پیک های پیاده، رغیب همتایان موتوریشان
پدیده جدیدی به نام «پیک های پیاده» در تهران در پی افزایش هزینه ها به شدت رواج یافته است.
دیگر لازم نیست برای رساندن یک بسته حتماً موتوری روشن کنی؛ کافی است دو پا و یک کوله پشتی داشته باشی. این شغل نو، در آگهی هایی با درآمد قابل تامل ۱۸ تا ۳۰ میلیون تومان برای جوانانی که هیچ وسیله یا تخصص و معارتی ندارند، تنها روزنه امید باقیمانده است. در سویی دیگر، افزایش قیمت موتور، سوخت و لوازم یدکی (به دلیل تحریمها و نوسان ارز بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ درصد) هزینه پیک موتوری را بالا برده و باعث شده تا بازار تقاضای این شغل داغ تر شود.
با این حال داود محمدی، رئیس اتحادیه وانت بارها و پیکهای موتوری، این شغل را غیرقانونی می داند و می گوید هیچ زیرشاخهای در این اتحادیه برای پیک پیاده در صنف تعریف نشده و تضمینی برای امانتدار بودن او نیست. او ریشه این پدیده را در خلأ نظارتی و عدم حمایت نهادها می بیند.
این پدیده نه نوآوری، که آینهای از وضعیت اقتصادی کشور است؛ هرچند راهی ساده به نظر میرسد، اما تا وقتی حلقههای گرانی، ناچاری و بیقانونی به هم متصلاند، نشانهای از عمق یک بحران بزرگتر خواهد بود.
