مجید مظفری از تجربه‌ای سخن می‌گوید که برای او معنای عمیق‌تری از همکاری حرفه‌ای داشته است. او از بهرام بیضایی به‌عنوان هنرمندی یاد می‌کند که پیش از هر جایگاه و عنوانی، بر شأن انسانی تأکید داشت. به‌گفته مظفری، رفتار بیضایی در محیط کار، سرشار از احترام، دقت و مسئولیت‌پذیری بود و همین نگاه، فضای همکاری را به تجربه‌ای ماندگار تبدیل می‌کرد. دغدغه فرهنگ و تاریخ ایران در نگاه او حضوری زنده داشت و در آثارش جریان می‌یافت. برای مظفری، بیضایی بیش از یک کارگردان برجسته بود؛ معلمی که با رفتار خود آموزش می‌داد و اثرش فراتر از زمان باقی می‌ماند.