روزنامه هفت صبح| روز دوشنبه قسمت بیستم و آخر سریال «عقرب عاشق» در پلتفرم نماوا منتشر شد.
منظر اول| محتوا
«عقرب عاشق» تازهترین تجربه سریالسازی حسین سهیلیزاده در شبکه خانگی است که داستان آن ربطی به آثار پیشین ندارد. فیلمنامه حامد افضلی و امین محمودی یکتا روایتی فانتزی از ماجرای ورود چند عقرب به زمین است. عقربها در سیارهای دیگر زندگی میکنند و برای ارتقای نسل خود، بقای آن و نیز سلطه بر زمین، برخی آدمها را میکشند و در هیبت آنها به زندگی ادامه میدهند.
«عقرب عاشق» ایده محوری خوبی دارد اما پرداخت آن ضعیف و کش دار است. سکانسهای ابتدایی که پولاریس (آرمان درویش) آدم میکشد، یادآور خونآشامها در آثار خارجی بود اما این کجا و آن کجا. پولاریس عاشق آبان (ساقی حاجیپور) شد و این عشق او را متحول کرد. از این منظر سریال رنگ و بوی ملودرامهای تلویزیونی گرفت. سازندگان تا توانستهاند شعارهایی درباره خوب بودن و برخی صفات منفی آدمیزاد دادند.
منظر دوم| ساختار
«نولان نولان وقتی این سریال رو میدیده به پهنای صورت اشک میریخته!» این کامنت کنایی یکی از مخاطبان «عقرب عاشق» است که از قضا در خود پلتفرم نماوا به اشتراک گذاشته. اشاره و کنایه این هموطن گویاست و اصل حرف درباره سریال را در خود دارد. سریالی که بخشی از ماجرای آن در ایستگاه فضایی عقربها میگذرد اما اتمسفر شکل گرفته نشانی از یک موقعیت خیالی-فانتزی ندارد.
گریم عقربها نیز به گونهای است که مخاطب را پس میزند. در جمع بازیگران هم شاهد نقشآفرینی خاص و متفاوتی نیستیم. محمدرضا فروتن همان صدا و رفتار همیشگی را دارد و آرمان درویش گاه در نمایش یک آدم زمینی و یک انسان فضایی گیج میشود. ساقی حاجیپور بازیگری جوان که ابتدا در «همگناه» دیده شد، اینجا نیز عملکردی خوب از خود بهجا گذاشته است.
