روزنامه هفت صبح | اللهیار صیادمنش جام جهانی را به دلیل مصدومیت از دست داد. حضور در قطر میتوانست سکوی پرش بلندی برای او به سمت تیمهای بزرگتر اروپایی باشد اما او این شانس را از دست داد. پیش از این هم تیم ملی ایران در ادوار مختلف جامجهانی، بازیکنان مهمی را به دلیل مصدومیت از دست داده است. مهمترین این اتفاقات را مرور میکنیم.
رضا شاهرودی: او یکی از بدشانسترین بازیکنان تاریخ تیم ملی است که دو تورنمنت مهم زندگی فوتبالیاش را به دلیل مصدومیت از دست داد. جام ملتهای آسیای ۱۹۹۶ و جامجهانی ۱۹۹۸٫ شاهرودی در آستانه جامجهانی یکی از محبوبترین و مهمترین بازیکنان تیم ملی بود و شانس زیادی داشت که با ارائه بازیهای خوب مقابل یوگسلاوی، آمریکا و آلمان لژیونر شود.
او گزینه اول کادر فنی در پست دفاع چپ بود اما درست یک روز قبل از بازی اول مقابل یوگسلاوی در تمرین مصدوم شد و این تورنمنت را از دست داد. به این ترتیب مهرداد میناوند در جامجهانی فیکس شد و بعد از این بازیها به اشتورمگراتس اتریش پیوست. گفته میشد شاهرودی قبل از جامجهانی هم از هامبورگ آلمان پیشنهاد داشت اما مصدومیت این شانس را هم از او گرفت. بازیکنی که میتوانست در لیگهای معتبر اروپا بازی کند، با مصدومیت در آستانه جام جهانی فقط توانست در ترکیه و چین لژیونر شود.
هاشم بیکزاده: با اینکه از نظر فنی بازیکن فوقالعادهای نبود اما وظیفهشناسی و دوندگیهای زیادش باعث شد تا در دوران حضور کارلوس کیروش در تیم ملی، تبدیل به یکی از بازیکنان فیکس ایران شود اما او هم مهمترین تورنمنتهای فوتبالیاش را به دلیل مصدومیت از دست داد. بعد از قرعهکشی جامجهانی ۲۰۱۴ و همگروهی ایران با آرژانتین، شوخیهای زیادی درباره تقابل او با لیونل مسی در فضای مجازی انجام شد اما این تقابل در نهایت شکل نگرفت چراکه بیکزاده به دلیل مصدومیت به جامجهانی نرسید.
او مصدومیت کهنهای داشت که ظاهرا بهبود یافته بود اما در بازی تدارکاتی مقابل مونتهنگرو دوباره از ناحیه عضلات دوقلو آسیب شدیدی دید و به جام جهانی نرسید. او در آخرین روزهای منتهی به جام ملتهای آسیای سال ۲۰۱۵ استرالیا هم، در یکی از تمرینات و درگیری برسر یک توپ، توسط اشکان دژاگه مصدوم شد. دست بیکزاده شکست و جام ملتها قبل از شروع برای او تمام شد.
مجتبی جباری: کارلوس کیروش خیلی به بازیکنان خلاق و فانتزیباز در تیم ملی اعتقاد نداشت. اولویت او میدان دادن به بازیکنان دونده و جنگنده در میانه میدان بود اما مجتبی جباری آنقدر خوب بود که کیروش هم نمیتوانست چشمش را به روی او ببندد. جباری در مقطعی بازیکن فیکس تیم کیروش بود و حتی در دشوارترین بازیها که قرار به انجام یک بازی دفاعی بود، همواره در ترکیب اصلی تیم ملی قرار میگرفت تا در سختترین لحظات گرهگشای تیم باشد.
اتفاقی که در بازی مقابل قطر رخ داد و او زمینهساز تک گل تیم ملی شد که توسط قوچاننژاد به ثمر رسید. جباری در صعود تیم ملی به جام جهانی هم نقش داشت و در اردوهای بعد از جام جهانی هم حضوری همیشگی داشت اما مصدومیتی که تقریبا همیشه با آن دست به گریبان بود باعث شد تا خودش شخصا و به شکلی ناگهانی تصمیم به خداحافظی و جدایی از تیم ملی بگیرد. او با نوشتن یک خداحافظی، جامجهانی ۲۰۱۴ را از دست داد.
رضا عادلخانی: محمدرضا عادلخانی مهاجم اسبق تیم ملی یکی از بازیکنان اصلی این تیم در دهه ۵۰ بود که بهترین بازیها را در مرحله انتخابی جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین انجام داد. درست زمانی که تیم ملی خودش را مهیای حضور در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین میکرد یک اتفاق عجیب باعث شد عادلخانی حضور در تیم ملی و جام جهانی را از دست بدهد. عادلخانی در سال ۵۷ زمانی که فرزند یک ماهه خود را در آغوش گرفته بود، در طبقه دوم نزدیک پلهها پایش لیز میخورد و از بالای پلهها به سمت طبقه اول سرنگون میشود.
عادلخانی در آن لحظه برای نجات جان فرزند یک ماههاش او را محکم در آغوش گرفته و خودش را سپر میکند و از پلهها به پایین پرت میشود. پس از این اتفاق زانو و پهلوی مهاجم تیم ملی به شدت آسیب میبیند و به دلیل همین آسیبدیدگی شدید متاسفانه جام جهانی را از دست میدهد و تیم ملی بالاجبار بدون او راهی مسابقات آرژانتین میشود.
