پشیمانی مریم طوسی از مهاجرت به آمریکا
اینجا توی آمریکا زندگی کردن و تمرین کردن برای من که مهاجرم، خیلی سخته. چون...
هفت صبح| اوایل ماه پیش بود که درباره دعوای فرزانه فصیحی و مریم طوسی سر لقب «دختر باد» نوشتم که بالاخره به کجا رسید؟ و بعد از علت حذف فرزانه فصیحی از مسابقات قهرمانی جهان نوشتم و درنهایت رسیدم به ماجرای مهاجرت الناز کمپانی به آمریکا اما چهارشنبه مریم طوسی در ویدیویی از این روزهایش در لسآنجلس گفته: «۲۰ سال در ۱۰۰، ۲۰۰ و ۴۰۰ متر رکورددار بودم؛ اما مسیر من هیچوقت فقط درباره رکورد و مدال نبود.
سالها برای نام ایران دویدم و برای نشان دادن توانایی دختران ایران تلاش کردم.در دو سال گذشته، تمام مسئولیت زندگی حرفهای و شخصیام، از تمرین و کار تا سفر و مسابقه، برعهده خودم بوده. گاهی فقط هزینه بلیت یک مسابقه، بیش از ۱۰۰۰ دلار است. » اینکه «امسال برای بازیهای آسیایی ناگویا خیلی تمرین کردم. حتی سختتر از سالهای پیش چون این رویداد آخرین بازیهای آسیایی من میشد و برای آن هم خیلی زحمت کشیدم و کاری هم به حاشیهها نداشتم.
ولی حالا تنهام. حداقل انتظاری که از مسئولان داشتم، بابت این دو سالی که نشون دادم تواناییشو دارم و بعد از 11سال دوباره رکوردهای ایرانو زدم ولی حتی تا الان خبری از یک احوالپرسی هم نبود. میخواستم بگم اینجا توی آمریکا زندگی کردن و تمرین کردن برای من که مهاجرم، خیلی سخته. چون تمام بار مسئولیت زندگی روی دوش خودمه. تمام هزینهها در یکی از گرانترین شهرهای دنیا.
باید صبح زود کار کنم و در کنارش به عنوان یک ورزشکار حرفهای وقت و انرژی بذارم و تمرین کنم. این موضوع خیلی سخته ولی تمام اینارو به جون خریدم چون از اولین روزی که اومدم، تصمیم گرفتم که باز هم به عنوان یک ورزشکار ایرانی و به نام ایران تمام رکوردها و مدالها به نام ایران ثبت بشه. تلاش کردم و هر روز جنگیدم.
با تمام اتفاقهایی که افتاد ولی امسال از همه سالها سختتر بود و با همه دغدغهها و ناراحتیها و نگرانیهایی که برای خونواده و مردمو و کشورم داشتم، گذشت ولی برنامه من یکذره بهم ریخت و نتونستم مسابقاتی که باید شرکت کنم. نتونستم ایران بیام و در کنار بچههای دیگه تیم ملی باشم و مسابقه بدم و این خیلی برام ناراحتکننده بود.
ولی باز هم ادامه میدم. یه موضوع دیگه اینکه یکسری افراد چون بیشتر مردم نمیدونن انتخابی تیم ملی چه جوریه و تو همه جای دنیا ما باید قهرمان کشوریرو شرکت کنیم و بعدش تو تیم ملی حضور پیدا کنیم. حالا یکسری آدمها برای اینکه دوباره بیفتن سر زبونا، با توجه به اینکه دو سالی میشه حتی تیم ملی نبودن، حق خودشون میدونن تو بازیهای آسیایی باشن اما این موضوع اصلا درست نیست و سوءاستفاده از ناآگاهی مردمه.
از این که بگذریم، من اصلا دوست نداشتم هیچ وقت مهاجرت کنم و به عنوان یک ورزشکاری که 20 سال رکورددار همه مادههای سرعت ایران بودم، دوست داشتم همه تجربیات این سالهامو در اختیار بچههای خودمون بذارم نه اینکه الان اینجا وایسم و بخوام زندگی کنم و اینجا امنیت بیشتری داشته باشم. این خیلی برام دردناکه. بعد اینکه این مسیرو حالا یه داستانی از زندگیم میدونم که بتونم تجربیات بهتری در کنار بهترینهای دنیا کسب کنم...
