه بچهها که میدانستم داخل اتوبوس هستند و با آنها رفاقت داشتیم زنگ زدیم، اما هیچکدام در دسترس نبودند. ظاهراً در منطقهای بودند که آنتندهی نداشت.»
او ادامه میدهد: «چند بار پشت سر هم تماس گرفتم. در یکی از تماسها، یک نفر گوشی روحالله را جواب داد و به زبان عربی گفت گوشی این پسر روی زمین افتاده و من آن را برداشتهام؛ صاحب گوشی هم فوت کرده است. نگران بودم و پرسیدم چه اتفاقی افتاده است.آن مرد گفت اتوبوس چپ کرده و تعداد زیادی از سرنشینان فوت کردهاند.وقتی این حرف را شنیدم، دیگر با برادر بزرگتر روحالله تماس گرفتم و به او خبر دادم.»
اتوبوس در مسیر بین دشتعباس و مورموری دچار سانحه شده بود. رفیق جانباختگان محل حادثه را حدود ۲۵تا ۳۰ کیلومتری مورموری اعلام میکند و میگوید: «تا جایی که میدانم، محل حادثه بین دشتعباس و مورموری بوده؛ اگر از تابلو عبور کنید، حدود ۲۵کیلومتر تا مورموری فاصله دارد. تقریباً میشود گفت ۳۰ کیلومتر.»
درباره قربانیان
روحالله علیخانی متأهل و دارای یک فرزند پسر بود. همکار و پسرعموی او درباره وضعیت خانوادگیاش میگوید: «روحالله یک پسر داشت به نام آیهان. بچهاش حدود هفت یا هشت ماهه بود؛ هنوز یک سالش هم نشده بود.» او درباره دیگر جانباختگان نیز از چند نفر نام میبرد و میگوید تعدادی از آنها همکاران و دوستان نزدیکش بودهاند. از جمله سعید غلامی که در بخش تقویت فشار فعالیت میکرد و به گفته او، کارگر فنی بود.
او درباره سعید میگوید: «سعید به تازگی عقد کرده بود و هنوز سر خانه و زندگیاش نرفته بود.او ساکن آبدانان بود و از دیشب فیلم عقدش در فضای مجازی منتشر شده و خیلی حسرت برانگیز است.او در قسمت تقویت فشار کار میکرد و کارگر فنی بود. با هم همکار بودیم و رفاقت داشتیم.» او همچنین از لطفالله مرادی و امید هادیزاده نام میبرد و درباره نسبت خانوادگی یکی از آنها توضیح میدهد: «امید هادیزاده هم داخل اتوبوس بود. او پسر دایی همین مرحوم، یعنی روحالله میشد. لطفالله مرادی هم از همشهریهای من بود. همه بچههایی که در اتوبوس بودند مهندسان جوان بودند و حالا تعداد زیادی خانواده داغدار هستند و همه شهر عزادارند.»
اتوبوس فرسوده بود
این فرد درباره اتوبوس میگوید:«اتوبوس ولوو مدل 84 بود. حدود دو هفته قبل اتوبوس را برای فروش گذاشته بودند و قرار بود وسیله نقلیه بهتری بیاورند و یک مدل بالاتر جایگزین شود؛ شرکت به آنها ایراد گرفته بود چون مسئولین شرکت میگفتند این اتوبوس مستهلک و قدیمی است و بعد از آن صحبت از این بود که ترابری شرکت،یا یک اتوبوس نو بیاورد یا اتوبوس را عوض کند و وسیله بهتری جایگزین شود. متأسفانه قبل از اینکه این تغییر انجام شود، این اتفاق افتاد و این افراد جانشان را از دست دادند.»