روزنامه هفت صبح| ادامه داستاننویسی تام هنکس: تام هنکس، بازیگر نامدار و برنده اسکار، از نگارش نخستین رمانش خبر داد. نخستین رمانی که به قلم «تام هنکس» بازیگر مشهور آمریکایی به نگارش درآمده است، سال آینده روانه بازار خواهد شد. این کتاب دومین فعالیت هنکس در حوزه ادبیات داستانی محسوب میشود و داستانی درباره تولید فیلم را روایت میکند. تام هنکس پیش از این در سال 2017 مجموعه داستانهای کوتاهی را منتشر کرده بود با عنوان «داستانهای ماشین تحریر» در ایران هم ترجمه و چاپ شد.
اما نخستین رمان هنکس که با عنوان «ساخت یک فیلم شاهکار دیگر» منتشر میشود، درباره ساخت یک فیلم اکشن و ابرقهرمانی است که با بودجه چند میلیون دلاری و با اقتباس از یک کتاب مصور ساخته شده است. ازجمله شخصیتهای داستان این کتاب به سربازی که از جنگ بازگشته است، یک پسر جوان بااستعداد و مهارتهای هنری، یک کارگردان عجیب، یک ستاره فیلم مغرور و یک دستیار تولید خستگیناپذیر میتوان اشاره کرد.
این رمان توسط انتشارات «پنگوئن رندوم هاوس» منتشر خواهد شد و در نهم مه سال 2023 در ایالات متحده و بریتانیا روانه بازار خواهد شد. مجموعه داستانهای کوتاه هنکس هم به گفته این انتشارات تاکنون 234000 نسخه در بریتانیا فروخته شده است. افتخارات هنکس شامل دو جایزه اسکار از شش نامزدی میشود. هنکس برای تهیهکنندگی مجموعههای کوتاه و فیلمهای تلویزیونی گوناگون هم برنده هفت جایزه امی شده است. او در سال 2013 برای نقشآفرینی در نمایش مرد خوششانس نامزد دریافت جایزه تونی بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.
خواهر سیمین دانشور در بستر بیماری: ویکتوریا دانشور، خواهر سیمین دانشور، در سیسییو بستری است و به گفته پرستارش تنها قلب او بهوسیله دستگاه کار میکند. مهری بیرانوند، پرستار ویکتوریا دانشور، درباره وضعیت او به ایسنا گفته: «دکترها به ما گفتهاند فقط قلبش بهوسیله دستگاه میزند. دکتر عملا جوابش کرده و منتظریم ببینیم که چه میشود.» پرستار ویکتوریا دانشور درباره خبر فوت لیلی ریاحی- خواهرزاده و دخترخوانده سیمین دانشور- نیز توضیح داد:
«ما هم خبر نداشتیم و دیروز متوجه شدم. قرار بود لیلیخانم طبقه فوقانی مزار سیمینخانم به خاک سپرده شود. بهدنبال کارهای ویکتوریا خانم که بودم از وزارت ارشاد تماس گرفتند که گویا لیلی خانم فوت شده. من با پرستار او که تماس گرفتم به من گفت او پنجشنبه قبلی (۳۱ شهریورماه) در بهشتزهرا به خاک سپرده شده و محل دفنش پیش سیمین خانم نبوده است.» او گفت: «من به دوستان ارشاد درباره ویکتوریا خانم پیام دادم که به من گفتند هر وقت اتفاقی برایش افتاد، نامهاش را بیاورید و در جوار سیمینخانم به خاک سپرده شود.
البته این موضوع وصیت خود ویکتوریا خانم بوده و دوست داشته در کنار خواهرش به خاک سپرده شود. به من گفته بود سعی کن این اتفاق بیفتد. گویا قبلا از شهرداری قول داده بودند اما نامه نگرفته بودند. کمی دردسر داشت اما توانستم شرایط عمل به وصیتش را فراهم کنم.» لیلی ریاحی متولد سال ۱۳۲۷، خواهرزاده و دخترخوانده سیمین دانشور، نویسنده ایرانی بود. از او کتابهای «همه ز آفتاب گویم» و «قهرمانان خسرو و شیرین» بهجا مانده است.
