یادداشت امیر تاجیک به مناسبت روز خبرنگار

هفت صبح| سال‌هاست که باخبر زندگی می‌کنم. با تیترهایی که گاهی در چند دقیقه نوشته می‌شوند؛ اما پشتشان ساعت‌ها تلاش، انتظار، جستجو و فکرکردن است. خبرنگاری یعنی دیدن چیزی که شاید خیلی‌ها ساده از کنارش عبور کنند. یعنی پرسیدن سؤالی که ممکن است کسی دوست نداشته باشد مطرح شود و لازمه این کار شک‌کردن، دوباره پرسیدن و تلاش برای نزدیک‌شدن به حقیقت، حتی در دشوارترین شرایط است. 

ما در رسانه خوب می‌دانیم پشت یک خبر کوتاه چه اندازه رفت‌وآمد، تماس، انتظار و بررسی وجود دارد. گاهی برای رسیدن به یک محتوای درست باید چند بار پرسید، چند روایت را کنار هم گذاشت و حتی از انتشار سریع‌تر خبر صرف‌نظر کرد تا مطمئن شد که آنچه منتشر می‌شود، تا جای ممکن دقیق است.

این روزها این مسئولیت از گذشته هم سنگین‌تر شده است. خبر با سرعت زیادی منتشر می‌شود و فاصله میان یک ادعا و تبدیل‌شدن آن به یک باور عمومی گاهی فقط چند دقیقه است. در چنین فضایی سرعت انتشار خبر به‌تنهایی ارزش نیست. اگر خبر درست نباشد، سرعت انتشارش فقط می‌تواند آسیب را بیشتر کند.

 ازسوی‌ دیگر بارها دیده‌ایم که یک گزارش دقیق می‌تواند مسئله‌ای را که مدت‌ها نادیده گرفته شده، جدی کند و یک پیگیری مداوم، موضوعی را از حاشیه به متن بیاورد. شاید یکی از لذت‌های خبرنگاری هم لحظه‌ای باشد که یک سؤال بالاخره به جواب می‌رسد، مسئله‌ای دیده می‌شود و یک گزارش تغییری هرچند کوچک ایجاد می‌کند. برای همین همیشه معتقد بوده‌ام که مهم‌ترین سرمایه یک رسانه، اعتماد مخاطب است که آرام‌آرام ساخته می‌شود و با یک بی‌دقتی می‌تواند سریع آسیب ببیند.

۱۷ مرداد فرصتی است برای گفتن خسته نباشید به همکارانی که این مسیر را با همه دشواری‌هایش ادامه داده‌اند. خبرنگارانی که بارها جواب نگرفته‌اند و دوباره پیگیری کرده‌اند. ساعت‌ها برای یک مصاحبه منتظر مانده‌اند، برای روشن‌شدن یک موضوع بیشتر وقت گذاشته‌اند و مسئولیت انتشار یک خبر را جدی گرفته‌اند.  روز خبرنگار را به خبرنگارانی که پرسیدن را وظیفه خود می‌دانند، برای درست نوشتن وقت می‌گذارند و باور دارند دانستن حق مردم است تبریک می‌گویم.