نویسندهها هم به تعطیلات میروند؟ «جویس در تعطیلات: نویسندگان و تعطیلات» ترجمه و تألیف احمد اخوت منتشر شد. در درآمد کتاب به قلم احمد اخوت میخوانیم: «در کتاب «جویس در تعطیلات» سخن از این است که آیا نویسنده هم مانند بیشتر مردم به تعطیلات میرود یا نه، نوشتن تعطیلبردار نیست. میدانیم نوشتن کاری دشوار و پرفشار است و نویسنده کارش را معمولا به تنهایی و در تنهایی انجام میدهد و گرچه این کار بیشتر اوقات برایش لذتبخش است، نوشتن مداوم فرسوده و خستهاش میکند و به استراحت و گردش و تعطیلات نیاز دارد.
(هرچند) نوشتن با نویسنده عجین و گویی جزو ذات اوست. نوشتن (و البته خواندن) در تعطیلات با نویسنده همراه است.» او در بخش دیگری از این مقدمه نوشته است: «بسیاری از نویسندهها به تعطیلات و سفر میروند، اما معمولا مانند جویس «قلمشان همراهشان» است. در ظاهر مسافر و در واقع نویسندهاند: «نویسنده در هیات مسافر» سفر با خطر همراه است و مشکلاتی دارد. بنابراین بعضی از نویسندهها بهترین راهحل مسئله خطر سفر را در حذف صورت آن میبینند.
اصلا قید تعطیلات و سفر را میزنند. هنر سفر نکردن را بیاموزیم. بهصورت مجازی به سفر برویم. نویسنده به سفر رفته و در تعطیلات است. در هتل، متل، یا مسافرخانه اقامت میکند و آنجا هم مینویسد. فراوانند نویسندگاني که اصلا در هتل مینویسند و بهاصطلاح «هتلنویس» هستند.» «جویس در تعطیلات» در ۳۱۲ صفحه با شمارگان ۵۰۰ نسخه و با قیمت ۱۵۵ هزار در نشر افق منتشر شده است. آثار دیگر اخوت هم همواره موضوعات خلاقانهای درباره نوشتن و نویسندگی داشتهاند.
چرا «مثنوی» مقبول افتاد؟ اوايل هفته، هشتم مهرماه، در تقویم رسمی کشور بهعنوان «روز بزرگداشت مولوی» ثبت شده است. به همین مناسبت، مقالهای از محمدجعفر قنواتی درباره مولوی بازنشر شده که بخشهایی از آن را آوردهایم. این پژوهشگر فرهنگ عامه در مقالهای با عنوان «مولوی و فرهنگ عامه» که در مجله «فرهنگ و مردم» در سال ۱۳۸۶ منتشر شده، نوشته است: «بسیاری از ادیبان، شاعران و نویسندگان گذشته فارسیزبان در آثار خود از اجزای فرهنگ عامه و بهویژه از ادب شفاهی بهرهگیری کردهاند.
در «شاهنامه»، «تاریخ بیهقی»، مثنویهای عطار و نیز آثار ثنایی، خاقانی و نظامی با نمونههایی از آداب، رسوم، باورها و آيینهای نیاکانمان و همچنین برخی از افسانههای رایج در میان مردم آشنا میشویم. در این میان آثار جلالالدین محمد بلخی معروف به مولوی به لحاظ وجود اجزای گوناگون فرهنگ عامه در آنها از اهمیت ویژهای برخوردار است. در میان آثار او، مثنوی به دلایل گوناگون نقش ویژهای در حفظ و گسترش مواریث فرهنگ گذشته ما داشته است.
جایگاه مثنوی در فرهنگ ایران به اندازهای است که برخی با تعبیری مبالغهآمیز درباره آن گفتهاند: «هست قرآن در زبان پهلوی». مثنوی از همان زمان سرایش در میان عامه مردم محبوبیت و مقبولیت خاصی یافت؛ ابنبطوطه، جهانگرد تونسی، که قریب شصت سال پس از مرگ مولوی ضمن سفر دور و دراز خود به قونیه رفته بود، از حرمت فراوان مثنوی در میان مردم شهر و خواندن آن در خانقاهها گزارش کرده است. براساس گزارشهای موجود یکی از مواد درسی مکتبخانهها مردم فارسی زبان گزیدههایی از مثنوی بوده است.»
